Από τη Μια και από την Άλλη.... (#ο_θέος_να_Σας_δίνει_Φώτιση)

Από Γιώργος Μαργαρίτης
8 ώρ. ·

Από τη μια και από την άλλη....

Η μία (η επίσημη) πλευρά είναι σαφής:
Ο κος Ιωάννης Σταματέκος (αναπλ. αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ) τοποθετήθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας (μέλος μη μόνιμο του οποίου είναι η Ελλάδα) με περισσή τέχνη:
1.- Δεν ανέφερε ούτε μια φορά τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής!
2.- Δεν ανέφερε ούτε μια φορά τα περί πετρελαίου. Ναρκωτικά και πάλι ναρκωτικά.....
3.- Ζήτησε αυτοσυγκράτηση από τα "εμπλεκόμενα μέρη". Προφανώς ζήτησε από την Βενεζουέλα να μην απαγάγει τον πρόεδρο Τραμπ σε αντίποινα.
4.- Έκρινε ότι ο Νικόλας Μαδούρο ΔΕΝ είναι Πρόεδρος
5.- Δήλωσε ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο πλευρό των ΗΠΑ στην καταπολέμηση του "οργανωμένου εγκλήματος".
6.- Δήλωσε ότι η Ελλάδα είναι υπέρ του "Διεθνούς Δικαίου". Έτσι που το είπε εννοούσε το Δίκαιο των ΗΠΑ. Σύγχιση;

Η άλλη (ανεπίσημη) πλευρά είναι ασαφής:
1.- Επικαλείται τον "παγκόσμιο νότο" (BRICS, Κίνες, Ρωσίες, Ινδίες, Βραζιλίες κλπ.) ως μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας (όπως άλλοι θεωρούν τον Σαμαρά μόνο δυνατό σωτήρα της Ελλάδας)
2.- Επικαλείται τον Μπολιβαρισμό -και όλη την δια των σωτήρων διάσωση- ως μόνη ελπίδα των λαών. Το γεγονός ότι μια μεγάλη χώρα βρέθηκε γυμνή μπροστά στην αμερικανική επίθεση το εξηγούν με "προδοσία".
3.- Βλέπει Ρώσους και Κινέζους να ελευθερώνουν λαούς, για να τους οδηγήσουν στον κομμουνισμό μάλλον.
4.- Βλέπει τον Μπολιβάρ στα καθ' ημάς: έχουμε εξάλλου πληθωρισμό σωτήρων - Σαμαράς, Τσίπρας, Καρυστιανού, Ρινάλντι, Καποδίστριας κλπ. - Α ναι, φυσικά και την Παναγιά.....
5.- Παθαίνει ένα είδος συνδρόμου μπροστά στο προφανές και υπάρχον. Οι BRICS δεν είναι μπλοκ, ούτε συμμαχία, με περιστασιακή συνεύρεση συμφερόντων μοιάζουν. Κανείς ρωσικός η κινεζικός στόλος δεν θα σώσει λαούς διότι ο πρώτος ΔΕΝ υπάρχει και ο δεύτερος έχει ειδικά προβλήματα 100 μίλια πέρα από τις ακτές του.
κλπ.
Η πρώτη και η δεύτερη πλευρά συμφωνούν σε κάτι - στο βασικό. Κοινός τους εχθρός, κίνδυνος και απειλή είναι οι οργανωμένοι λαοί του κόσμου.
Καθώς:
1.- Μόνο ο οργανωμένος λαός μπορεί να αντιπαλέψει την ιμπεριαλιστική θύελλα η οποία εκπορεύεται από την καπιταλιστική λειτουργία του κόσμου.
2.- Μόνο οι κομμουνιστές μπορούν να οργανώσουν τους λαούς για να δώσουν ελπιδοφόρα τον αγώνα τους. Γιατί μπορούν να κτυπήσουν την ρίζα - τον καπιταλισμό.
3.- Για λόγους αποκλειστικά τεχνικούς και μαθηματικούς οι ιμπεριαλιστές και τα θαυμαστά τους στρατεύματα δεν έχουν καμμία τύχη απέναντι στους οργανωμένους λαούς του κόσμου.
Τόσο απλά.

                                  ********************************

Αυτό το κόκκινο το τρένο, μάνα διαλέξαμε...

