Translate

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025

Μαρία μου 📩 Επιμένεις λοιπόν χωρίς Χρώματα ?

 


Ζάντε Ρεβολουσιον
22 Δεκεμβρίου 2025 στις 4:13 π.μ. 
Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

Μαρία μου εμείς οι εργάτες,
νιώθουμε τον πόνο σου και είμαστε μαχητικά κοντά σου αλληλέγγυοι, όπως και με τους υπόλοιπους 56 συγγενείς που το αστικό κράτος από την πολιτική του στους σιδηρόδρομους, θυσίασε για το κέρδος.. τα παιδιά σας.
Όπως και των θυμάτων στο Μάτι, στην Μάνδρα, στους δρόμους καρμανιόλα.. στις εργασιακές γαλέρες της χώρας μας που κάθε δεύτερη ημέρα θυσιάζεται και ένας εργάτης για τα κέρδη της εργοδοσίας..
Όπως και στα θύματα των πολέμων στη γειτονιά μας και πιο δίπλα όλου του κόσμου για να χορτάσει αίμα ο δράκουλας-κέρδος των μεγιστάνων του πλανήτη μας..

Μαρία μου συμπάθιο που μπορεί να σε θίξω αλλά μέχρι σήμερα Δεν σε άκουσα να μιλάς για τα παραπάνω θύματα που συντροφεύουν την κόρη σου-μαςΔεν Σε είδα σε κάποια κινητοποίηση για Αυτά, των εργαζομένων ή των Αγροτών σήμερα..
Μαρία μου, μακριά από κόμματα και χρώματα λες, το αίμα του παιδιού σου είχε όμως χρώμα..
τα εργατικά και άλλα εγκλήματα στη χώρα μας, στη Γάζα, στο κόσμο, έχει χρώμα, το ίδιο χρώμα που είχε το αίμα του παιδιού σου..
Επιμένεις λοιπόν χωρίς χρώματα ?

Μαρία μου το αίμα του Φύσσα του Λουκμάν κλπ έχει χρώμα.. αλλά μέχρι τώρα Δεν σε είδαμε να κάνεις κάποια δήλωση ενάντια στην εγκληματική οργάνωση που έδωσαν την εντολή να χρησιμοποιηθεί το μαχαίρι για να χυθεί το αίμα..
Μαρία μου, από τις ελλείψεις στα Νοσοκομεία σε Γιατρούς κλπ που πληρώνει εκατόμβες θυμάτων καθημερινά ο Λαός μας, Αυτά τα θύματα που η πολιτική του κέρδους θυσιάζει, έχει πολιτικό χρώμα..
Στα αδιέξοδα που εγκλωβίζει αυτό το ταξικό σύστημα το λαό, αλλά ιδιαίτερα τα παιδιά μας στο σχολειό, στο χωράφι, στο πανεπιστήμιο, στα 13ωρα της ταξικής γαλέρας έχει πολιτικό χρώμα..
Τώρα Μαρία μου μόνο κάποιος αφελής ή ανίδεος μπορεί να πιστεύει πως απ' τη δικαιοσύνη αυτού του αστικού κράτους ή των θεσμών της ΕΕ, θα βρει δικαίωση, όταν τα εγκλήματα τους, όπως ανέφερα παραπάνω είναι καθημερινά σε όλες τις δραστηριότητες στη ζωή μας..
Αυτό το σύστημα που ζούμε Μαρία μου λέγεται καπιταλισμός και δεν αλλάζει, δεν φτιασιδώνεται.. μόνο Ανατρέπεται απ΄τη Πρωτοπορία όσων δίνουν το Αίμα τους, με τους συμμάχους τους (που αντιμετωπίζουν τα ίδια θέματα) και
το Κόκκινο από αίμα, όπως της κόρης σου, Κόμμα τους ! 
Αν Όντως Θες να Βρει Δικαίωση το Αίμα του Παιδιού Σου, Έλα Κοντά μας,* Μαζί μας να Σταματήσουμε να Χύνουν το Αίμα Μας...                                           _______________________________19.1.26 Έλα Κοντά μας,*

Μαρία μου Ανακαλώ να έρθεις κοντά μας !
Η παρουσία σου, με τις ακροδεξιές σου δηλώσεις περί αμβλώσεων (δες κάτω) και η "τυχαία"  φωτογραφία σου με "αγίους" στο κυπριακό DownTownΞεχείλισε το ποτήρι της Αναμονής.. που μπορούσα να αντέξω.
                                                    *********************




