Παππού Μιχάλη, τα μαύρα κορδελάκια είναι πολύ συνηθισμένα σ’Αυτά τα Μαύρα Χρόνια

Το 1947-48 στο Έκτακτο Στρατοδικείο Κιλκίς, την Τρίτη-Τετάρτη καταδίκαζαν και χαράματα Σαββάτου εκτελούσαν. Οι τόποι των εκτελέσεων ήταν συνήθως κοντά στο δημόσιο δρόμο για να είναι εύκολη η πρόσβαση των φορτηγών και κοντά στα νεκροταφεία, όπου πετούσαν από τον μαντρότοιχο τα πτώματα μέσα σε κοινούς λάκκους δίπλα στον τοίχο.
Ένα παράδειγμα εκτελέσεων στις γιορτές των Χριστουγέννων του ‘47
Βουβά μοιρολόγια στους τόπους της εκτέλεσης
Μα πως γίνεται να είναι έξι εκτελεσμένοι και πέντε μόνο αίματα; Ας τα μετρήσω πάλι. Ένα, δύο, τρία…μ’ αυτό εδώ το αίμα είναι πολύ, θα είναι από δύο. Ίσως ο θείος Μάμαντος ο Λαπουρίδης στην ύστατη στιγμή του ν’ αναλογίστηκε τα έξι του ορφανά (το τελευταίο ο Γιωργάκης, μωρό στην αγκαλιά) και να ‘πεσε στην αγκαλά του συγγενή του Γιάννη Βασιλειάδη για παρηγόρεια και να ‘σμιξαν τα αίματά τους.
Καλέ μου θείο Μάμαντε, με τ’ ολοστρόγγυλο και ροδαλό σαν της αυγής τον ήλιο πρόσωπό σου και με τα δυο σου κεφαλαία γράμματα (το Λ και το Μ, τα αρχικά του ονόματός σου), που χάραξες στην πόρτα του κελιού σου με τελευταία χρήση των πολύπαθων νυχιών σου, τουλάχιστο δε θα πονάνε πια τα πληγωμένα δάχτυλα με τα βγαλμένα νύχια σου.
Κι εσένα θείο Γιάννη Βασιλειάδη, προλάβανε τουλάχιστο να γιάνουν οι μαρτυρικές πληγές σου προτού να σε σκοτώσουν; Ποτέ μου δε θα σε ξεχάσω ήρωα θείο Γιάννη Βασιλειάδη, θείο Γαράγιαννε…Έτσι τον προσφώνησα την τελευταία φορά που τον είδα στο κελί των μελλοθάνατων και χαμογέλασε!
Μα θα την πω τούτη τη λεπτομέρεια:
Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου για να φτάσω στο μικρό παραθυράκι του κελιού και τούπα συνομωτικά: «Θείο Γαράγιαννε, εσύ που είσαι τόσο ηρωϊκός, δώσε κουράγιο στον αδελφό μου που είναι μικρός (μου το είπε η μάνα μου απ’ τον κρυψώνα της κι εγώ εκτελούσα με ευλάβεια τις εντολές της). Κι ο ήρωας Μεταλλικιώτης Γιάννης Βασιλειάδης, ο θείος «Γαράγιαννες» μου χαμογέλασε, και μια λάμψη απ’ τα μαργαριτάρια των όμορφων δοντιών του, φώτισε τη θλιμμένη παιδική ψυχή μου και καταγράφηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Κι ύστερα ο θείος Γιάννης Βασιλειάδης μου είπε σοβαρά και επιγραματικά: «Ο Γιώργης είναι παλληκάρι και μας στηρίζει όλους! Αυτό να πεις στη μάνα σου».
Κι αυτό εδώ το λίγο αίμα; Θα ‘ναι σίγουρα του παπούλη μου του Σάββα Σοφιανίδη ανήμερα της Παναγίας. Σήμερα εκεί είναι ανθοπωλείο. Γλυκέ μου παππούλη, Σάββα, θα στέρεψε το αίμα σου στη σκέψη των ορφανών παιδιών του μοναχογιού σου του Λάζαρου, του κατασφαγμένου από της ΠΑΟ τα θεριά. Το πορτοφόλι σου το έδωσα, για το Νικολάκη. Σα μεγαλώνουν ο Νίκος και η Νίκη, τα εγγόνια σου, θα τους μιλήσω για σένα, για την τελευταία φορά που σε είδα στο κελί των μελλοθανάτων, για τον απίστευτο μεταλλικιώτικο ηρωϊσμό σου!
Κι εσένα, θείο Χάμπο Βαρενίδη, με τα πολλά μικρά παιδιά και το περίσσιο κιμπαρλίκι, θα σε κρατήσω στη μνήμη μου. Ήσουν ψηλός, λεπός με γκριζογάλανα μεγάλα μάτια, λιγομίλητος με μια τραγιάσκα προλεταριακή στ’ ολόξανθο κεφάλι σου.
Κι εσείς θείοι από το Κιλκίς και το Σερσεμπλή που δεν σας ξέρω παρά μονάχα από αυτό το νωπό ακομα αίμα (σας είδα μόνο μια φορά μετά την καταδίκη), θα σας θυμάμαι οπωσδήποτε. Θα θυμάμαι όλα τα κατακόκκινα αίματα, σ’ αυτό εδώ τον τόπο της εκτέλεσης, πλαϊ στη δημόσια (δεξιά καθώς φεύγουμε από το Κιλκίς, κι αριστερά καθώς ερχόμαστε από το Μεταλλικό).
Ε παππού μπαρμπά-Μιχάλη Αλμετίδη, με το παχύ στριφτό μουστάκι και το χοντρό ραβδί των μακρινών σου πορειών, μη θαρρείς και πως σε ξέχασα! Δεν ξέρω μόνο τον τόπο της εκτέλεσής σου (αλλού σκοτώναν στις αρχές). Ξέρω όμως, πως ήσουν από τους πρώτους ηρωϊκούς εκτελεσμένους του εγκληματικού στρατοδικείου του Κιλκίς. Ήταν Ιούνης περίοδος εξετάσεων στο Γυμνάσιο, και τα εγγόνια σου κλαίγανε και δεν μπορούσαν να διαβάσουν. Το θυμάμαι και απ’τα μαύρα κορδελάκια της εγγονής σου της Αλεξάνδρας της φιλενάδας μου, τα μαύρα κορδελάκια που λίγο αργότερα τα φόρεσα κι εγώ.
Παππού μπαρμπά-Μιχάλη, τα μαύρα κορδελάκια είναι πολύ συνηθισμένα σ’αυτά τα μαύρα χρόνια. 

Όλα σχεδόν τα γυμνασιοκόριτσα του χωριού μας και πολλά από τα γύρω χωριά, φοράνε μαύρα κορδελάκια στις πλεξούδες τους, σε αντικατάσταση των άσπρων που φοράνε υποχρεωτικά όλα τα κορίτσια του Γυμνασίου Κιλκίς.