 

Κυκλοθυμικός

16 ώρ. ·

Σήμερα σιγοπαίζει κάπου στην άκρη του μυαλού μου το "Εμβατήριο της Σιωπής" του Λουκιανού Κηλαηδόνη, ένα τραγούδι που γράφτηκε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Φυσικά πρόκειται για ένα τραγούδι βυθισμένο στην αριστερή μελαγχολία και την πολιτική υποχώρηση, χαρακτηριστικά μιας αριστεράς που είχε αρχίσει να τα ενστερνίζεται ήδη από τη δεκαετία του 1980 και τις εμφανείς αποτυχημένες προσπάθειες του Γκορμπατζόφ για την περιβόητη "ανασυγκρότηση" αλλά και το πολιτικό αδιέξοδο των άλλων δρόμων, των "δεύτερων" και "τρίτων" δρόμων προς το σοσιαλισμό.

Σε κάθε περίπτωση, η δική μου γενιά αναγκάστηκε να ζήσει χωρίς εκείνη τη "Γη της Επαγγελίας", χωρίς τη σοσιαλιστική πατρίδα που αποτελούσε τον κυματοθραύστη του καπιταλιστικού ρεαλισμού όχι μόνο στην πολιτική αλλά σε κάθε διάσταση του κοινωνικού. Από ένα σημείο και μετά, μάθαμε στην ωμότητα της δεοντολογίας πως "όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται", καθώς όλα έχουν μια τιμή και ιδίως η ίδια η ανθρωπότητα. Και παρά τα δεκάδες στραβά της, καμία ΕΣΣΔ δεν θα ερχόταν πια να μας σώσει από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η ιστορία είχε τελειώσει και ξεκινούσε χωρίς κανένα εμπόδιο, πια, το νεοφιλελεύθερο πάρτι.

Είδαμε τους μετανάστες της ΕΣΣΔ να φτάνουν στα πέρατα του κόσμου μέσα σε κρύα ψυγεία φορτηγών, παλιές δασκάλες και καθηγήτριες να γίνονται στην καλύτερη καθαρίστριες και σερβιτόρες στη χειρότερη θύματα trafficking, όσες επέζησαν από τα χέρια των διακινητών τους. Είδαμε παλιούς απόφοιτους του Πολυτεχνείου της Μόσχας να γίνονται εργάτες γης, μπετατζήδες, οδοκαθαριστές για λίγες δραχμές και μερικά μεταχειρισμένα ρούχα. Και μια στις τόσες, σε κάποιο διάλειμμα από την εργασία τους, να ψελλίζουν σε κάποιο ευήκοο αυτί κάποιον στίχο του Πούσκιν ή του Μαγιακόφσκι.

Είδαμε τα παράσημα και τις στολές εκείνων που κάποτε ισοπέδωσαν το Τρίτο Ράιχ και τον φασισμό, να πουλιούνται στις μαύρες αγορές του κόσμου για λίγα ρούβλια, η ιστορία του μεγαλύτερου αγώνα της ανθρωπότητας να δίνεται όσο-όσο για ένα καρβέλι ψωμί και λίγα μακαρόνια.

Αλλά κάποτε, σε εκείνο το βαθύ "κάποτε" του χρόνου, υπήρξαν και εκείνοι που αναφέρει ο Κηλαηδόνης στο σιωπηλό "Εμβατήριο" του, όχι ως ήρωες αλλά ως τα δρώντα υποκείμενα που τόλμησαν να ονειρευτούν έναν άλλον κόσμο, έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος δεν εκμεταλλεύεται τον άλλον άνθρωπο, όπου η χειραφέτηση αποτελούσε ένα ανοιχτό πεδίο ακαθόριστων και διαρκών επιλογών και δεν χωρούσε μέσα σε ορολογίες και σε καπιταλιστικές βολικές ταμπέλες, όπου εκείνο το κόκκινο τρένο χάραζε καινούριες πορείες, καινούριες αξίες και καινούριους στοχασμούς στο μπόι των ανθρώπων.