                                                     ***************




Γιώργος Τσιμεντάς

12/1/2026 4 ώρ. 
𝚶 𝛋𝛂𝛉έ𝛎𝛂ς έ𝛘𝛆𝛊 𝛅𝛊𝛋𝛂ί𝛚𝛍𝛂 𝛎𝛂 𝛗𝛕𝛊ά𝛏𝛆𝛊 έ𝛎𝛂 𝛎έ𝛐 𝛋ό𝛍𝛍𝛂, ό𝛑𝛚ς 𝛐 𝛋𝛂𝛉έ𝛎𝛂ς έ𝛘𝛆𝛊 𝛕𝛐 𝛅𝛊𝛋𝛂ί𝛚𝛍𝛂 𝛎𝛂 𝛕𝛐 𝛙𝛈𝛗ί𝛔𝛆𝛊, ή 𝛎𝛂 𝛍𝛈 𝛕𝛐 𝛙𝛈𝛗ί𝛔𝛆𝛊, ό𝛑𝛐𝛖 𝛂𝛋𝛐ύς ό𝛍𝛚ς 𝛑𝛐𝛌𝛌ά 𝛂𝛔𝛕𝛊𝛋ά 𝛋ό𝛍𝛍𝛂𝛕𝛂 𝛋𝛒ά𝛕𝛂 𝛋𝛂𝛊 𝛍𝛊𝛋𝛒ό 𝛋𝛂𝛌ά𝛉𝛊, ή 𝛍𝛈 𝛋𝛒𝛂𝛕άς 𝛋𝛂𝛌ύ𝛕𝛆𝛒𝛂 𝛋𝛂𝛉ό𝛌𝛐𝛖..!
Κόμματα υπάρχουν πολλά, ΚΚΕ μόνο ένα, το κόμμα μπροστάρης στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, το κόμμα που επαληθεύτηκε πολλές φορές στο παρελθόν, που θα επαληθεύεται και στο μέλλον..!
Μεσσίες των "ιδεών", "ενός ανθρώπινου καπιταλισμού" και μιας "ανεξάρτητης δικαιοσύνης", έχουμε δει και δοκιμάσει πολλούς, πολλοί από αυτούς ή διαφημίζουν πίτσες (μπλε κλπ..!), ή άλλα μονοπωλιακά αγαθά..!
Τα πολλά κόμματα είναι δεξαμενές κατακράτησης "ψήφων", για να μην φτάσουν αυτές ποτέ εκεί που θα μπορέσουν να έχουν δύναμη και αξία, η ψήφος στην αστική δημοκρατία είναι «ψευδή συνείδηση» (Κ. Μαρξ), αν δεν τους αρέσει το αποτέλεσμα των εκλογών θα κατεβάσουν την αστυνομία και τον στρατό..!
Ο καπιταλισμός επιβάλλεται στις λαϊκές μάζες μέσω της βίας που ασκεί το αστικό κράτος με πολύμορφους μηχανισμούς, που συνδυάζουν τη χειραγώγηση και την καταστολή.
Πόσο, για παράδειγμα, μπορεί να είναι ελεύθερη η ψήφος στα πλαίσια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όταν η εργασιακή τρομοκρατία και η απειλή της ανεργίας, οι μηχανισμοί εξαγοράς συνειδήσεων, το αστικό ιδεολογικό οπλοστάσιο μέσα από την εκπαίδευση και τόσα άλλα διαμορφώνουν θέληση ενσωμάτωσης και υποταγής στο σύστημα για το μεγαλύτερο μέρος των μισθωτών και των οικογενειών τους, διαμορφώνουν ψευδή συνείδηση υποταγής των ταξικών τους συμφερόντων στους δήθεν «υπερταξικούς» «εθνικούς στόχους» (π.χ., ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας) και οράματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ταξικού τους αντιπάλου, των καπιταλιστών;
Η άρνηση της βίας (από τον λαό προς το σύστημα, το αντίθετο επιτρέπεται) αποτελεί επί της ουσίας άρνηση στις εκμεταλλευόμενες τάξεις της δυνατότητας για ανατροπή του καπιταλισμού, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης.
Ο Ένγκελς κάνοντας κριτική στον Ούγκεν Ντίρινγκ έλεγε: «Το ότι όμως η βία παίζει και άλλο ρόλο στην ιστορία, έναν επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, το ότι δηλαδή σύμφωνα με τα λόγια του Μαρξ είναι η μαμή που από κάθε παλιά κοινωνία ξεγεννά μια καινούρια κοινωνία, ότι αποτελεί το όργανο με το οποίο επιβάλλεται η κοινωνική εξέλιξη και σπάζει τις αποστεωμένες, τις νεκρές πολιτικές μορφές - για όλα αυτά δε λέει λέξη ο κύριος Ντίρινγκ. Μόνο αναστενάζοντας και βογκώντας παραδέχεται πως ίσως για να ανατραπεί το οικονομικό σύστημα της εκμετάλλευσης μπορεί να χρειαστεί δυστυχώς η βία! Γιατί κάθε χρήση της βίας διαφθείρει εκείνον που τη χρησιμοποιεί!
Ο Καρλ Μαρξ αντιμετώπιζε την αστική ψήφο ως «ψευδή συνείδηση» και εργαλείο της κυρίαρχης τάξης, όπου η ψήφος απλώς επέλεγε ποιος θα εκπροσωπούσε τα συμφέροντα της αστικής τάξης, όχι του λαού, διαχωρίζοντας τον "αφηρημένο πολίτη" από τον πραγματικό άνθρωπο και τις ανάγκες του.
Η πραγματική χειραφέτηση, κατά τον Μαρξ, θα έρθει όταν ο άνθρωπος θα ενσωματώσει την πολιτική στην καθημερινή του ζωή, μετατρέποντας τις κοινωνικές δυνάμεις σε δικές του δυνάμεις, ξεπερνώντας την ανάγκη για ένα διαχωρισμένο κράτος, κάτι που ξεπερνά την απλή ψηφοφορία.
𝜜𝝊𝝉ό 𝝄 𝜧𝝅𝝆𝜺𝝌𝝉 𝝉𝝄 ή𝝃𝜺𝝆𝜺..:
"Ο μοναχικός έχει δυο μάτια.
Το κόμμα έχει χίλια μάτια.
Το κόμμα βλέπει εφτά χώρες.
Ο μοναχικός βλέπει μια πόλη.
Ο μοναχικός έχει την ώρα του.
Το κόμμα, όμως, έχει ώρες πολλές.
Ο μοναχικός μπορεί να εξολοθρευτεί.
Το κόμμα δεν μπορεί κανείς να το εξολοθρέψει -
γιατί είναι η εμπροσθοφυλακή των μαζών
και οδηγεί τον αγώνα τους
με τις μεθόδους των κλασικών, που δημιουργήθηκαν
από τη γνώση της πραγματικότητας. .."
𝚬𝛑ί𝛔𝛈ς ή𝛏𝛆𝛒𝛆 𝛋𝛂𝛊 𝛄𝛊𝛂 𝛕𝛐𝛖ς 𝛍𝛆𝛔𝛔ί𝛆ς..
..."Ξέφυγα από τους καρχαρίες
και νίκησα τους τίγρεις
μʼ έφαγαν όμως
οι κοριοί. .."
********************************
18.1.2026
 Από τη φωτογράφηση της πολιτικού Μαρίας Καρυστιανού για το κυπριακό DownTown