 Ο γυμνασιάρχης μας πολύ ενοχλούνταν από τα μαύρα κορδελάκια μας. Στην αρχή, απειλούσε με αποβολές μα δεν έπιασε αυτό το μέτρο γιατί θα δημιουργούσε πρόβλημα λειτουργίας του σχολείου. Τόσα πολλά που γίνανε τα μαύρα κορδελάκια!
Παππού μπαρμπά-Μιχάλη, πολύξερε και σοφέ, θέλω να σε ρωτήσω κάτι: Μπορεί καμιά φορά, τα μαύρα κορδελάκια των γυμνασιοκόριτσων να γίνουν άσπρα περιστέρια; Θα’ναι τόσα πολλά που θα γεμίσει ειρήνη και ομορφιά ο τόπος μας και τότε δεν θα γράφω για σκοτωμένους και για αίματα, αλλά για αγάπη, χαρά και προκοπή.
Θείο Γρηγόρη Αυγητίδη, Θείο Γοργόρ, για σένα τι να πω και τι να γράψω; Δε βρίσκω λόγια για το μπόι σου και τον ηρωϊσμό σου. Μα κάθε φορά που περνάω από το Γεντί Κουλέ, κλείνω νοερά το γόνυ, εκεί στον τόπο των εκτελέσεων έξω από τείχη.
TO MΕΤΑΦΕΡΩ ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ το ΕΓΡΑΨΕ η ΣΟΦΙΑΝΙΔΟΥ ΘΟΔΩΡΑ! Το βρίσκω συγκλονιστικό!!!

Θεοδοσης Κωνσταντινιδης

35 λ. ·

Οι τουριστικοί οδηγοί της Κούβας προτείνουν και μια επίσκεψη στο ψυχιατρείο της Αβάνας.

ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ
Ενα ψυχιατρείο στην Αβάνα ανοιχτό στον κόσμο



Οι τουριστικοί οδηγοί της Κούβας ανάμεσα στα διάφορα «αξιοθέατα» της χώρας προτείνουν και μια επίσκεψη στο ψυχιατρείο της Αβάνας. Είναι ένα πρότυπο ίδρυμα, που δεν έχει καμία σχέση με το ...Δαφνί. Οι τρόφιμοί του ακούνε μουσική, χορεύουν, εκδίδουν δική τους εφημερίδα και δεν φοβούνται να καλωσορίσουν τους ξένους. Το επισκεφτήκαμε και μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι στην είσοδο ενός ψυχιατρείου θα υποδέχονταν τον επισκέπτη μια μεγάλη ορχήστρα, που διαθέτει από σαξόφωνο μέχρι πιάνο, ένα μουσικό συγκρότημα και μια χορωδία με καταπληκτικές φωνές! Αλλά και χορευτές και χορεύτριες, που την έκφραση, την κίνηση και τον ρυθμό τους θα ζήλευε ακόμη και η χορεύτρια Αλίσια Αλόνσο!

Ολα αυτά συμβαίνουν στο ψυχιατρείο της Αβάνας. Βρίσκεται στα περίχωρα της πόλης, κοντά στο αεροδρόμιο, και είναι μοναδικό στον κόσμο.

Πώς φτάσαμε εκεί; Ξεφυλλίζοντας τον τουριστικό οδηγό της Κούβας. Το ψυχιατρείο θεωρείται τόσο επιτυχημένο, ώστε να περιλαμβάνεται στην περιήγηση της Αβάνας. Το σύστημα που εφαρμόζεται είναι πρωτοποριακό, λέγεται.

Φανταστείτε να συνέβαινε κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα. Οσοι έρχονται δηλαδή να προτείναμε να επισκεφτούν το ψυχιατρείο Λέρου, ή έστω το Δαφνί!



Την ξενάγηση στο άσυλο ψυχοπαθών της Κούβας ανέλαβε ο διευθυντής του, ο οποίος στην αρχή μάς οδήγησε σε μια αίθουσα για να δούμε μερικές φωτογραφίες. Απεικονίζουν την κατάσταση στο ψυχιατρείο πριν την Επανάσταση. Βλέπεις τη φρίκη των αρρώστων, κορμιά αλυσοδεμένα, γυμνούς, εξαθλιωμένους ανθρώπους, ταλαιπωρημένους από τα βασανιστήρια, γιατί τότε την ψυχική αρρώστια την αντιμετώπιζαν με ξυλοδαρμούς.

Μοιραία κάνεις τη σύγκριση με το σημερινό σύστημα και βλέπεις πώς ο κοινωνικός μετασχηματισμός επέδρασε και στη ζωή αυτών των ανθρώπων.

Κατάφεραν μέσα σε μια έκταση 16.000 στρεμμάτων να χτίσουν μια πόλη όπου ζουν 4.000 ψυχοπαθείς.

Η σιδηροδρομική γραμμή που περνάει μέσα από το ψυχιατρείο δεν κόβει την έξω με τη μέσα ζωή. Τίποτα δεν θυμίζει παραδοσιακού τύπου ψυχιατρείο.

Εδώ δεν βλέπεις αποθηκευμένα σώματα, αλλά μια κοινωνία ανθρώπων που έχουν δική τους οργάνωση, χωρίς να λείπει τίποτα: Από ορχήστρα μέχρι ...κομμωτήριο. Ζουν χωρισμένοι σε ομάδες, οι οποίες εργάζονται εντατικά.

Εμείς πέσαμε την ώρα του οργασμού της δουλειάς. Συναντήσαμε αρρώστους να συμμετέχουν στη συγκομιδή φρούτων, να φυτεύουν λαχανικά, γυναίκες να φυτεύουν τριαντάφυλλα, ενώ ορισμένοι κατασκεύαζαν παπούτσια. Αλλοι σε βιοτεχνίες έφτιαχναν καλάθια, πολλοί δούλευαν σε σιδεράδικα, μηχανουργεία ή τμήματα ζωγραφικής. Μπορούν όμως να αξιοποιήσουν κι άλλες τέχνες, όπως κατασκευές από πηλό, χαλκό και διάφορα εργόχειρα.



Κύριος στόχος της θεραπευτικής αντιμετώπισης είναι να μη νιώθει ο ψυχασθενής απομονωμένος. Γι' αυτό, από τις πρώτες μέρες της εισαγωγής του συμμετέχει σε κάποια δουλειά.

Οι χώροι εργασίας βρίσκονται μακριά από τους θαλάμους διαμονής. Ετσι, μέσα στον χώρο του ψυχιατρείου οι τρόφιμοι μετακινούνται με λεωφορεία, πράγμα που τους δημιουργεί την αίσθηση μια φυσιολογικής ζωής: Εχουν μια κανονική δουλειά με σύνηθες ωράριο.

