Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ριζοσπάστης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ριζοσπάστης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026

ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

Από Semina Digeni
15 ώρ.
Κυβερνητικά θρασίμια, μαζί με δημοσιογράφους - βουβουζέλες της εργοδοσίας, κουνούν το δάχτυλο και κατηγορούν για «υπερβολές» και «τυμβωρυχία» όποιον καταγγέλλει το έγκλημα στη «Βιολάντα», που έγινε τάφος για 5 εργάτριες.
Οι άθλιες επιθέσεις βάζουν στο στόχαστρο κυρίως το ΚΚΕ και τις δυνάμεις του στο συνδικαλιστικό κίνημα, που πρωταγωνιστούν στην αποκάλυψη του στυγερού εγκλήματος, αλλά και στην οργάνωση της πάλης των εργαζομένων για την υπεράσπιση της ζωής.
Ακόμα και τώρα που επιβεβαιώνεται ότι το έγκλημα ήταν προδιαγεγραμμένο, οι άθλιοι κάνουν πως δεν βλέπουν, στη μανία τους να υπερασπιστούν τα ιερά και όσια της επιχειρηματικότητας και του κέρδους.
Γιατί αυτή είναι η πραγματική αγωνία τους:
Να μη γίνει συνείδηση σε περισσότερους εργάτες και εργάτριες ότι στο σαφάρι του κέρδους το θήραμα είναι αυτοί. Και ότι δεν υπάρχει έγκλημα που να διστάζει να διαπράξει το κεφάλαιο για το κέρδος.
Απάντηση δίνει η μαρτυρία - κόλαφος μιας εργάτριας που δούλευε στο εργοστάσιο και στο προχτεσινό μακελειό έχασε την κόρη και συναδέλφισσά της.
Το θάρρος και η αξιοπρέπεια που μιλάει σε κάνουν να λυγίζεις. Τα λόγια της συγκλονίζουν... Ειδικά αν συγκριθούν με το εμετικό ξέπλυμα που κάνουν στην εργοδοσία άνθρωποί της μέσα από το εργοστάσιο, στελέχη της Τοπικής Διοίκησης και υπουργοί, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τα θύματα.
Λέει η χαροκαμένη εργάτρια, που δουλεύει 28 χρόνια στην πρωινή βάρδια του εργοστασίου:
«Εδώ και έναν μήνα και παραπάνω τους λέγαμε "μυρίζει υγραέριο, μυρίζει υγραέριο", αλλά δεν έδινε κανένας σημασία. Εκεί πέρα όλο καλώδια πεταμένα κάτω, δεν συντηρούνταν τίποτα, τίποτα! Να μας πετάει το ρεύμα πέρα. Πολύμπριζα κάτω στο δάπεδο να είναι, να μην ξέρουμε τι να κάνουμε και να λέμε, και να μην κάνουν τίποτα, να μην κάνουν τίποτα! Έχασα την κόρη μου εκεί, 13 χρόνια είχε η κόρη μου εκεί πέρα. Εγώ 28 χρόνια δουλεύω και έλεγα, θα αφήσω τα κόκαλά μου εγώ στη "Βιολάντα", αλλά άφησε το παιδί μου τα δικά της. Και έχω το εγγονάκι μου... Τι θα κάνω τώρα; Πού θα σταθώ; Το παιδί μου δεν γυρίζει πίσω, αλλά κανένας δεν έκανε τίποτα. Και τους τα λέγαμε κάθε μέρα, εδώ δεν δουλεύει, αυτό δεν δουλεύει. Μύριζε μέσα, είχε διαρροή εδώ και καιρό. Και η φωτιά δεν ήρθε από τον φούρνο. Οι κοπέλες που ήταν δίπλα στον φούρνο βγήκαν σώες. Η κόρη μου και τα άλλα κορίτσια που ήταν 30 μέτρα πέρα από τον φούρνο, αυτές σκοτώθηκαν. Μόνο αυτό έχω να πω... Όπου ήσουν εκεί μέσα μύριζε. Πήγαινες στα μπάνια, πήγαινες στη λάντζα, παντού μύριζε. Τους λέγαμε, αλλά δεν έκαναν τίποτα...».

Τα λόγια είναι περιττά...
Οι μαρτυρίες κι άλλων εργαζομένων επιβεβαιώνουν όσα έχει αποκαλύψει ο «Ριζοσπάστης» τις προηγούμενες μέρες και συνεχίζει σήμερα, με νέα αμείλικτα ερωτήματα. 
Το μεγαλύτερο είναι:
Αφού η εργοδοσία ήξερε, γιατί δεν πήρε μέτρα;
Ήθελε να αποφύγει το κόστος; Δεν ήθελε να σταματήσει την παραγωγή, επειδή ο χρόνος είναι κέρδη; Τόσο κοστολογείται η ζωή των εργαζομένων; Μερικές χιλιάδες ευρώ;

Μαζί με το εργοστάσιο της «Βιολάντα», που προβαλλόταν ως πρότυπο, κατέρρευσε και ο μύθος της «υγιούς επιχειρηματικότητας», που δημιουργεί «πολλές και καλές» θέσεις εργασίας. Τόσο «καλές», που μανάδες αναγκάζονταν να δουλεύουν βράδυ, μέσα σε ναρκοπέδια, για να μπορούν να βλέπουν και να φροντίζουν τα παιδιά τους τη μέρα.
Έτσι εννοούν την ...«εναρμόνιση της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», που με θράσος διαφημίζουν τα υπουργεία Εργασίας και Κοινωνικής Συνοχής.

Η έκρηξη το ξημέρωμα της περασμένης Δευτέρας ανατίναξε και το αφήγημα της «αυτοδημιούργητης επιχείρησης», όπου εργαζόμενοι και αφεντικά είναι «μια οικογένεια». Τόσο ...στοργική είναι η εργοδοσία, που αγνοούσε προκλητικά τις ανησυχίες των εργαζομένων ότι θα αφήσουν τα κόκαλά τους μέσα στο εργοστάσιο. Όπως και έγινε...
Ο σάπιος κόσμος τους είναι γεμάτος «Βιολάντες».
Είναι ο καπιταλιστικός κόσμος της εκμετάλλευσης των πολλών για τα κέρδη των λίγων. Αυτόν τον κόσμο υπερασπίζονται η κυβέρνηση και όλα τα άλλα κόμματα, με τους αντεργατικούς νόμους, τις διευκολύνσεις και τις επιδοτήσεις στους ομίλους.