***********************************

Δευτέρα 19/01/2026 

ΚΚΕ: Το αναφαίρετο δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση δεν μπαίνει σε «διαβούλευση»

«Το αναφαίρετο δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση δεν μπαίνει σε "διαβούλευση"», σχολιάζει το Τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ για την Ισοτιμία και τη Χειραφέτηση της Γυναίκας σχετικά με τις δηλώσεις της Μ. Καρυστιανού.

Πιο συγκεκριμένα, το Τμήμα της ΚΕ αναφέρει τα εξής: 

«Η αμφισβήτηση του δικαιώματος των γυναικών στη νόμιμη και ασφαλή άμβλωση από την κυρία Μαρία Καρυστιανού αποκαλύπτει και τις αντιδραστικές, συντηρητικές ιδέες του υπό διαμόρφωση κόμματός της. Αυτό το κατεκτημένο δικαίωμα δεν τίθεται σε “δημόσια διαβούλευση”, είναι αδιαπραγμάτευτο και πρέπει να συνοδεύεται με όλη την αναγκαία επιστημονική και κοινωνική στήριξη, στο πλαίσιο ενός αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν συστήματος υγείας. Επιβεβαιώνεται για ακόμη μια φορά ότι, πίσω από γενικόλογες διακηρύξεις, είναι πολύ εύκολο να κρύβονται αναχρονιστικές, συντηρητικές και αντιδραστικές ιδέες».

*************************

Νίκος Μπογιόπουλος

19_1_2026 2 ώρ. 
Οταν η κυρία Καρυστιανού "διχάζεται" όσον αφορά το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, ένα αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα ("διαπραγματεύσιμο" μόνο στα μυαλά των σκοταδιστών και ισοπεδωμένο μόνο από φασιστικές εξουσίες όπως αυτές της Πολωνίας μέχρι τις Πολιτείες που λατρεύουν τον Τραμπ στην Αμερική), και όταν αμφισβητεί το δικαίωμα της άμβλωσης με δημοκρατικοφανείς προφάσεις ("να αποφασίσει η κοινωνία") και επιστημονικοφανείς όρους ("ως παιδίατρος κλπ, κλπ"), κάνει πολιτική δήλωση.
Και η πολιτική της δήλωση, πέραν της απόλυτης άγνοιας ή και ασέβειας απέναντι στους αγώνες για την κατοχύρωση ενός ανθρώπινου δικαιώματος (εν προκειμένω της άμβλωσης), προδίδει έναν βαθύτερο μεσαιωνισμό: Εκείνον που δεν αντιλαμβάνεται ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε "διαβούλευση", δεν είναι ζήτημα "πλειοψηφιών", είναι κατακτήσεις που εγγυώνται τις κοινωνικές ελευθερίες μέσα από την προάσπιση της κάθε ατομικής ελευθερίας, ξεχωριστά.
Η πολιτική δήλωση της κυρίας Καρυστιανού είναι αποκαλυπτική όσο και συμβατή με την μέχρι τώρα αδιάψευστη εμπειρία πως πίσω από τις διακηρύξεις του τύπου "ούτε αριστερά - ούτε δεξιά" κρύβεται πάντα - και συνήθως σε ακραίες εκφάνσεις της - η δεύτερη.