Θυμάστε τη ΔΗΜΑΡ και τον Κουβέλη;
Θυμάστε αρχές του 2012, όταν οι δημοσκοπήσεις τους «έσπρωχναν» με το ζόρι, φτάνοντάς τους μέχρι και στη δεύτερη θέση με 15,2%; (φωτο)
Και εύλογα αναρωτιέται κανείς..
Θα έπαιρνε άραγε κι αυτό το 6,11% αν δεν την είχαν προηγουμένως «φουσκώσει» με τόση μαστοριά στο 15,2%;
Όχι βέβαια.
Πιθανότατα δεν θα έμπαινε καν στη Βουλή.
Αυτή ακριβώς είναι η δουλειά των κατά παραγγελία, από την αστική εξουσία, δημοσκοπήσεων
Να «σπρώχνουν» αστικά κόμματα όσο χρειάζεται για να υπάρχουν στο πολιτικό σκηνικό,
να κατασκευάζουν νέα «αναγκαία» σχήματα,
ώστε να κατευθύνεται εκεί η λαϊκή δυσαρέσκεια και όχι προς κατευθύνσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ανεπιθύμητες για την αστική εξουσία καταστάσεις.
Και γιατί όλο αυτό;
Για να κάνουν, τη δεδομένη χρονική στιγμή, τη βρώμικη δουλειά.
Και μιας και μιλάμε για τη ΔΗΜΑΡ, ποια ήταν η «βρώμικη δουλειά» που της ανατέθηκε μετά το σπρώξιμο;
Στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου 2012, η ΔΗΜΑΡ, με 6,26% και 17 βουλευτές, μπήκε στην κυβέρνηση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, στηρίζοντας τον Σαμαρά.
Τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής απέναντι στον λαό και στα λαϊκά στρώματα είναι γνωστά σε όλους.
Και πού είναι σήμερα η ΔΗΜΑΡ;
Εκεί που είναι και το «Ποτάμι».
Εκεί που είναι και οι ΑΝΕΛ.
Στα αζήτητα.
Αφού έκαναν τη δουλειά τους στην υπηρεσία της αστικής εξουσίας, τους πέταξαν σαν στυμμένες λεμονόκουπες.
Γιατί τα θυμίζω όλα αυτά;
Γιατί δεν είναι θέμα παρελθόντος. Είναι θέμα μηχανισμού της αστικής εξουσίας.
Και αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο μέχρι σήμερα.
Η αστική εξουσία δεν αλλάζει τακτική
Προβάλλει μέσα απο τους μηχανισμούς της
και «σπρώχνει» κόμματα,
τα βαφτίζει μάλιστα «αντισυστημικά»,
για να διοχετεύσει εκεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια,
να εκτονώσει την οργή,
να τη βάλει σε ασφαλή για την ίδια και ακίνδυνα κανάλια.
Και την επόμενη των εκλογών, αυτά τα «αντισυστημικά» σχήματα γίνονται οι πιο πειθαρχημένοι υπηρέτες του συστήματος,
χωρίς να κινδυνεύσει στο παραμικρό η εξουσία της αστικής τάξης.
Αυτό έγινε με τη ΔΗΜΑΡ.
Αυτό έγινε με το Ποτάμι.
Αυτό έγινε με τους ΑΝΕΛ.
Και αυτό ξαναγίνεται σήμερα, με νέους «αντισυστημικούς» – τρομάρα τους – πρωταγωνιστές.
Γι’ αυτό χρειάζεται η υποψία.
Γιατί άλλο πράγμα είναι η λαϊκή αγανάκτηση
κι άλλο η πολιτική διοχέτευσή της εκεί που το σύστημα τη θέλει ακίνδυνη.
Όποιος «φουσκώνεται» απότομα από τα εργαλεία και τους μηχανισμούς της αστικής εξουσίας,
όποιος προβάλλεται μαζικά ως «ελπίδα» και «αντισυστημικός»,
αξίζει τη διπλή μας προσοχή.
Γιατί συνήθως δεν ετοιμάζεται να συγκρουστεί με το σύστημα.
Ετοιμάζεται να το υπηρετήσει απο την θέση ενος καλύτερου για την αστική εξουσία επιστάτη !