Αυτός ο κόσμος δεν εξανθρωπίζεται. Γκρεμίζεται συθέμελα με την πάλη των εργαζομένων και όλου του λαού. Και αυτό είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου...
#ΆρθροτουΡιζοσπάστη
                                            *********************
Περί δολοφόνων και εγκληματιών
(δανεισμένο από τον W.B.)
Φαστ τρακ η επιχειρηματικότητα.
Φαστ τρακ στο θάνατο.
* «Οταν ένα άτομο προκαλεί σωματικές βλάβες σε ένα άλλο άτομο, με αποτέλεσμα να προκληθεί ο θάνατός του, ονομάζουμε την πράξη αυτή ανθρωποκτονία. Οταν ο δράστης γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο τραυματισμός θα είναι θανάσιμος, ονομάζουμε την πράξη του αυτή δολοφονία. Αλλά όταν το αστικό κράτος (η αστική τάξη) βάζει εκατοντάδες ανθρώπους σε έναν τέτοιο κίνδυνο που αναπόφευκτα οδηγεί σε έναν πολύ πρόωρο και αφύσικο θάνατο, έναν θάνατο που είναι τόσο θάνατος όσο ένας θάνατος που προκαλείται με ένα σπαθί ή από μια σφαίρα, όταν στερεί από χιλιάδες τη ζωή τους, ή όταν τους θέτει σε συνθήκες στις οποίες κινδυνεύει η ζωή τους, όταν τους αναγκάζει, μέσω του σιδερένιου βραχίονα των αστικών νόμων, να εκτείθονται σε τέτοιες συνθήκες που οδηγούν στον θάνατο ως αναπόφευκτη συνέπεια - και όταν ξέρει ότι αυτές οι χιλιάδες των ατόμων θα πεθάνουν υπό αυτές τις συνθήκες, και παρ' όλα αυτά επιτρέπει να παραμένουν αυτές οι συνθήκες, η πράξη του είναι φόνος εξίσου με την πράξη του μεμονωμένου ατόμου. Είναι ένας μεταμφιεσμένος, ύπουλος φόνος, φόνος εναντίον του οποίου κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ένας φόνος που δεν φαίνεται αυτό που είναι πραγματικά, γιατί κανείς δεν βλέπει τον δολοφόνο, γιατί ο θάνατος των θυμάτων, το αδίκημα αυτό φαίνεται περισσότερο σαν μια παράλειψη, παρά σαν διάπραξη. Αλλά ο φόνος παραμένει»
- Φρ. Ενγκελς, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία», 1845.
////////////////
Ερχεται αργα η γρηγορα η ωρα που δε μπορεις να μιλησεις πολιτισμενα σαν Ανθρωπος γιατι το αδικο που βιωνεις σε πνιγει.
Και τοτε θες να ουρλιαξεις να βρισεις να εκραγεις και να στειλεις στο διαολο ολους αυτους που σημερα μας σκοτωνουν.
Να στειλεις στο διαολο και ολους αυτους τους κ@λογλυφτες που ταχθηκαν να τους υπηρετουν πιανοντας στασιδι διπλα στην εξουσια ελπιζοντας σε μια καλυτερη μοιρα.
-Βγηκε σημερα στο καναλι ενας προεδρος ομοσπονδιας υπαλληλων Πυροσβεστικου σωματος να μας πεταξει στα μουτρα ενα σωρο ψεμματα ξεδιαντροπα.
Μιλησε για αυτοψιες για τακτικους ελεγχους για εκτακτους ελεγχους και ολα αυτα τα ωραια σαπια και τρισαθλια καπιταλιστικα.Για ποιες αυτοψιες και ελεγχους μιλας βρε μ@λακα?Σε μια επιχειρηση που δεν ειχε δηλωμενο το υπογειο δεν ειχε δηλωμενες τις δεξαμενες προπανιου τι στο διαολο μας λες βρε καθαρμα?
Ποιους ελεγχους λες κι εμεις κατεβηκαμε απο το φεγγαρι και δε ξερουμε τι συστημα μπουρδελο εχουμε.
-Καλεσε ο εισαγγελεας τον επιχειρηματια τον μηχανικο ασφαλειας και τον υπευθυνο ασφαλειας της βαρδιας και αφου συνομιλησε μαζι τους για 4 ωρες τους αφησε ελευθερους μεχρι να ολοκληρωθει η ερευνα παροτι ηδη υπαρχει το πορισμα της πυροσβεστικης και δεκαδες μαρτυριες που αναφερονται σε εντονη μυρωδια.
Οχι ο κυρ εισαγγελεας δε πεισθηκε να φορεσει χειροπεδες στους εγκληματιες αυτους.Πες μου λοιπον τωρα εσυ κι εσυ και οι παραδιπλα και οι επομενοι τι ειδους δικαιοσυνη περιμενετε (και) εδω περα?

Πες τε μου βρε τενεκεδες τι δικαιοσυνη περιμενετε απο ενα συστημα που το ιδιο δημιουργει τα αιτια για να εχουμε αυτα τα αποτελεσματα (τα αιτια για να εχουμε Τεμπη να εχουμε εργατικα εγκληματα κλπ) εσεις περιμενετε αυτο το ιδιο συστημα να αποδοσει και δικαιοσυνη για τα αποτελεσματα.
Κι εσυ κυρια μου που αποφασισες να παλεψεις για δικαιοσυνη στο ονομα του παιδιου σου το προδιδεις δευτερη φορα γιατι ηλιθιωδως θεωρεις πως αυτη η σαπιλα η αστικη μπορει να δικασει και να καταδικασει υπερ του λαου.
Γελιεσαι λοιπον.

Ειστε ολοι εσεις οι κατασκευασμενοι δουλοι οι εκπαιδευμενοι απο τα γεννοφασκια σας να υπηρετειτε αυτη τη σαπιλα που λεγεται καπιταλισμος να αγαπατε το συστημα που μας σκοτωνει με πολλους τροπους.
Να το αγαπατε τοσο πολυ που νομιζετε πως του λειπει λιγο μεικ απ λιγη μασκαρα ισως για να γινει ομορφοτερο.
Καποια στιγμη ο λαος το κομματι αυτο του λαου που αγωνιζεται παραγει μοχθει πρεπει να σας στειλει στο διαολο και αργα η γρηγορα θα τον κερδισει αυτο το πολεμο!