Έναν κόσμο όπου πολύ απλά, η εργατική τάξη μπορούσε να ζήσει και να πεθάνει αξιοπρεπώς, μνημονεύοντας ενίοτε τους στίχους του Πούσκιν ή του Μαγιακόφσκι που τους έμαθε σε μια δημόσια παιδεία που ήταν για όλους. Μια εργατική τάξη που δεν θα ήταν πια το προλεταριάτο της διαρκούς εκμετάλλευσης και υφαρπαγής της υπεραξίας του, αλλά ο κεντρικός μοχλός που κινεί την ιστορία της ανθρωπότητας για την ίδια την ανθρωπότητα, όπως πάντα ήταν έτσι και αλλιώς.

Εκατομμύρια άνθρωποι έκλαψαν πικρά εκείνη την ημέρα του 1991, ακόμα και ορισμένοι που είχαν διαχωρίσει δεκαετίες νωρίτερα τις πολιτικές τους γραμμές από το ΚΚΣΕ. Εκατομμύρια καρδιές βούλιαξαν στην αριστερή μελαγχολία εκείνη τη βραδιά, μια κατάρα που δεν λέει να φύγει από πάνω μας τριανταπέντε χρόνια.

Ήταν το τέλος μια μεγάλης εποχής, μιας γενναίας εποχής όπου το κόκκινο τρένο έκανε μια αόριστη παύση στην πορεία του μέχρι να ξαναμπεί με φόρα στις καρδιές και στις συνειδήσεις των ανθρώπων που θα θελήσουν να σπάσουν μόνοι τους τις αλυσίδες που τους βαραίνουν.

Αυτό το κόκκινο το τρένο, μάνα διαλέξαμε και εμείς, με το όνειρο μας φορτωμένο, που στις καρδιές βάζει φωτιά.

Αυτό το κόκκινο το τρένο, μάνα διαλέξαμε και εμείς, γιατί είναι από τη λευτεριά σταλμένο για το ταξίδι της ζωής.

Αυτό το κόκκινο το τρένο είναι για εμάς τίτλος τιμής.

Mika Agrafiotou

Μαρία μου 📩 Επιμένεις λοιπόν χωρίς Χρώματα ?

 

Ζάντε Ρεβολουσιον
7 ώρ.

Μαρία μου εμείς οι εργάτες,

νιώθουμε τον πόνο σου και είμαστε μαχητικά κοντά σου αλληλέγγυοι, όπως και με τους υπόλοιπους 56 συγγενείς που το αστικό κράτος από την πολιτική του στους σιδηρόδρομους, θυσίασε για το κέρδος.. τα παιδιά σας.

Όπως και των θυμάτων στο Μάτι, στην Μάνδρα, στους δρόμους καρμανιόλα.. στις εργασιακές γαλέρες της χώρας μας που κάθε δεύτερη ημέρα θυσιάζεται και ένας εργάτης για τα κέρδη της εργοδοσίας..
Όπως και στα θύματα των πολέμων στη γειτονιά μας και πιο δίπλα όλου του κόσμου για να χορτάσει αίμα ο δράκουλας-κέρδος των μεγιστάνων του πλανήτη μας..

Μαρία μου συμπάθιο που μπορεί να σε θίξω αλλά μέχρι σήμερα Δεν σε άκουσα να μιλάς για τα παραπάνω θύματα που συντροφεύουν την κόρη σου-μαςΔεν Σε είδα σε κάποια κινητοποίηση για Αυτά, των εργαζομένων ή των Αγροτών σήμερα..
Μαρία μου, μακριά από κόμματα και χρώματα λες, το αίμα του παιδιού σου είχε όμως χρώμα..
τα εργατικά και άλλα εγκλήματα στη χώρα μας, στη Γάζα, στο κόσμο, έχει χρώμα, το ίδιο χρώμα που είχε το αίμα του παιδιού σου..
Επιμένεις λοιπόν χωρίς χρώματα ?