Εκτός από τα αγροκτήματα και τα εργαστήρια υπάρχουν γήπεδα και κολυμβητήρια, όπου μπορεί κανείς να ασχοληθεί με κάθε είδους άθλημα, από τένις μέχρι μπέιζμπολ.

Δίπλα στα γήπεδα είδαμε τις αίθουσες χορού. Γυναίκες και άνδρες διαφόρων ηλικιών μαθαίνουν μπαλέτο και λαϊκούς χορούς. Εφαρμόζεται η θεραπεία του «ψυχομπαλέτου», του οποίου τα πρώτα βασικά προγράμματα δίδαξε η Αλίσια Αλόνσο σε συνεργασία με ψυχιάτρους. Σ' έναν χώρο όπου γυναίκες φτιάχνουν εργόχειρα, η είσοδος είναι στολισμένη με μια μεγάλη κούκλα. Συμβολίζει έναν Γάλλο κλοσάρ, που εγκαταστάθηκε στην Αβάνα. Φυσικά, η κούκλα είναι η δημιούργημα ψυχοπαθούς.

Η καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, που άρχισε μετά την Επανάσταση στην Κούβα, έφτασε μέχρι το ψυχιατρείο. Λειτουργεί εξατάξιο σχολείο και μαθητές είναι οι ψυχασθενείς, οι οποίοι παρακολουθούν κανονικά τα μαθήματα, βαθμολογούνται, δίνουν εξετάσεις.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ινστιτούτα Αισθητικής και τα κομμωτήρια. Κουβανέζες ψυχοπαθείς περιποιούνται το πρόσωπο και το σώμα τους, από καθαρισμό προσώπου μέχρι πεντικιούρ. Σε άλλο τμήμα είναι το μακιγιάζ και απέναντι τα κομμωτήρια γυναικών και ανδρών, όπου σχηματίζονται ουρές για κούρεμα. Υπάρχει επίσης ένα πολύ καλό θεατρικό τμήμα.



Οι ψυχασθενείς, μας εξήγησε ο διευθυντής, μπορούν να πάρουν άδεια μία φορά την εβδομάδα για να επισκεφτούν τους δικούς τους.

Το νοσηλευτικό προσωπικό ειδικεύεται έναν χρόνο στην ψυχοθεραπεία πριν απασχοληθεί επαγγελματικά στο ψυχιατρείο. Ανάμεσα στους στόχους του προσωπικού (και σε συνδυασμό με την εμπειρία που έχει αποκτήσει) περιλαμβάνονται τα εξής:Να αλλάξει η διαστρεβλωμένη εικόνα που έχουν οι ασθενείς για τον ψυχίατρο που θεωρείται ειδικός για να μοιράζει χάπια για τα νεύρα.
Να παρακινηθεί ο ασθενής ώστε να γίνει αποδεκτή η ψυχοθεραπεία από τις πεποιθήσεις του και τις ιδέες του, ώστε να επιτευχθεί μια ενεργός συμμετοχή.
Να παρέχεται η πιο ειδικευμένη προσοχή στον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ασθενών.

Μία φορά την εβδομάδα επίσης υπάρχει κάποια ψυχοδραματική δραστηριότητα, διάβασμα, κινηματογράφος κ.λπ. Επιπλέον, οι ψυχασθενείς συμμετέχουν καθημερινά σε θεραπεία επικοινωνίας.

Σκοπός της θεραπείας περιορισμένου χρόνου είναι να αποκατασταθεί μια βλάβη, να αντισταθμιστεί μια αδυναμία, μια έλλειψη. Ειδικό της αντικείμενο είναι τα αρνητικά συμπτώματα, τα οποία προσπαθεί να αντικαταστήσει μέσω της εκμάθησης νέων και καλύτερων προσαρμοστικών ικανοτήτων. Ο περιορισμένος χρόνος αναγκάζει τον γιατρό και τους συνεργάτες του να είναι πιο δραστήριοι.

Σε έναν τέτοιο τρόπο θεραπείας δεν είναι δυνατόν να περιμένει κανείς υπομονετικά την αργή επεξεργασία των διαφόρων κύκλων της συναισθηματικής ζωής του ασθενούς. Επομένως, δεν ενδείκνυται η αναζήτηση των αιτίων της διαταραγμένης συμπεριφοράς. Το «διηγήσου μου τη ζωή σου» δεν έχει θέση εδώ. Το βασικό στη θεραπεία αυτή είναι να καθιερωθεί μια ξεκάθαρη σχέση ανάμεσα στη συμπεριφορά του ασθενούς και στα επακόλουθά της, και να εκπονηθεί ένα πρόγραμμα δραστηριοτήτων που να δίνει πρακτική, άμεση απάντηση στα προβλήματα.



Οι ασθενείς εκδίδουν δική τους εφημερίδα και διάφορα έντυπα. Προσωπικά έμεινα άφωνη, ξέροντας τις αντίστοιχες καταστάσεις στην Ελλάδα. Γνώρισα μια κοινωνία ανθρώπων πρόσχαρων, που μας χαιρετούσαν, μας μιλούσαν και ρωτούσαν με ενδιαφέρον από πού ερχόμαστε. Εκδηλωτικοί, ανοιχτοί σε κάθε επαφή, δεν δίνουν την εικόνα των έγκλειστων.

Φεύγοντας από το ψυχιατρείο ακούγαμε την ορχήστρα να παίζει από λατινοαμερικάνικα μέχρι Μπετόβεν. Ηταν μια εμπειρία αξέχαστη

Αναδημοσιεύουμε από τον «Ριζοσπάστη» το ε' μέρος του οδοιπορικού της Εύας Νικολαϊδου στο Νησί της Επανάστασης

Από gpt 

Δομή και λειτουργία

📌 Έκταση και υποδομές

• Καταλαμβάνει πολύ μεγάλη έκταση (χιλιάδες στρέμματα).

• Λειτουργεί ως ψυχιατρικό συγκρότημα τύπου “πόλης”, με:

  • Νοσηλευτικά περίπτερα

  • Εργαστήρια και αγροτικές μονάδες

  • Αθλητικές εγκαταστάσεις

  • Πολιτιστικούς χώρους

  • Εκπαιδευτικές δομές

Δεν πρόκειται για ένα ενιαίο κτίριο αλλά για διάσπαρτα τμήματα μέσα σε εκτεταμένο χώρο.

---

👥 Ασθενείς και προσωπικό

• Είναι το μεγαλύτερο ψυχιατρικό νοσοκομείο της Κούβας.