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025

ΝΑ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΘΑ ΚΛΕΒΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΚΥΑ 3378/2025 ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΤΣΙΦΛΙΚΑΔΕΣ

 ΑΓΡΟΤΕΣ

Κυριακή 21/12/2025 - 20:07

Η ψηφιακή «αλχημεία» των βοσκοτόπων - Πώς η νέα ΚΥΑ μετασχηματίζει την απάτη αντί να την πατάξει

Πηγή: Eurokinissi

Η πρόσφατη δημοσίευση της ΚΥΑ 3378/2025 (ΦΕΚ 6327/Β/26-11-2025) για την «Κατανομή βοσκοτόπων στους κτηνοτρόφους της χώρας» παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως το οριστικό «τέλος εποχής» για τις εικονικές δηλώσεις ζωικού κεφαλαίου. Ο επίσημος στόχος είναι η κατάργηση της διαβόητης «τεχνικής λύσης» και η μετάβαση σε ένα καθεστώς «ψηφιακής διαφάνειας».

Ο αφηγηματικός πυρήνας της ρύθμισης είναι ελκυστικός: Το κράτος εγκαταλείπει τις αναχρονιστικές μεθόδους και μεταβαίνει σε μια εποχή όπου ο αλγόριθμος θα λειτουργεί ως ο αδιάβλητος κριτής που θα απομονώσει τους «κτηνοτρόφους του καναπέ». Στην πραγματικότητα, όμως, η νέα αυτή ρύθμιση έχει όλες τις προϋποθέσεις να μετασχηματίσει την απάτη, καθιστώντας την πιο «λογιστική» και προσφέροντας ένα εξελιγμένο προκάλυμμα στους επιτήδειους για να κάνουν πιο δυσδιάκριτα τα ίχνη τους.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η συγκεκριμένη απόφαση φέρει τις υπογραφές των υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και Περιβάλλοντος. Πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα που, ως μάρτυρες στην Εξεταστική Επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, περιέγραφαν με κάθε λεπτομέρεια τις διαχρονικές πολιτικές επιλογές (π.χ. «τεχνική λύση», «επιδότηση σε βοσκοτόπια χωρίς ζώα») στο έδαφος των οποίων «φύτρωσε» το σκάνδαλο.

Κι ενώ έσκιζαν τα ρούχα τους ότι θα θέσουν οριστικό τέλος στην απάτη, «καμαρώνοντας» μάλιστα προκλητικά ότι η κυβέρνηση είναι εκείνη που επιτέλους «βάζει το μαχαίρι στο κόκαλο», την ίδια στιγμή υπέγραφαν αυτή την ΚΥΑ. Αποδεικνύεται, έτσι, ότι το μαχαίρι όχι μόνο δεν θα αγγίξει το κόκαλο, αλλά θα λειτουργήσει ως εργαλείο για μια νέα, πιο εκλεπτυσμένη απάτη.

Η νέα ρύθμιση επιχειρεί να «ελέγξει» την απάτη βασιζόμενη σχεδόν αποκλειστικά σε ψηφιακά εργαλεία, παρακάμπτοντας την ανάγκη για ενίσχυση του ελεγκτικού μηχανισμού με μόνιμο προσωπικό. Η μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, άλλωστε, επικυρώνει αυτή την επιλογή. Αντί να θωρακιστεί ο Οργανισμός με γεωπόνους, κτηνιάτρους κ.ά., προκρίνεται η «στεγνή» διασταύρωση στοιχείων μέσω φορολογικών μηχανισμών. Η χρόνια υποστελέχωση των αρμόδιων υπηρεσιών - που υπήρξε βασικός παράγοντας πίσω από την έξαρση των εικονικών δηλώσεων - όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται ριζικά, αλλά αντιθέτως, η φυσική εποπτεία υποκαθίσταται περαιτέρω από μια ψηφιοποίηση που αδυνατεί να αποτυπώσει την πραγματική εικόνα της παραγωγής.

Η φιλοσοφία της νέας ΚΥΑ εδράζεται στην ενίσχυση των ψηφιακών διασταυρώσεων. Η διαδικασία είναι η εξής:

  • Ο κτηνοτρόφος δηλώνει ζώα και εγκαταστάσεις μέσω ΟΣΔΕ.
  • Ο αλγόριθμος εφαρμόζει «φίλτρο» μέσω των συστημάτων «ΑΡΤΕΜΙΣ» (παραδόσεις γάλακτος/κρέατος) και myDATA.
  • Αν τα τιμολόγια δεν συμφωνούν με τον αριθμό των ζώων, ο βοσκότοπος και η επιδότηση περικόπτονται αυτόματα.

Θεωρητικά, αν δηλώσει κάποιος 100 ζώα, αλλά η παραγωγή του αντιστοιχεί σε 30, επιδοτείται μόνο για 30.

Ωστόσο, η πιο προβληματική πρόβλεψη της ΚΥΑ 3378/2025 βρίσκεται στο Αρθρο 6, το οποίο εισάγει την αγορά ζωοτροφών ως τεκμήριο παραγωγικής δραστηριότητας. Η απάτη μπορεί πλέον να βασίζεται σε μια απλή μεθοδολογία: Ο ενδιαφερόμενος κατασκευάζει μια τεχνητή ροή τιμολογίων αγοράς ζωοτροφών, τα οποία εμφανίζονται στα λογιστικά βιβλία ως λειτουργικά έξοδα. Ανεξάρτητα από το αν τα τιμολόγια είναι εικονικά και αν οι ζωοτροφές αυτές φτάνουν ποτέ σε ζώα ή αν μεταπωλούνται χωρίς έκδοση τιμολογίου, ο αλγόριθμος του συστήματος παραπλανάται, θεωρώντας τον επιτήδειο ως «πραγματικό κτηνοτρόφο».

Παράλληλα, οι προβλέψεις για οριζόντιες περικοπές στην απόδοση των επιλέξιμων βοσκοτόπων, χωρίς επιτόπιους ελέγχους επαλήθευσης, πλήττουν καίρια περιοχές με έντονο χωροταξικό έλλειμμα, όπως η Κρήτη. Η τακτική αυτή μπορεί να οδηγήσει σε μια ισοπεδωτική τιμωρία, εξισώνοντας άδικα τους πραγματικούς παραγωγούς με τους εικονικούς.