Μαρία μου το αίμα του Φύσσα του Λουκμάν κλπ έχει χρώμα.. αλλά μέχρι τώρα Δεν σε είδαμε να κάνεις κάποια δήλωση ενάντια στην εγκληματική οργάνωση που έδωσαν την εντολή να χρησιμοποιηθεί το μαχαίρι για να χυθεί το αίμα..
Μαρία μου, από τις ελλείψεις στα Νοσοκομεία σε Γιατρούς κλπ που πληρώνει εκατόμβες θυμάτων καθημερινά ο Λαός μας, Αυτά τα θύματα που η πολιτική του κέρδους θυσιάζει, έχει πολιτικό χρώμα..
Στα αδιέξοδα που εγκλωβίζει αυτό το ταξικό σύστημα το λαό, αλλά ιδιαίτερα τα παιδιά μας στο σχολειό, στο χωράφι, στο πανεπιστήμιο, στα 13ωρα της ταξικής γαλέρας έχει πολιτικό χρώμα..
Τώρα Μαρία μου μόνο κάποιος αφελής ή ανίδεος μπορεί να πιστεύει πως απ' τη δικαιοσύνη αυτού του αστικού κράτους ή των θεσμών της ΕΕ, θα βρει δικαίωση, όταν τα εγκλήματα τους, όπως ανέφερα παραπάνω είναι καθημερινά σε όλες τις δραστηριότητες στη ζωή μας..
Αυτό το σύστημα που ζούμε Μαρία μου λέγεται καπιταλισμός και δεν αλλάζει, δεν φτιασιδώνεται.. μόνο Ανατρέπεται απ΄τη Πρωτοπορία όσων δίνουν το Αίμα τους, με τους συμμάχους τους (που αντιμετωπίζουν τα ίδια θέματα) και
το Κόκκινο από αίμα, όπως της κόρης σου, Κόμμα τους ! Αν Όντως Θες να Βρει Δικαίωση το Αίμα του Παιδιού Σου Έλα Κοντά μας, Μαζί μας να Σταματήσουμε να Χύνουν το Αίμα Μας...                                           _______________________________
9.1.2026

                                                     ***************

Γιώργος Τσιμεντάς

12/1/2026 4 ώρ. ·

𝚶 𝛋𝛂𝛉έ𝛎𝛂ς έ𝛘𝛆𝛊 𝛅𝛊𝛋𝛂ί𝛚𝛍𝛂 𝛎𝛂 𝛗𝛕𝛊ά𝛏𝛆𝛊 έ𝛎𝛂 𝛎έ𝛐 𝛋ό𝛍𝛍𝛂, ό𝛑𝛚ς 𝛐 𝛋𝛂𝛉έ𝛎𝛂ς έ𝛘𝛆𝛊 𝛕𝛐 𝛅𝛊𝛋𝛂ί𝛚𝛍𝛂 𝛎𝛂 𝛕𝛐 𝛙𝛈𝛗ί𝛔𝛆𝛊, ή 𝛎𝛂 𝛍𝛈 𝛕𝛐 𝛙𝛈𝛗ί𝛔𝛆𝛊, ό𝛑𝛐𝛖 𝛂𝛋𝛐ύς ό𝛍𝛚ς 𝛑𝛐𝛌𝛌ά 𝛂𝛔𝛕𝛊𝛋ά 𝛋ό𝛍𝛍𝛂𝛕𝛂 𝛋𝛒ά𝛕𝛂 𝛋𝛂𝛊 𝛍𝛊𝛋𝛒ό 𝛋𝛂𝛌ά𝛉𝛊, ή 𝛍𝛈 𝛋𝛒𝛂𝛕άς 𝛋𝛂𝛌ύ𝛕𝛆𝛒𝛂 𝛋𝛂𝛉ό𝛌𝛐𝛖..!

Κόμματα υπάρχουν πολλά, ΚΚΕ μόνο ένα, το κόμμα μπροστάρης στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, το κόμμα που επαληθεύτηκε πολλές φορές στο παρελθόν, που θα επαληθεύεται και στο μέλλον..!

Μεσσίες των "ιδεών", "ενός ανθρώπινου καπιταλισμού" και μιας "ανεξάρτητης δικαιοσύνης", έχουμε δει και δοκιμάσει πολλούς, πολλοί από αυτούς ή διαφημίζουν πίτσες (μπλε κλπ..!), ή άλλα μονοπωλιακά αγαθά..!

Τα πολλά κόμματα είναι δεξαμενές κατακράτησης "ψήφων", για να μην φτάσουν αυτές ποτέ εκεί που θα μπορέσουν να έχουν δύναμη και αξία, η ψήφος στην αστική δημοκρατία είναι «ψευδή συνείδηση» (Κ. Μαρξ), αν δεν τους αρέσει το αποτέλεσμα των εκλογών θα κατεβάσουν την αστυνομία και τον στρατό..!

Ο καπιταλισμός επιβάλλεται στις λαϊκές μάζες μέσω της βίας που ασκεί το αστικό κράτος με πολύμορφους μηχανισμούς, που συνδυάζουν τη χειραγώγηση και την καταστολή.