• Φιλοξενεί ασθενείς με:

  • χρόνιες ψυχώσεις

  • σχιζοφρένεια

  • βαριές διαταραχές διάθεσης

  • ψυχοκοινωνικές διαταραχές

• Απασχολεί:

  • ψυχιάτρους

  • ψυχολόγους

  • νοσηλευτές

  • κοινωνικούς λειτουργούς

  • εργοθεραπευτές

Το προσωπικό εκπαιδεύεται ειδικά στην ψυχιατρική και την ψυχοκοινωνική αποκατάσταση.

---

🧠 Θεραπευτικό μοντέλο

Μετά το 1959 υιοθετήθηκε ένα μοντέλο με έμφαση:

• Στην εργασιοθεραπεία

• Στην κοινωνική ένταξη

• Στην ομαδική ψυχοθεραπεία

• Στη συμμετοχή σε πολιτιστικές δραστηριότητες

• Στη θεραπεία περιορισμένου χρόνου για λειτουργική αποκατάσταση

Εφαρμόστηκαν επίσης προγράμματα καλλιτεχνικής θεραπείας, όπως το «ψυχομπαλέτο», που συνδέθηκε με τη συμβολή της:

💃 Alicia Alonso

---

🌱 Παραγωγικές και κοινωνικές δραστηριότητες

Στο συγκρότημα λειτουργούν:

• Αγροτικές καλλιέργειες (φρούτα, λαχανικά, λουλούδια)

• Βιοτεχνικά εργαστήρια (καλαθοπλεκτική, υποδηματοποιία, χειροτεχνία)

• Καλλιτεχνικά εργαστήρια (ζωγραφική, πηλός)

• Αθλητικές εγκαταστάσεις (μπέιζμπολ, τένις κ.ά.)

• Πολιτιστικά τμήματα (μουσική, θέατρο, εφημερίδα ασθενών)

Ο στόχος είναι η μείωση της απομόνωσης και η αποκατάσταση λειτουργικών δεξιοτήτων.

Μονάχα με κοιτούσε με τα υγρά του ματάκια και ψέλλιζε μάμι μάμι...

Από Yianis Makridakis
2 ώρ. ·
Το πουλάκι μου, μόνο στην αγκαλιά μου ησύχαζε. Ήτανε παγωμένο και έτρεμε σύγκορμο το κορμάκι του. Μόνο μάμι μάμι έλεγε, ούτε να κλάψει δεν είχε κουράγιο πια.
Είναι σε σοκ, μου είπε η κοπελιά με την άσπρη ρόμπα, που το είχε βάλει πριν από λίγα λεπτά στον αξονικό τομογράφο. Σε μεγάλο σοκ. Για αυτό δεν κούνησε καθόλου, ήτανε σαν μαρμαρωμένο στον αξονικό και τελειώσαμε γρήγορα. Έχει τραυματιστεί στον αυχένα. Κρατήστε το, αν θέλετε, να το παρηγορήσετε, αφού μόνο στην αγκαλιά σας ηρεμεί.
Το κράτησα, τι να έκανα.
Το πουλάκι μου
Εγώ βρέθηκα εκεί από τύχη. Μια ξαφνική αδιαθεσία με έστειλε στα επείγοντα εκείνη τη νύχτα. Εβδομηνταδύο χρόνων γυναίκα είμαι, φοβήθηκα, μένω και κοντά στο νοσοκομείο. Πήγα να με κοιτάξουνε. Έχω πάει κι άλλες φορές και ξέρω πόσο καλοί και εξυπηρετικοί είναι οι άνθρωποι εκεί. Με ηρεμούνε και φεύγω.
Προχτές όμως δεν πρόλαβαν να με εξετάσουνε. Ξαφνικά, εκεί που περίμενα τη σειρά μου, αρχίσανε να καταφτάνουνε τα φορεία.
Το ένα μετά το άλλο.
Τα σπρώχνανε άνθρωποι με τα ρούχα τους τα σπιτικά, όχι με ρόμπες.
Στην αρχή δεν κατάλαβα τι είχε γίνει, νόμιζα πως γινήκανε πολλά τρακαρίσματα μαζεμένα. Μετά είπανε για ναυάγιο.
Γέμισε στο λεφτό το νοσοκομείο. Άσπρες ρόμπες, πράσινες ρόμπες, πασούμια, φορεία, ανθρώπους που τρέχανε, ανθρώπους που βογγούσανε και κλαίγανε, παιδάκια πολλά, αχ τα πουλάκια μου. Ήτανε όλα τραυματισμένα και κλαίγανε τα ματάκια τους και φωνάζανε μάμι μάμι.
Πώς βρέθηκε άξαφνα μέσα στην αγκαλιά μου αυτό το μικρό αγοράκι, ούτε που το κατάλαβα.
Μου είχε περάσει η αδιαθεσία. Την είχα ξεχάσει δηλαδή. Σηκώθηκα μέσα σε όλον αυτόν τον μαύρο χαμό, για να βοηθήσω κι εγώ. Να κάνω ό,τι μπορούσα. Βοηθούσανε κι άλλοι άνθρωποι που ήταν εκεί. Άλλωστε και αυτοί που σπρώχνανε τα φορεία δεν ήξερες αν ήτανε νοσοκομιακοί ή άλλοι ανθρώποι που ήρθανε για βοήθεια. Με τα ρούχα τους, σαν που είχανε έρθει μέσα στη νύχτα από τα σπίτια τους, σπρώχνανε.
Πού είναι η μανούλα σου αγάπη μου, το ρωτούσα. Ποια είναι η μανούλα σου ψυχή μου;
Δεν καταλάβαινε το πουλάκι μου. Μονάχα με κοιτούσε με τα υγρά του ματάκια και ψέλλιζε μάμι μάμι.
Ευτυχώς, το τραύμα του στον αυχένα δεν ήτανε βαρύ. Εγώ το πήγα το πουλάκι μου στην Παιδιατρική κλινική. Εγώ το έβαλα στο κρεβατάκι που του δώσανε. Μου το άφησε η κοπελιά, η γιατρίνα, έξω από τον αξονικό τομογράφο και έφυγε τρέχοντας για να βάλει ένα άλλο παιδάκι μέσα, για ακτίνες. Μου είπε αφού σας λέει μαμά, κρατήστε το λίγο να το παρηγορήσετε. Το κράτησα, τι να κάνα. Σαν το εγγονάκι μου να 'τανε. Αλλά τότε θα ήξερα ποια είναι η μανούλα του και θα της το πήγαινα. Ο εγγονός μου είναι δεκαπέντε χρονών αλλά όταν ήτανε μικρός, έτσι τον είχα κι αυτόνε στην αγκαλιά μου όταν έλειπε η κόρη μου στη δουλειά της.
Μόλις άδειασε η αναπηρική καρέκλα, που φέρανε το άλλο παιδάκι για τις ακτίνες, είπα στον νοσοκόμο να κάτσουμε πάνω το πουλάκι μου και να το πάμε στην Παιδιατρική. Το έκατσα στην καρέκλα και του κρατούσα σε όλη τη διαδρομή το χεράκι του. Του έλεγα μη φοβάσαι αγάπη μου, μη φοβάσαι ψυχή μου, θα τη βρούμε τη μανούλα σου. Ο νοσοκόμος έσπρωχνε την αναπηρική με βήμα ταχύ, κι εγώ λάφαξα. Δεν μπορούσα όμως να μείνω πίσω. Έπρεπε να του κρατώ το χεράκι του και να του λέω πως θα τη βρούμε τη μανούλα του, για να είναι ήσυχο. Με κοιτούσε μέσα στα μάτια το πουλάκι μου συνέχεια.
Μόλις το βάλαμε στο κρεβάτι το σκέπασα με τα σκεπάσματα. Του τα κλείδωσα σφιχτά κάτω από το κορμάκι του, το πήρα μια σφιχτή αγκαλιά, του χάιδεψα τα μαλλάκια του και το φίλησα στο μέτωπο. Είπα την προσευχή μου και τρεξανε τότε για πρώτη φορά και τα δικά μου τα μάτια. Του εβρεξα τα μαγουλάκια του με τα δάκρυά μου. Θεέ μου μεγαλοδύναμε βοήθησε το κορμάκι Σου αυτό. Δεν έχει φταίξει σε τίποτα. Και όλα τα άλλα παιδάκια Σου Θε μου βοήθησέ τα απόψε.
Κοιμήθηκε το πουλάκι μου εξαντλημένο αμέσως. Ησύχασε η πνοούλα του.
Έφυγα από το νοσοκομείο ράκος
Αλλά η ψυχή μου ήτανε και είναι ακόμα στον ουρανό. Έτσι θα ναι και η ψυχή των γιατρών και των νοσοκόμων, σίγουρα. Θα πετάει στον ουρανό περήφανη για όλα αυτά που προσφέρανε.
Έμαθα πως ήτανε δώδεκα τέτοια αθώα παιδάκια μέσα στη βάρκα και δύο μες στην κοιλιά των μαμάδων τους που δεν άντεξαν. Από τα δώδεκα ζωντανά, ένα σκοτώθηκε και ένα το ψάχνουνε ακόμα, μέσα στην παγωμένη θάλασσα. Η μαμά του είναι στην εντατική, χαροπαλευει. Τι θα γινουνε αυτοί οι άνθρωποι; Τι θα γίνουμε όλοι μας Θεε μου;
Μα πώς έγινε αυτό το κακό; Δεν είναι άνθρωποι με ψυχή αυτοί που το κάνανε.
Έκανα δύο μέρες να συνεφέρω από την υπερένταση και να κατέβει η ψυχή μου από τα ουράνια. Χτες τηλεφώνησα στο νοσοκομείο και έμαθα πως είναι καλύτερα το πουλάκι μου. Τη μαμά του γυρεύει, μου είπε η νοσοκόμα.
Μάλλον σκοτώθηκε η μανούλα του. Σήμερα θα βάλω τα δυνατά μου, θα πάρω στα χέρια την ψυχή μου, ένα κουτάκι γλυκά, αναψυκτικά και ένα παιχνίδι, ένα αεροπλανάκι που έπαιζε μαζί του πριν λίγα χρόνια εγγονος μου και θα πάω στο νοσοκομείο, να το ξαναδώ το πουλάκι μου.
Να δω, θα με θυμηθεί;
Πιο καλά να μη με θυμηθεί.