Η νέα ΚΥΑ αποτελεί, εν τέλει, υιοθέτηση της κεντρικής γραμμής της ΚΑΠ, η οποία επικυρώθηκε και με τον επικαιροποιημένο κανονισμό που ψηφίστηκε την περασμένη Τρίτη στο Ευρωκοινοβούλιο - με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων πλην του ΚΚΕ. Στόχος είναι ο δραστικός περιορισμός του κόστους των ελέγχων και η περαιτέρω αντικατάσταση των φυσικών αυτοψιών στο πεδίο από ψηφιακά συστήματα παρακολούθησης και δορυφορικές λήψεις (Monitoring).

Ωστόσο, η εφαρμογή αυτών των συστημάτων στην Ελλάδα έχει οδηγήσει σε χαοτικές καταστάσεις: Χιλιάδες παραγωγοί σε πολλές περιοχές της χώρας «πετάχτηκαν» εκτός επιδοτήσεων, καθώς τα ψηφιακά εργαλεία απέτυχαν να αποτυπώσουν την πραγματική εικόνα της παραγωγής, οδηγώντας σε λάθος διασταυρώσεις και αδικαιολόγητες απορρίψεις.

Η «τεχνική λύση» δεν καταργήθηκε στην πράξη. Απλώς έγινε πιο περίπλοκη και εξελιγμένη. Οι χαραμάδες που άνοιξε παραμένουν, απλά αλλάζουν μορφή. Η κυβέρνηση, επιμένοντας σε μια ψηφιοποίηση που συνοδεύεται από αποδυνάμωση του φυσικού ελέγχου στο πεδίο - ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να πιστοποιήσει την πραγματική παραγωγή και το πραγματικό ζωικό κεφάλαιο - αφήνει ανοιχτές λεωφόρους για τους απατεώνες και δημιουργεί μια ψηφιακή παγίδα για τους πραγματικούς κτηνοτρόφους.

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2025

Ο Ιάννης Ξενάκης στην Αντίσταση και στα Δεκεμβριανά

 


"Ήμουν με άλλα τρία άτομα στο εσωτερικό της πολυκατοικίας. Ακούσαμε τους όλμους να πέφτουν. Κάποια έκρηξη πρέπει να μας βρήκε.
Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι σκοτώθηκαν επί τόπου. Τα μυαλά του κοριτσιού είχαν πεταχτεί στον τοίχο. Έχασα τις αισθήσεις μου.
Σε λίγο με μετέφεραν με μίαν άσπρη σημαία σε μια άλλη πολυκατοικία όπου υπήρχαν κάτι πρώτες βοήθειες. Τους άκουσα να λένε: Θα ζήσει μόνο λίγες ώρες, τουλάχιστον ας πεθάνει ήσυχος. Και μου έκαναν ενέσεις για να μην πονάω. Ούτε τίποτε το αντισηπτικό ούτε πρώτες βοήθειες.
Όμως, δεν πέθανα.
Όταν συνήλθα, η Μάχη, μια φίλη, κι αυτή στρατευμένη φοιτήτρια, μου κρατούσε το χέρι. Ούτε ξέρω πώς με ανακάλυψε. Επιτέλους, ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος γιατί πίστευα πως θα πέθαινα.
Το ίδιο βράδυ, οι δικοί μας υποχώρησαν.
Την επομένη οι Άγγλοι, οι συνεργάτες (Χίτες) και η Εθνοφρουρά έφτασαν. Μας εγκατέλειψαν στα χέρια του εχθρού.
Άρχισα να βρίζω και να ουρλιάζω. Μου φαινόταν όμως πως ούρλιαζα γιατί το στόμα μου ...αχ... μια καταστροφή.
Ο ουρανίσκος ήταν τρύπιος.
Εδώ κι εκεί κομμάτια δόντια, σάρκες, τρύπες. Η οδοντοστοιχία μου, κομμάτια. Το αριστερό μάτι είχε χτυπηθεί. Το ίδιο μου το αίμα με έπνιγε. Έκανα εμετό, ούτε θυμάμαι...
Μας άφησαν εκεί μερικές ώρες κι ύστερα ξαναγύρισαν και με πήγαν σ' ένα νοσοκομείο".
- Ιάννης Ξενάκης -
Στην Εθνική Αντίσταση πολέμησε κατά του Γερμανού κατακτητή. Μετά την απελευθέρωση, ήταν από τους ΕΛΑΣίτες των Αθηνών, μέλος του λόχου φοιτητών «Λόρδος Μπάιρον», που συμμετείχε στα Δεκεμβριανά και την περίφημη μάχη των Εξαρχείων. Από θραύσματα οβίδας βρετανικού όλμου θα τραυματιστεί σοβαρά, με αποτέλεσμα να χάσει το αριστερό του μάτι και να παραμορφωθεί η αριστερή πλευρά του προσώπου του.
Για την συμμετοχή του στα "Δεκεμβριανά" και φοβούμενος την εξορία στη Μακρόνησο, δραπέτευσε στο εξωτερικό. Καταδικάστηκε σε θάνατο ερήμην του από το ελληνικό κράτος.
Στο εξωτερικό θα γίνει ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, διεθνώς γνωστός ως Iannis Xenakis.
Μετά τον θάνατο του Ξενάκη, επίσημη αντιπροσωπεία του Υπουργείου Πολιτισμού πήγε στο σπίτι του στο Παρίσι, για να ζητήσει την τέφρα του.
Η σύζυγος του συνθέτη, Φρανσουάζ, τους είπε ότι την περίμενε αυτή τη στιγμή κι ότι ο Ξενάκης της είχε δώσει ακριβείς οδηγίες για το τι έπρεπε να κάνει…
Τους άφησε λοιπόν να περιμένουν για λίγο στο σαλόνι και σε λίγο εμφανίστηκε κρατώντας ένα κουταλάκι με στάχτη και μία χαρτοπετσέτα.
Πλησίασε τον επικεφαλής της αντιπροσωπείας και όταν αυτός με περιέργεια την ρώτησε τι είναι αυτό που κρατά στα χέρια της, αυτή πάρα πολύ σοβαρά του είπε:
"Ηταν επιθυμία του Ξενάκη, όταν θα πέθαινε να σας παραδώσω τ'@ρχίδι@ του".