Πόσο, για παράδειγμα, μπορεί να είναι ελεύθερη η ψήφος στα πλαίσια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όταν η εργασιακή τρομοκρατία και η απειλή της ανεργίας, οι μηχανισμοί εξαγοράς συνειδήσεων, το αστικό ιδεολογικό οπλοστάσιο μέσα από την εκπαίδευση και τόσα άλλα διαμορφώνουν θέληση ενσωμάτωσης και υποταγής στο σύστημα για το μεγαλύτερο μέρος των μισθωτών και των οικογενειών τους, διαμορφώνουν ψευδή συνείδηση υποταγής των ταξικών τους συμφερόντων στους δήθεν «υπερταξικούς» «εθνικούς στόχους» (π.χ., ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας) και οράματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ταξικού τους αντιπάλου, των καπιταλιστών;

Η άρνηση της βίας (από τον λαό προς το σύστημα, το αντίθετο επιτρέπεται) αποτελεί επί της ουσίας άρνηση στις εκμεταλλευόμενες τάξεις της δυνατότητας για ανατροπή του καπιταλισμού, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

Ο Ένγκελς κάνοντας κριτική στον Ούγκεν Ντίρινγκ έλεγε: «Το ότι όμως η βία παίζει και άλλο ρόλο στην ιστορία, έναν επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, το ότι δηλαδή σύμφωνα με τα λόγια του Μαρξ είναι η μαμή που από κάθε παλιά κοινωνία ξεγεννά μια καινούρια κοινωνία, ότι αποτελεί το όργανο με το οποίο επιβάλλεται η κοινωνική εξέλιξη και σπάζει τις αποστεωμένες, τις νεκρές πολιτικές μορφές - για όλα αυτά δε λέει λέξη ο κύριος Ντίρινγκ. Μόνο αναστενάζοντας και βογκώντας παραδέχεται πως ίσως για να ανατραπεί το οικονομικό σύστημα της εκμετάλλευσης μπορεί να χρειαστεί δυστυχώς η βία! Γιατί κάθε χρήση της βίας διαφθείρει εκείνον που τη χρησιμοποιεί!

Ο Καρλ Μαρξ αντιμετώπιζε την αστική ψήφο ως «ψευδή συνείδηση» και εργαλείο της κυρίαρχης τάξης, όπου η ψήφος απλώς επέλεγε ποιος θα εκπροσωπούσε τα συμφέροντα της αστικής τάξης, όχι του λαού, διαχωρίζοντας τον "αφηρημένο πολίτη" από τον πραγματικό άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Η πραγματική χειραφέτηση, κατά τον Μαρξ, θα έρθει όταν ο άνθρωπος θα ενσωματώσει την πολιτική στην καθημερινή του ζωή, μετατρέποντας τις κοινωνικές δυνάμεις σε δικές του δυνάμεις, ξεπερνώντας την ανάγκη για ένα διαχωρισμένο κράτος, κάτι που ξεπερνά την απλή ψηφοφορία.

𝜜𝝊𝝉ό 𝝄 𝜧𝝅𝝆𝜺𝝌𝝉 𝝉𝝄 ή𝝃𝜺𝝆𝜺..:

"Ο μοναχικός έχει δυο μάτια.

Το κόμμα έχει χίλια μάτια.

Το κόμμα βλέπει εφτά χώρες.

Ο μοναχικός βλέπει μια πόλη.

Ο μοναχικός έχει την ώρα του.

Το κόμμα, όμως, έχει ώρες πολλές.

Ο μοναχικός μπορεί να εξολοθρευτεί.

Το κόμμα δεν μπορεί κανείς να το εξολοθρέψει -

γιατί είναι η εμπροσθοφυλακή των μαζών

και οδηγεί τον αγώνα τους

με τις μεθόδους των κλασικών, που δημιουργήθηκαν

από τη γνώση της πραγματικότητας. .."

𝚬𝛑ί𝛔𝛈ς ή𝛏𝛆𝛒𝛆 𝛋𝛂𝛊 𝛄𝛊𝛂 𝛕𝛐𝛖ς 𝛍𝛆𝛔𝛔ί𝛆ς..