                                    ******************************************
Manos Saridakis
2 ώρ. ·
Πριν ένα χρόνο κάποιος μηχανικός φωτισμού ισχυριζόταν ότι η έκρηξη στα Τέμπη οφειλόταν σε μετατροπή της κινητικής ενέργειας των τραίνων σε θερμική, “εξήγηση” που αναπαράχτηκε από πολλά μεγάλα ΜΜΕ. Από χτες, ένα Ναύαρχος εν αποστρατεία ισχυρίζεται ότι η σύγκρουση των δυο σκαφών στη Χίο οφείλεται στην αρχή Bernoulli, και συνεπώς δύο ομοπλέοντα σκάφη σε υψηλές ταχύτητες έλκονται πλευρικά, “εξήγηση” που αναπαράγουν κάποια ΜΜΕ (αυτή πρέπει να είναι η πιο βλακώδης εξήγηση στην Ιστορία των βλακωδών εξηγήσεων από καταβολής κόσμου). Καταλάβατε γιατί η διδασκαλία της Φυσικής πρέπει να είναι υποχρεωτική σε όλες τις τάξεις του σχολείου; Για να μπορούν οι πολίτες να αναγνωρίζουν την επιστημονικοφανή ψεκασμένη παλαβομάρα από την επιστημονική ανάλυση..