Δείτε και το Αφιέρωμα του "Ρ" το 2022

Ενας αιώνας Ιάννης Ξενάκης


Αυτήν τη χρονιά συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση, στη Ρουμανία, ενός παιδιού που μεγαλώνοντας πίστεψε σε 2 θεούς: Των μαθηματικών και της μουσικής!

Μέσα απ' αυτό το κείμενο θα προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον τολμηρό Ιάννη Ξενάκη, τον ανεξάντλητο πολυδημιουργό, με την ευρύτατη επιρροή, που σημάδεψε την πρώτη γραμμή της διεθνούς καλλιτεχνικής πρωτοπορίας του περασμένου αιώνα. Η πατρίδα του τον εξόρισε, αυτός την δόξασε.

Αυτό που ήταν ο Ξενάκης το έβαλε στα έργα του. Οι γονείς του ήταν Ελληνες. Ο,τι κι αν έκανε ήταν και είναι ελληνικό, με το νόημα που εκείνος έδινε στην ελληνικότητα.

«Ημουν 5 - 6 χρόνων όταν πέθανε η μητέρα μου», αναφέρει σε αυτοβιογραφικό κείμενό του. «Πέρασα τα εφηβικά μου χρόνια εσωτερικός σ' ένα σχολείο κοντά στη θάλασσα. Η ζωή όμως ήταν πικρή, ακόμη και στις Σπέτσες εκείνης της εποχής. Μου άρεσε πολύ να διαβάζω αστρονομία, απομονωμένος στη βιβλιοθήκη. Και κάποτε, μέσω ενός δασκάλου, ανακάλυψα τον Ομηρο, τους αρχαίους συγγραφείς. Ετσι άνοιξε για μένα η καταπακτή προς τον φιλοσοφικό λόγο.

Εν τω μεταξύ, επειδή αγαπούσα τα μαθηματικά και τη φυσική, με παρότρυναν να φοιτήσω στο Πολυτεχνείο, να γίνω πολιτικός μηχανικός, παρότι δεν μ' ενδιέφερε. Απ' την άλλη πλευρά υπήρχε η μουσική. Συνειδητοποιούσα σιγά σιγά ότι αυτό που ήθελα, δεν ήταν να μάθω πιάνο ή κάτι τέτοιο, αλλά να κάνω σύνθεση, να δω πώς φτιάχνεται η μουσική, ποια είναι η διάρθρωση, πώς είναι η δομή της».

Τέλη του 1941 ο Ξενάκης οργανώνεται στο ΕΑΜ και έπειτα στο ΚΚΕ. Ο ίδιος σημειώνει: «Eγινα μαρξιστής από τις ανάγκες της καθημερινότητας, από την πάλη και κυρίως επειδή διέκρινα ένα γεφύρωμα με τον πλατωνισμό. Eτσι άρχισε η δράση μου στο οργανωτικό πλαίσιο του Πολυτεχνείου. Αναμείχθηκα σε όλους τους αγώνες και έγινα μέλος της Πανσπουδαστικής επιτροπής, γραμματέας της ΕΠΟΝ Πολυτεχνείου το '43 - '44...».
Φυλακίσεις, εκτοπισμοί και το τραύμα στο πρόσωπο



Νεαρός φυλακίζεται από τους Ιταλούς, τους Γερμανούς και αργότερα από τους Αγγλους. Είχε πει: «Η ρεαλιστική και αποφασιστική πολιτική που είχε υιοθετήσει το Κομμουνιστικό Κόμμα με έπεισε, και προσχώρησα». Ξεκινάει να ...γεμίζει τον φάκελό του το καλοκαίρι του 1942, όταν διαμαρτύρεται με τους συμμαθητές του στο υπουργείο Οικονομικών για τις περικοπές των συσσιτίων.

Στα Δεκεμβριανά, πρωτοστατεί ως ομαδάρχης στον Λόχο Σπουδαστών του ΕΛΑΣ (στον μετέπειτα Λόχο «Λόρδος Μπάιρον»).

Την Πρωτοχρονιά του 1945, περιφρουρώντας με τους συντρόφους του τα κτίρια του Πολυτεχνείου, τραυματίζεται βαριά από όλμο, στο κτίριο της γωνίας Μαυρομιχάλη και Ναυαρίνου. Συμβαίνει λίγο πριν από την αποχώρηση του ΕΛΑΣ από την Αθήνα.

Το αποτέλεσμα είναι να χάσει το αριστερό μάτι του και να παραμορφωθεί το πρόσωπό του. Το 1947 καλείται στον στρατό, απ' όπου δραπετεύει, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο.

Φεύγει παράνομα από την Ελλάδα για τη Γαλλία, για μια νέα ζωή και για την καλλιτεχνική του επανάσταση.
27 χρόνια «παράνομος»

Αμνηστεύεται μόλις το 1974!

Γράφει: «Εφυγα από την Ελλάδα το 1947. Λιποτάκτης από το στρατό, από το Χαϊδάρι. Ηταν η εποχή που άρχιζαν οι εκτοπισμοί στη Μακρόνησο και η κομματική γραμμή θυμάμαι ήταν "ανοικτή". Δηλαδή όποιος ήθελε μπορούσε να πάει στο βουνό να βρει το Μάρκο Βαφειάδη, όποιος ήθελε μπορούσε να μείνει στα αστικά κέντρα για παράνομο αγώνα, άλλοι μπορούσαν, αν ήθελαν, να πάνε στο στρατό. Καθώς ήμουν τραυματισμένος, σκέφτηκα πως αν πήγαινα στο στρατό θα έβγαινα βοηθητικός κι έτσι θα μπορούσα ίσως να ξεφύγω. Το έσκασα και καταδικάστηκα σε θάνατο».


Σε έργα του θ' ακούσεις σεισμικούς ήχους, συγκρούσεις τροχοφόρων, θορύβους αεροσκαφών σε φάση προσγείωσης - απογείωσης κ.λπ., ακόμη και πιο εξωφρενικούς, όπως το να «σκάνε» κάρβουνα!

«Αν πάτε στο Νότο», έλεγε ο Ιάννης Ξενάκης, «έχετε τους εκατοντάδες ήχους των πουλιών, των εντόμων, των τζιτζικιών που σας πολιορκούν από κάθε πλευρά. Αυτοί οι ήχοι διαφέρουν ως προς την ένταση, την πυκνότητα και την τοποθέτηση στο χώρο. Αλλά εκείνο που μετράει είναι η ηχητική μάζα. Αυτή δημιουργεί την ομορφιά του ήχου των τζιτζικιών, των γρύλων, της καταιγίδας».