..."Ξέφυγα από τους καρχαρίες

και νίκησα τους τίγρεις

μʼ έφαγαν όμως

οι κοριοί. .."

ΕΚΕΙ στα ΜΠΛΟΚΑ.. & ΕΚΕΙ που ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ".. #Τα_τέσσερα_Αλφα.

 

Καίτη Αγγέλικα 7 ώρ.·

Όπως τα έγραψε ο "Ριζοσπάστης"... »

Στο μπλόκο του Ε-65 έχει βραδιάσει. Η ψύχρα σφίγγει τον κύκλο γύρω από τις φωτιές, όσο οι αγρότες περιμένουν τη συνέλευση να αρχίσει. Σε μια φωτιά κι εμείς, ακούμε αγρότες από τον Παλαμά να κουβεντιάζουν τα δικά τους. Τους ρωτάμε για το ένα, για το άλλο. Για την καθημερινότητα της αγροτιάς.

«Τώρα που σας σφάξανε τα ζώα, τι κάνετε στη ζωή σας; Με τι ασχολείστε;» ρωτάμε έναν κτηνοτρόφο δίπλα μας. Αυτός φωνάζει έναν άλλον που κάθεται λίγο παραπέρα. Ερχεται εκείνος. Καμιά πενηνταριά χρονών. Φαίνεται ταλαιπωρημένος.

«Ρωτάνε τα παιδιά», του λέει ο πρώτος, «τι κάνεις τώρα που σου σφάξανε τα ζώα;».

Το βλέμμα του κτηνοτρόφου είναι υγρό, θολό. Τα ζώα του χάθηκαν με τον Ντάνιελ και όσα μπόρεσε να ξαναφτιάξει μονάχος του, του τα 'σφαξαν όλα με την ευλογιά.

«Τι κάνω...; Τι μπορώ να κάνω; Δεν ξέρω. Ποιος θα με πάρει για δουλειά σ' αυτήν την ηλικία;».

Αποφεύγει να μας κοιτάξει και κάνει να φύγει. Τον σταματάει ο πρώτος και του λέει. «Είναι δημοσιογράφοι τα παιδιά και σε ρωτάνε. Από τον "Ριζοσπάστη"».

Στέκεται ο άλλος μια στιγμή. Το βλέμμα του είναι υγρό ακόμα, αλλά κάπως αλλιώτικο, όπως μας κοιτάζει τώρα στα μάτια.

«Με την ευλογιά είναι όπως τα έγραψε ο "Ριζοσπάστης"», μας λέει ακουμπώντας μας πεταχτά το μπράτσο. Δεν μας σφίγγει, κι όμως το άγγιγμά του έχει μια δύναμη.

«Οπως τα έγραψε ο "Ριζοσπάστης" είναι», ξαναλέει όπως γυρίζει αμέσως και χώνεται ανάμεσα στον κόσμο.

Δεν μάθαμε το όνομά του. Δεν τον αντικρίσαμε ξανά. Είναι όμως ακόμα στα μπλόκα των χιλιάδων αγροτών, κι εκεί, μαζί τους ακόμα, είναι και ο «Ριζοσπάστης».

Σελ.

13/28

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=13107794...

                                _______________________________________

Γιώργος Μαργαρίτης 4 ώρ.

  Τα τέσσερα Αλφα.

Θα μπορούσε να είναι τίτλος μυθιστορήματος της Άγκαθα Κρίστι.

Δεν είναι.

Είναι, αντίθετα πολιτικό πρόγραμμα.

Ανάπτυξη, Αναδιανομή, Ασφάλεια, Ανθεκτικότητα

Τα έχει όλα

Οπωσδήποτε είναι πιο αναλυτικό από το προηγούμενο.

Εκείνο με το σκίσιμο των μνημονίων.

Συσπειρώνει.

Συσπειρώνει όλους αυτούς/ές που γλυκάθηκαν από λίγα χρόνια εξουσίας και σπεύδουν με αλαλαγμούς να προλάβουν κάθε πρόσκληση.

Κάθε πρόσκληση που τους υπόσχεται εξουσία.

Δείτε φωτογραφίες και χαμόγελα.

Εμετικά θλιβεροί/ες

Όπως και οι άλλοι, οι απέναντι, οι νυν νομείς της εξουσίας.

Δεν μας αξίζουν, ούτε οι μεν, ούτε οι δε.......