                                     *********************************************

"Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου."
Μια συγκλονιστική δήλωση από επιζώντα των Τεμπών που εκφράζει τον φόβο και την αγωνία του για τη ζημιά που έκανε στον αγώνα για δικαίωση και δικαιοσύνη η καπηλεία και οι ακροδεξιές θέσεις της Μαρίας Καρυστιανού.
"Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Αναφέρω, για τα τυπικά, πως είμαι ο Αντώνης Αντωνίου, επιζών και πολυτραυματίας του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών. Αναφέρω, για τα τυπικά, ότι η πληροφορία αυτή θα χρειαστεί παρακάτω.
Παρά τις απόψεις μου, πολιτικά και κοινωνικά, είμαι ένας πολύ μετριοπαθής άνθρωπος. Κρατώ τις απόψεις μου για τον εαυτό μου, και τις μοιράζομαι όταν είμαι απόλυτα σίγουρος για κάτι. Για όσα έχω γράψει, βάζω τα χέρια μου στη φωτιά, και το σπασμένο από το τρένο και το άθικτο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, παρατηρώ, καμιά φορά αμήχανα απραγής, τις κινήσεις του ανθρώπου που ο μέσος πολίτης έχει συνδέσει με τα Τέμπη. Της Μαρίας Καρυστιανού.
Είτε μ’ αρέσει είτε όχι (δε μ’ αρέσει), οι επιδιώξεις της έχουν φτάσει να ταυτίζονται με τις επιδιώξεις του κινήματος που ξεσήκωσαν τα Τέμπη. Κι εδώ είναι που βάζω τη δική μου κόκκινη γραμμή. Εδώ είναι που διαχωρίζω τη θέση μου. Όχι εξ ονόματός μου.
Όχι εξ ονόματός μου. Κανένας κρατικός θάνατος εξ ονόματός μου. Κανένας, καμία, τίποτα, δε θα φορτώσει σε μένα, έναν παραλίγο νεκρό του κράτους, άλλους δεκαπέντε νεκρούς του κράτους. Όχι εξ ονόματός μου.
Πριν σταθώ σε λέξεις και φράσεις από το χειρότερο, μέχρι το επόμενο, post της Μαρίας Καρυστιανού, να ξεκαθαρίσω κάτι, κάτι απαραίτητο και αδιαπραγμάτευτο. Ο αγώνας για τα Τέμπη δε σβήνει. Ο αγώνας φουντώνει. Οι άνθρωποι του αγώνα ανθίζουν. Έχω πεινάσει κι έχω χάσει ύπνο γι’ αυτό τον αγώνα. Έχοντας επίγνωση πόσο μικρή είναι η μάχη που έχω δώσει και δίνω μπροστά στη μάχη που έχουν δώσει άλλοι άνθρωποι των Τεμπών, δε γίνεται να επιτραπεί ο άθλος αυτός να καπηλευθεί, να αμαυρωθεί, να ποδηγετηθεί.
Είναι μια λυσσαλέα μάχη που δίνουμε με τον εαυτό μας, το κράτος, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που σκοτώνει παιδιά στις ράγες και στις ακτογραμμές. Απογορεύεται ρητά οι δικοί μας νεκροί να μετρήσουν περισσότερο από «τους άλλους». Απογορεύεται. Χωρίς ναι, μεν, αλλά. Απαγορεύεται.
Απαγορεύεται να ξεκινά μια δημοσίευση με δηλώσεις για «πόνο βαθύ», και η επόμενη λέξη που στέκεται δίπλα σε αυτές να είναι το «αλλά». Το ίδιο «αλλά» με το οποίο οι απολογητές της κυβέρνησης έντυσαν το συγχωροχάρτι που παλεύουν να χαρίσουν στην κυβέρνηση για 57 θάνατους και 150 και πλέον άδειες ζωές.
Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Απαγορεύεται ένας πολίτης που κατηγορεί ευθέως τους νόμους και τους νομοθέτες, ένα βράδυ που πεθαίνει κόσμος που, αυτή τη φορά, δεν έχει σχέση με μας, να ζητά να τηρούνται οι νόμοι, «χωρίς να χωρεί αμφιβολία».
Όπως είπε, πολύ σωστά, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης στην πιο πρόσφατη δημοσίευσή του:
«Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ.
Ανήκει στους νεκρούς μας και στους ζωντανούς που ζητούν δικαιοσύνη».
Και θα κλείσω εδώ.
Τα Τέμπη δεν ανήκουν σε κανέναν, καμία.
Οι νεκροί των Τεμπών κείτονται δίπλα από τις νεκρές της Βιολάντας, τα παιδιά και τις μανάδες της Χίου. Νεκροί από ένα σύστημα-φονιά.
Οι ζωντανοί και οι νεκροί δε θα δικαιωθούν μέχρι ο αγώνας για δικαιοσύνη να γίνει ο αγώνας για ισότητα. Μέχρι η τιμωρία να πάψει να είναι «παραδειγματική», αλλά ο τροχός της αλλαγής. Προς μια ζωή κι έναν κόσμο που θα μετρά τον άνθρωπο και θα βάλει σε δεύτερη μοίρα τα κέρδη. Χωρίς ημίμετρα, χωρίς ίσες αποστάσεις.
ΤΕΜΠΗ ΠΥΛΟΣ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Αντώνης Αντωνίου,
Βαγόνι 4 Θέση 65

ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

Από Semina Digeni
15 ώρ.
Κυβερνητικά θρασίμια, μαζί με δημοσιογράφους - βουβουζέλες της εργοδοσίας, κουνούν το δάχτυλο και κατηγορούν για «υπερβολές» και «τυμβωρυχία» όποιον καταγγέλλει το έγκλημα στη «Βιολάντα», που έγινε τάφος για 5 εργάτριες.
Οι άθλιες επιθέσεις βάζουν στο στόχαστρο κυρίως το ΚΚΕ και τις δυνάμεις του στο συνδικαλιστικό κίνημα, που πρωταγωνιστούν στην αποκάλυψη του στυγερού εγκλήματος, αλλά και στην οργάνωση της πάλης των εργαζομένων για την υπεράσπιση της ζωής.
Ακόμα και τώρα που επιβεβαιώνεται ότι το έγκλημα ήταν προδιαγεγραμμένο, οι άθλιοι κάνουν πως δεν βλέπουν, στη μανία τους να υπερασπιστούν τα ιερά και όσια της επιχειρηματικότητας και του κέρδους.
Γιατί αυτή είναι η πραγματική αγωνία τους:
Να μη γίνει συνείδηση σε περισσότερους εργάτες και εργάτριες ότι στο σαφάρι του κέρδους το θήραμα είναι αυτοί. Και ότι δεν υπάρχει έγκλημα που να διστάζει να διαπράξει το κεφάλαιο για το κέρδος.
Απάντηση δίνει η μαρτυρία - κόλαφος μιας εργάτριας που δούλευε στο εργοστάσιο και στο προχτεσινό μακελειό έχασε την κόρη και συναδέλφισσά της.
Το θάρρος και η αξιοπρέπεια που μιλάει σε κάνουν να λυγίζεις. Τα λόγια της συγκλονίζουν... Ειδικά αν συγκριθούν με το εμετικό ξέπλυμα που κάνουν στην εργοδοσία άνθρωποί της μέσα από το εργοστάσιο, στελέχη της Τοπικής Διοίκησης και υπουργοί, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τα θύματα.
Λέει η χαροκαμένη εργάτρια, που δουλεύει 28 χρόνια στην πρωινή βάρδια του εργοστασίου:
«Εδώ και έναν μήνα και παραπάνω τους λέγαμε "μυρίζει υγραέριο, μυρίζει υγραέριο", αλλά δεν έδινε κανένας σημασία. Εκεί πέρα όλο καλώδια πεταμένα κάτω, δεν συντηρούνταν τίποτα, τίποτα! Να μας πετάει το ρεύμα πέρα. Πολύμπριζα κάτω στο δάπεδο να είναι, να μην ξέρουμε τι να κάνουμε και να λέμε, και να μην κάνουν τίποτα, να μην κάνουν τίποτα! Έχασα την κόρη μου εκεί, 13 χρόνια είχε η κόρη μου εκεί πέρα. Εγώ 28 χρόνια δουλεύω και έλεγα, θα αφήσω τα κόκαλά μου εγώ στη "Βιολάντα", αλλά άφησε το παιδί μου τα δικά της. Και έχω το εγγονάκι μου... Τι θα κάνω τώρα; Πού θα σταθώ; Το παιδί μου δεν γυρίζει πίσω, αλλά κανένας δεν έκανε τίποτα. Και τους τα λέγαμε κάθε μέρα, εδώ δεν δουλεύει, αυτό δεν δουλεύει. Μύριζε μέσα, είχε διαρροή εδώ και καιρό. Και η φωτιά δεν ήρθε από τον φούρνο. Οι κοπέλες που ήταν δίπλα στον φούρνο βγήκαν σώες. Η κόρη μου και τα άλλα κορίτσια που ήταν 30 μέτρα πέρα από τον φούρνο, αυτές σκοτώθηκαν. Μόνο αυτό έχω να πω... Όπου ήσουν εκεί μέσα μύριζε. Πήγαινες στα μπάνια, πήγαινες στη λάντζα, παντού μύριζε. Τους λέγαμε, αλλά δεν έκαναν τίποτα...».