Η φύση εισχώρησε συνειδητά στα έργα του στοχαστή της μουσικής δημιουργίας Ιάννη Ξενάκη. Μαζί με τη φύση, στο έργο του πρωτοπόρου συνθέτη βρήκαν τη θέση τους και ήχοι ανθρωπογενείς, όπως ο ήχος μιας διαδήλωσης. Σαν αυτές που και ο ίδιος συμμετείχε ως μαχόμενος ΕΠΟΝίτης με τη σφραγίδα της μάχης στο αριστερό μέρος του προσώπου του.

«Είχα πάρει την απόφαση να γίνω μουσικός. Δεν ήξερα το είδος της μουσικής που επρόκειτο να κάνω, ήθελα απλώς να ζω κάνοντας μουσική, μελετώντας συνεχώς, όχι μόνον ακούγοντάς την. Το σημαντικό ήταν πως είχα αποφασίσει ότι για να υπάρξω ως άτομο έπρεπε να κάνω μουσική. Αλλιώς δεν θα ήμουν τίποτε. Hταν ένα πραγματικό πάθος, εσωτερικό, που σιγά σιγά έβγαινε στην επιφάνεια... Αισθανόμουν βεβαίως ένα είδος χρέους έναντι των συναγωνιστών και των συντρόφων που είχαν σκοτωθεί. Eνα χρέος για τον αγώνα που είχα εγκαταλείψει. Hθελα να επιστρέψω...».



Με τον Μάνο Χατζιδάκι

Στο Παρίσι, υποχρεώνεται να παρουσιάζεται κάθε τρεις βδομάδες στο αστυνομικό τμήμα για να του σφραγίζουν την άδεια, περιμένοντας ατέλειωτες ώρες.
Συνεργάζεται με τον διάσημο Γάλλο αρχιτέκτονα Λε Κορμπιζιέ στο σχεδιασμό σημαντικών έργων.
Το 1953 παντρεύεται τη Φρανσουάζ, ηρωίδα της Γαλλικής Αντίστασης, δημοσιογράφο και συγγραφέα μυθιστορημάτων και βιογραφιών, με την οποία αποκτάει μία κόρη, τη Μάχη.

Το πάθος του παραμένει η μουσική. «Eπρεπε όμως και να ζήσω, λέει. Hμουν πρόσφυγας. Eκανα λοιπόν υπολογισμούς υποστυλωμάτων και τις νύχτες μελετούσα μουσική κι αναζητούσα έναν άνθρωπο να μου τη διδάξει. Hμουν ήδη μεγάλος, 27 - 29 χρόνων, όλοι μου έλεγαν: "Είσαι πολύ γέρος παιδάκι μου, δεν δουλεύεις καλύτερα ως μηχανικός ή έστω αρχιτέκτονας; Βγάλε χρήματα και μετά, όταν φτάσεις στα 40, θα μπορέσεις να κάνεις ό,τι θέλεις". Δεν τους άκουγα. Στην αρχή δεν υπήρχε τίποτε, μόνο μεγάλη πίκρα και αναμνήσεις».

Ετσι ο Ξενάκης συνεχίζει τις σπουδές στη μουσική, με καταλυτική την επαφή του με τον Ολιβιέ Μεσιάν, ο οποίος τον παροτρύνει να αξιοποιήσει τη μαθηματική και αρχιτεκτονική του εμπειρία στη μουσική.

Ο Ξενάκης δε σταμάτησε να πιστεύει πως ο ελληνικός ουρανός είναι αίθριος από την στρατόσφαιρα μέχρι τη θάλασσα.

Η επινόηση του ριζοσπάστη καλλιτέχνη δεν εγκλωβίστηκε ποτέ στα παραδοσιακά στεγανά που διαχωρίζουν την επιστήμη από την τέχνη ή τις τέχνες μεταξύ τους: Στη διάρκεια της πεντηκονταετίας κατά την οποία υπήρξε ενεργός, ο Ξενάκης αντιμετώπισε τη μουσική ως προνομιακό πεδίο για την έκφραση παγκόσμιων αρχών και αφηρημένων δομών, διερευνώντας τη σχέση της με άλλους τομείς της ανθρώπινης γνώσης και δραστηριότητας, όπως η φυσική και η φιλοσοφία.



Επινόησε τον όρο «Στοχαστική μουσική», ενώ βάση της μουσικής του σύνθεσης υπήρξαν τουλάχιστον 15 μαθηματικές θεωρίες, όπως των συνόλων ή των παιγνίων ή των «Νόμων των πιθανοτήτων» (κάποιες μάλιστα ήταν εμπνευσμένες και από την αστρονομία, τη μοριακή βιολογία κ.λπ.).

Παράλληλα, υπήρξε πρωτοπόρος στην εξέλιξη της ηλεκτρονικής μουσικής και συνδύασε με ρηξικέλευθο τρόπο τη μουσική με την αρχιτεκτονική σε μια σειρά από καθοριστικά πολύτεχνα έργα.

«Η συμβολή του στην ανανέωση των ιδεών γύρω από τη μουσική, αλλά και την τέχνη, την επιστήμη, τη φιλοσοφία γενικότερα, πηγαίνει ασφαλώς σε μεγαλύτερο βάθος, και είναι πιο συστηματική και πιο ουσιαστικά ριζοσπαστική από κάθε άλλη πρόταση του αιώνα μας για μια τέτοια ριζική αναθεώρηση», έγραφε ο μουσικολόγος Γιάννης Γ. Παπαϊωάννου στο βιβλίο - αφιέρωμα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου προς «έναν απόφοιτό του» («Σύγχρονη Εποχή», 1994).
Ο Μίκης κι ο Ξενάκης