Τα λόγια είναι περιττά...
Οι μαρτυρίες κι άλλων εργαζομένων επιβεβαιώνουν όσα έχει αποκαλύψει ο «Ριζοσπάστης» τις προηγούμενες μέρες και συνεχίζει σήμερα, με νέα αμείλικτα ερωτήματα. 

Το μεγαλύτερο είναι:
Αφού η εργοδοσία ήξερε, γιατί δεν πήρε μέτρα;
Ήθελε να αποφύγει το κόστος; Δεν ήθελε να σταματήσει την παραγωγή, επειδή ο χρόνος είναι κέρδη; Τόσο κοστολογείται η ζωή των εργαζομένων; Μερικές χιλιάδες ευρώ;

Μαζί με το εργοστάσιο της «Βιολάντα», που προβαλλόταν ως πρότυπο, κατέρρευσε και ο μύθος της «υγιούς επιχειρηματικότητας», που δημιουργεί «πολλές και καλές» θέσεις εργασίας. Τόσο «καλές», που μανάδες αναγκάζονταν να δουλεύουν βράδυ, μέσα σε ναρκοπέδια, για να μπορούν να βλέπουν και να φροντίζουν τα παιδιά τους τη μέρα.
Έτσι εννοούν την ...«εναρμόνιση της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», που με θράσος διαφημίζουν τα υπουργεία Εργασίας και Κοινωνικής Συνοχής.

Η έκρηξη το ξημέρωμα της περασμένης Δευτέρας ανατίναξε και το αφήγημα της «αυτοδημιούργητης επιχείρησης», όπου εργαζόμενοι και αφεντικά είναι «μια οικογένεια». Τόσο ...στοργική είναι η εργοδοσία, που αγνοούσε προκλητικά τις ανησυχίες των εργαζομένων ότι θα αφήσουν τα κόκαλά τους μέσα στο εργοστάσιο. Όπως και έγινε...
Ο σάπιος κόσμος τους είναι γεμάτος «Βιολάντες».
Είναι ο καπιταλιστικός κόσμος της εκμετάλλευσης των πολλών για τα κέρδη των λίγων. Αυτόν τον κόσμο υπερασπίζονται η κυβέρνηση και όλα τα άλλα κόμματα, με τους αντεργατικούς νόμους, τις διευκολύνσεις και τις επιδοτήσεις στους ομίλους.

Αυτός ο κόσμος δεν εξανθρωπίζεται. Γκρεμίζεται συθέμελα με την πάλη των εργαζομένων και όλου του λαού. Και αυτό είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου...
#ΆρθροτουΡιζοσπάστη
                                            *********************

Γιώργος Μαργαρίτης

1 ημ. ·

Περί δολοφόνων και εγκληματιών

(δανεισμένο από τον W.B.)

Φαστ τρακ η επιχειρηματικότητα.

Φαστ τρακ στο θάνατο.

* «Οταν ένα άτομο προκαλεί σωματικές βλάβες σε ένα άλλο άτομο, με αποτέλεσμα να προκληθεί ο θάνατός του, ονομάζουμε την πράξη αυτή ανθρωποκτονία. Οταν ο δράστης γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο τραυματισμός θα είναι θανάσιμος, ονομάζουμε την πράξη του αυτή δολοφονία. Αλλά όταν το αστικό κράτος (η αστική τάξη) βάζει εκατοντάδες ανθρώπους σε έναν τέτοιο κίνδυνο που αναπόφευκτα οδηγεί σε έναν πολύ πρόωρο και αφύσικο θάνατο, έναν θάνατο που είναι τόσο θάνατος όσο ένας θάνατος που προκαλείται με ένα σπαθί ή από μια σφαίρα, όταν στερεί από χιλιάδες τη ζωή τους, ή όταν τους θέτει σε συνθήκες στις οποίες κινδυνεύει η ζωή τους, όταν τους αναγκάζει, μέσω του σιδερένιου βραχίονα των αστικών νόμων, να εκτείθονται σε τέτοιες συνθήκες που οδηγούν στον θάνατο ως αναπόφευκτη συνέπεια - και όταν ξέρει ότι αυτές οι χιλιάδες των ατόμων θα πεθάνουν υπό αυτές τις συνθήκες, και παρ' όλα αυτά επιτρέπει να παραμένουν αυτές οι συνθήκες, η πράξη του είναι φόνος εξίσου με την πράξη του μεμονωμένου ατόμου. Είναι ένας μεταμφιεσμένος, ύπουλος φόνος, φόνος εναντίον του οποίου κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ένας φόνος που δεν φαίνεται αυτό που είναι πραγματικά, γιατί κανείς δεν βλέπει τον δολοφόνο, γιατί ο θάνατος των θυμάτων, το αδίκημα αυτό φαίνεται περισσότερο σαν μια παράλειψη, παρά σαν διάπραξη. Αλλά ο φόνος παραμένει»

- Φρ. Ενγκελς, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία», 1845.

////////////////

Crhistos Kazakos

13 ώρ. ·

Ερχεται αργα η γρηγορα η ωρα που δε μπορεις να μιλησεις πολιτισμενα σαν Ανθρωπος γιατι το αδικο που βιωνεις σε πνιγει.

Και τοτε θες να ουρλιαξεις να βρισεις να εκραγεις και να στειλεις στο διαολο ολους αυτους που σημερα μας σκοτωνουν.

Να στειλεις στο διαολο και ολους αυτους τους κ@λογλυφτες που ταχθηκαν να τους υπηρετουν πιανοντας στασιδι διπλα στην εξουσια ελπιζοντας σε μια καλυτερη μοιρα.

-Βγηκε σημερα στο καναλι ενας προεδρος ομοσπονδιας υπαλληλων Πυροσβεστικου σωματος να μας πεταξει στα μουτρα ενα σωρο ψεμματα ξεδιαντροπα.

Μιλησε για αυτοψιες για τακτικους ελεγχους για εκτακτους ελεγχους και ολα αυτα τα ωραια σαπια και τρισαθλια καπιταλιστικα.Για ποιες αυτοψιες και ελεγχους μιλας βρε μ@λακα?Σε μια επιχειρηση που δεν ειχε δηλωμενο το υπογειο δεν ειχε δηλωμενες τις δεξαμενες προπανιου τι στο διαολο μας λες βρε καθαρμα?

Ποιους ελεγχους λες κι εμεις κατεβηκαμε απο το φεγγαρι και δε ξερουμε τι συστημα μπουρδελο εχουμε.

-Καλεσε ο εισαγγελεας τον επιχειρηματια τον μηχανικο ασφαλειας και τον υπευθυνο ασφαλειας της βαρδιας και αφου συνομιλησε μαζι τους για 4 ωρες τους αφησε ελευθερους μεχρι να ολοκληρωθει η ερευνα παροτι ηδη υπαρχει το πορισμα της πυροσβεστικης και δεκαδες μαρτυριες που αναφερονται σε εντονη μυρωδια.

Οχι ο κυρ εισαγγελεας δε πεισθηκε να φορεσει χειροπεδες στους εγκληματιες αυτους.Πες μου λοιπον τωρα εσυ κι εσυ και οι παραδιπλα και οι επομενοι τι ειδους δικαιοσυνη περιμενετε (και) εδω περα?

Πες τε μου βρε τενεκεδες τι δικαιοσυνη περιμενετε απο ενα συστημα που το ιδιο δημιουργει τα αιτια για να εχουμε αυτα τα αποτελεσματα (τα αιτια για να εχουμε Τεμπη να εχουμε εργατικα εγκληματα κλπ) εσεις περιμενετε αυτο το ιδιο συστημα να αποδοσει και δικαιοσυνη για τα αποτελεσματα.

Κι εσυ κυρια μου που αποφασισες να παλεψεις για δικαιοσυνη στο ονομα του παιδιου σου το προδιδεις δευτερη φορα γιατι ηλιθιωδως θεωρεις πως αυτη η σαπιλα η αστικη μπορει να δικασει και να καταδικασει υπερ του λαου.

Γελιεσαι λοιπον.

Ειστε ολοι εσεις οι κατασκευασμενοι δουλοι οι εκπαιδευμενοι απο τα γεννοφασκια σας να υπηρετειτε αυτη τη σαπιλα που λεγεται καπιταλισμος να αγαπατε το συστημα που μας σκοτωνει με πολλους τροπους.

Να το αγαπατε τοσο πολυ που νομιζετε πως του λειπει λιγο μεικ απ λιγη μασκαρα ισως για να γινει ομορφοτερο.

Καποια στιγμη ο λαος το κομματι αυτο του λαου που αγωνιζεται παραγει μοχθει πρεπει να σας στειλει στο διαολο και αργα η γρηγορα θα τον κερδισει αυτο το πολεμο!

Γιατί Πιστεύετε ότι Σας Αξίζει & Συνηθίσει Τέτοια Ζωή;

 

Από

Κυκλοθυμικός
10 ώρ.·

Έκλεισαν σχολεία, έκλεισαν δημόσιες υπηρεσίες, έκλεισαν δομές, έκλεισαν μαγαζιά, έκλεισαν φροντιστήρια, έκλεισαν δρόμοι, μας έβαλαν σε τηλεργασία, μπήκαμε σε καραντίνα ξανά, μόνο που δεν έφεραν την Delta Force κι επίλεκτους από την Τσετσενία γιατί άκουσον άκουσον:
ΘΑ ΕΒΡΕΧΕ !
Και τελικά είχαν δίκιο. Μέχρι στιγμής από μια βροχή που αν έπεφτε στο Λονδίνο θα ήταν μια απλή Τετάρτη –χωρίς ίχνος υπερβολής-, εδώ έχουμε:
2 νεκρούς
Διασώσεις από πολίτες σε περαστικούς που παρασέρνονταν από τους χείμαρρους
Απεγκλωβισμούς ανθρώπων μέσα από τα αυτοκίνητά τους
Οικογένεια να εγκλωβίζεται στον Κάλαμο και να γίνεται οργανωμένη επιχείρηση διάσωσης
Εγκλωβισμό δεκάδων οδηγών σε κεντρικές αρτηρίες
Ισοπέδωση της Άνω Γλυφάδας
Πλημμύρες και διακοπές στο μετρό, στον ηλεκτρικό, στο τραμ και σε αμαξοστοιχίες
Αποκλεισμό τουλάχιστον 5 περιοχών
Κατολισθήσεις στον Ωροπό
Λίμνες κάτω από γέφυρες
Αυτοκίνητα να παρασέρνονται και να εξαφανίζονται παρέα με κάδους, πέτρες και φερτά υλικά, ένα από αυτά εγκλώβισε και σκότωσε μια 56χρονη γυναίκα
Κλείσιμο τουλάχιστον 3-4 βασικών λεωφόρων της πόλης
Εκκένωση οικισμού στον Ασπρόπυργο
Οχήματα που καλύφθηκαν μέχρι την οροφή από το νερό
Υπερχείλιση του Μεγάλου Ρέματος στη Νέα Μάκρη
600 επιχειρήσεις της πυροσβεστικής
Στη δική μου την γειτονιά μέχρι πριν λίγο δεν είχαμε ρεύμα για 2 ώρες, πυροσβεστικά είχαν κλείσει τους δρόμους γύρω από το σπίτι μου, συναγερμοί χτυπούσαν, το σπίτι ψυγείο χωρίς θέρμανση κι εγώ άρρωστος μέσα στις κουβέρτες να κλαίω και να γελάω με την πομπή της ύβρης.
Ξέρω ξέρω. Ρεκόρ βροχής, νερό που είχε να πέσει από την πλειστόκαινο, στο Σουδάν έχει περισσότερους νεκρούς, η κλιματική αλλαγή που την φέρνει ο πελαργός, στην Ισπανία τα τρένα, ο σεισμός στην Μιανμάρ, στην Χιλή καταρρέουν ορυχεία, περνούσαμε το Βέλγιο στον κορονοϊό για πόσους μήνες, ναι αλλά για την Γάζα τώρα δε λέμε τίποτα. Άσε που είμαστε και μεσογειακή χώρα και δεν είμαστε προετοιμασμένοι για τέτοια φαινόμενα, το καλοκαίρι με τον καύσωνα και τις πυρκαγιές παραδίδουμε μαθήματα.
Εγώ, απελπισμένα κι ήρεμα ρωτάω, άσε τους φραπέδες και τους μανάβηδες και τα χασαπόσκυλά τους, τους υπόλοιπους:
Γιατί πιστεύουμε ότι μας αξίζει τέτοια ζωή; Γιατί έχουμε συνηθίσει;

& 

κάτι Απ' τα παλιά απ΄τον Βασίλη για το "ανελεύθερο καθεστώς" του 1922

& για τους "βιαστικούς Αυτό:

Νέα ειδοποίηση