Βρήκα μια συνομιλία του Μίκη Θεοδωράκη με τον Ξενάκη. Χρονιά 1963. Περιοδικό «Ταχυδρόμος». Τον ρωτάει ο Μίκης: - Θα 'θελα να μου πεις για τον τρόπο της δουλειάς σου σήμερα, για τη γενικότερη στάση σου απέναντι σ' ό,τι λέμε ελληνικότητα, καθώς και την μουσική ιδεολογία σου αυτής της εποχής. Κι ο Ξενάκης: - Υπάρχει η ελληνική δημοτική μουσική, που επί αιώνες ήταν ο μοναδικός τρόπος εκφράσεως, κι έμεινε εξ ίσου αναλλοίωτη με τη γλώσσα μας, κατά συνέπεια είναι ένα κειμήλιο ιστορικό, ορισμένοι δε κλάδοι της έχουν ρίζα στην αρχαιότητα. Γι' αυτό η δημοτική μας μουσική πρέπει να έχη την ίδια σημασία μ' εκείνη των αρχιτεκτονικών μνημείων, των γλυπτικών, των φιλολογικών, που καθιστούν την Ελλάδα ιδιαίτερο τόπο. - Νομίζω Ιάννη πως το 1954 που πρωτοβρεθήκαμε, άρχιζες να μπαίνης σε μια νέα μουσική περίοδο. Πώς να την ονομάσουμε; - Στην αρχή Γεωμετρική! Αργότερα: Στοχαστική!
Ο πιο επιδραστικός συνθέτης

Ο Ξενάκης δίδαξε σύνθεση στη Σορβόνη, έδωσε πολλά σεμινάρια, και από το '66 διηύθυνε το Κέντρο Ερευνας για την Πρωτοποριακή Μουσική στο Παρίσι, ενώ ίδρυσε στην Ελλάδα το Κέντρο Σύγχρονης Μουσικής Ερευνας, που αποτελούσε όνειρο της ζωής του. Τιμήθηκε με πολλά διεθνή βραβεία, και αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μια καθυστερημένη τιμή στον πρωτοπόρο καλλιτέχνη από τη χώρα που τον είχε πικράνει. Ο Ξενάκης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες και διανοητές του 20ού αιώνα, ο πιο επιδραστικός συνθέτης ελληνικής καταγωγής, ενώ έχει αφήσει πίσω του ένα έργο που συνεχίζει να εμπνέει νέους μουσικούς της πειραματικής και ηλεκτρονικής σκηνής. Ο τρόπος που έπλαθε ο Ιάννης Ξενάκης τους ηχητικούς όγκους με την τέχνη του αρχιτέκτονα, οδήγησε πολλούς μουσικούς που δεν προέρχονται από τον ακαδημαϊκό χώρο της «νέας μουσικής», αλλά από την πιο πειραματική, underground, ηλεκτρονική σκηνή, να ασχοληθούν με το έργο του και να εμπνευστούν από αυτό. Ισως αυτό να οφείλεται στη σύνδεση της σύνθεσης με τρόπους σκέψης που δεν οφείλουν πολλά στις κλασικές παραδόσεις, ίσως πάλι, στην αίσθηση του επείγοντος που απορρέει από τη χωρίς συμβιβασμούς γραφή του. Ο πρωτοπόρος, πολυτάλαντος δημιουργός, που σταμάτησε να συνθέτει το 1997, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας, πέθανε μια χειμωνιάτικη Κυριακή πρωί του 2001, στο σπίτι του στο Παρίσι, σε ηλικία 78 ετών, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια. «Δόξασε την Ελλάδα», δήλωνε, μεταξύ άλλων, τότε ο Μ. Θεοδωράκης για το χαμό του συνθέτη, «ενώ μέσα του η φλογερή του αγάπη γι' αυτήν, λόγω και των ιστορικών συνθηκών, είχε μεταβληθεί σε ασήκωτο πόνο». ΕΚΘΕΣΗ για τον Ξενάκη τον μουσικό, τον μαθηματικό, τον μηχανικό, επιμελήθηκε και σχεδίασε η Gabriella Spanο και θα διαρκέσει μέχρι τα μέσα Νοέμβρη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Η δράση εντάσσεται στο Meta-Xenakis για τον διεθνή εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννηση του Ιάννη Ξενάκη.

Της
Σεμίνας ΔΙΓΕΝΗ

Σάββατο 1 Οχτώβρη 2022 - Κυριακή 2 Οχτώβρη 2022

Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2025

Στον Χορό της Πολεμικής Προετοιμασίας➡️ Επαγρυπνείτε

 Ερη Ριτσου

22 λ. ·

Κάτι ήξερε ο κύριος Δένδιας μας προαναγγέλλοντας φέρετρα.
Σε συνθήκες πολεμικού πυρετού, στις τέσσερις «ελευθερίες» του Μάαστριχτ (κίνησης προσώπων, κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών) προστίθεται τώρα μία πέμπτη: 
Αυτή της ελεύθερης κίνησης στρατευμάτων και στρατιωτικού υλικού, σηματοδοτώντας την πλήρη στροφή της ΕΕ στην πολεμική οικονομία, που επεκτείνεται σε κάθε λειτουργία της ιμπεριαλιστικής ένωσης και των σχέσεων μεταξύ των κρατών - μελών.
Στόχος είναι η πιο γρήγορη μεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων σε κάθε σημείο της ΕΕ - κυρίως στα σύνορα με τη Ρωσία - χωρίς εμπόδια και γραφειοκρατικές «αγκυλώσεις» από χώρα σε χώρα. 
Το «Στρατιωτικό Σένγκεν», όπως ονομάζεται, παρουσιάστηκε χτες από την Κομισιόν και εκτός από την ελεύθερη μετακίνηση στρατευμάτων και εξοπλισμού, προβλέπει την ανεμπόδιστη διακίνηση «στρατιωτικών πόρων» σε όλη την Ευρώπη, με στόχο τον «μετασχηματισμό» της πολεμικής βιομηχανίας.

Ο ενιαίος χώρος «στρατιωτικής κινητικότητας» σχεδιάζεται να ολοκληρωθεί
έως το 2027, ακολουθώντας παράλληλη πορεία με την προετοιμασία για έναν γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στους ρυθμούς της οποίας κινούνται η αστική τάξη, οι κυβερνήσεις και τα κόμματά της σε όλη την Ευρώπη.

Βασικό χαρακτηριστικό αυτής της νέας κατάστασης είναι ότι μειώνεται στις 72 ώρες ο χρόνος προειδοποίησης προς τα κράτη - μέλη να διαθέσουν το έδαφός τους για τη διέλευση στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η διαδικασία αυτή απαιτούσε μέχρι σήμερα έως και ενάμιση μήνα για ορισμένα κράτη, με πολύπλοκες διαδικασίες για να δοθεί άδεια. 
Το «μπάτε σκύλοι αλέστε» σε ό,τι αφορά τα «πήγαινε - έλα» ξένων στρατευμάτων από το έδαφος μιας χώρας είναι το νέο δόγμα στη «στρατιωτική κινητικότητα» της ΕΕ.
Κομβικό ρόλο σ' αυτόν τον πυρετώδη πολεμικό σχεδιασμό παίζει η αναβάθμιση των υποδομών, κυρίως δρόμων, λιμανιών και σιδηροδρομικών δικτύων, μοιράζοντας στους κατασκευαστικούς ομίλους ένα γενναίο μερίδιο από τους πολεμικούς προϋπολογισμούς της ΕΕ και των κρατών - μελών.
Η κατασκευή νέων υποδομών και η ενίσχυση παλιότερων (π.χ. δρόμοι, γέφυρες, λιμάνια) γίνονται για την ενίσχυση της «διπλής χρήσης» τους, για πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς. Τέτοια είναι για παράδειγμα η αναβάθμιση του σιδηροδρομικού δικτύου της ΕΕ με εκσυγχρονισμό των γραμμών και του τροχαίου υλικού, ώστε να αποτελέσει «κόμβο» στη μεταφορά στρατιωτικού υλικού, όπως γίνεται ήδη από την Αλεξανδρούπολη προς τις χώρες της Ανατ. Ευρώπης.

Ενα νέο «Σύστημα Ενισχυμένης Αντίδρασης για την Ευρωπαϊκή Στρατιωτική Κινητικότητα» (EMERS) θα ελέγχει την πρόσβαση κατά προτεραιότητα για τις στρατιωτικές δυνάμεις σ' αυτές τις υποδομές. 

Την ίδια ώρα, έργα αναγκαία για τον λαό (αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά, αντιπυρικής προστασίας και αποκατάστασης) απορρίπτονται ασυζητητί για λόγους «δημοσιονομικών αντοχών».
Σε αυτόν τον σχεδιασμό η χώρα μας διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο, έχοντας ήδη δοκιμαστεί στη μετακίνηση αμερικανικών και ευρωπαϊκών στρατευμάτων, στο πλαίσιο των μεγαλύτερων πολεμικών ασκήσεων του ΝΑΤΟ που έγιναν τα τελευταία χρόνια.

Εκτός από «πύλη εισόδου» του αμερικανικού LNG στην Ευρώπη, φιλοδοξία της αστικής τάξης και των κομμάτων της είναι να αποτελέσουν η χώρα, τα λιμάνια, οι δρόμοι και ο σιδηρόδρομος «πύλη διέλευσης» για τα στρατεύματα των Ευρωατλαντικών προς τα βορειοανατολικά, ειδικά στην περίπτωση μιας γενικευμένης ιμπεριαλιστικής σύρραξης. 
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να καταλάβει κανείς τους κινδύνους που κρύβει για τον λαό μια τέτοια εξέλιξη...

Δεν υπάρχει βήμα προς τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας σε ενεργειακά και πολεμικά σχέδια που να μην τη μετατρέπει ολοένα και περισσότερο σε στόχο για τα αντίπαλα στο ΝΑΤΟ ιμπεριαλιστικά κέντρα. 
Οι (υβριδικές και όχι μόνο) επιθέσεις των τελευταίων χρόνων σε στρατηγικές ενεργειακές υποδομές και σε δίκτυα μεταφοράς στρατιωτικού υλικού άλλων κρατών δείχνουν την προτεραιότητα που έχουν στη λίστα των στόχων, σε οποιαδήποτε φάση της πολεμικής σύγκρουσης.
Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να πείσει τον λαό ότι τα δικά του συμφέροντα μπορεί να εφάπτονται - πόσο μάλλον να ταυτίζονται - με αυτούς τους σχεδιασμούς.

Οι κίνδυνοι μεγαλώνουν και αυτό που θα κρίνει πραγματικά τις εξελίξεις είναι η δική του αποφασιστικότητα να σταθεί απέναντι. 
Να διαχωριστεί πλήρως από τα σχέδια της αστικής τάξης, των κομμάτων της και της ΕΕ, να παλέψει για να μπουν εμπόδια στο ξεδίπλωμά τους, δυναμώνοντας την οργάνωση και τη σύγκρουση για την ανατροπή της σάπιας εξουσίας τους, που σπέρνει πολέμους, φρίκη και όλεθρο παντού.

Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Πέμπτης 20 Νοέμβρη 2025.

Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2025

Το ΚΚΕ έχει Γενέθλια 107 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ

 

107 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ

«Το ΚΚΕ έρχεται από πολύ μακριά και πάει πολύ μακριά, γιατί "η υπόθεση του προλεταριάτου, ο κομμουνισμός, είναι η πιο καθολικά ανθρώπινη, η βαθύτερη, η πιο πλατιά"» (Πρόγραμμα του ΚΚΕ, 2013)

Σήμερα, το ΚΚΕ, το Κόμμα μας, συμπληρώνει εκατόν εφτά χρόνια ζωής και δράσης. 107 χρόνια ασίγαστης, πρωτοπόρας πάλης για τους πόθους και τα δίκια της εργατικής τάξης, όλου του λαού, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Ετσι, μέχρι και σήμερα παραμένει το πιο νέο κόμμα, εκφράζοντας το μοναδικό προοδευτικό μέλλον για την ανθρωπότητα, για να γλιτώσουν η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα από τα βάσανα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της φτώχειας, της ανεργίας, της κρατικής βίας και καταστολής, των πολέμων.

Με την επαναστατική θεωρία και δράση του φωτίζει την ελπιδοφόρα σοσιαλιστική προοπτική, που οι εκμεταλλευτές σε όλο τον κόσμο από τη μία προσπαθούν να πείσουν ότι είναι ουτοπία και από την άλλη ρίχνουν όλα τους τα όπλα για να συκοφαντήσουν, να σταματήσουν τη διάδοση των κομμουνιστικών επαναστατικών ιδεών και, βέβαια, τη δράση με αυτές οδηγό.

Καρπός της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και της συνένωσής του με τις ιδέες του σοσιαλισμού

«Εις το ξενοδοχείον "Πειραιεύς", εις την αίθουσαν του σωματείου των μηχανικών ατμοπλοίων... (λογοκρισία 3 γραμμών) συνήλθε χτες εις την πρώτην συνεδρίασίν του το πρώτον σοσιαλιστικόν συνέδριον της Ελλάδος, με κύριον σκοπόν την συνένωσιν όλων των εν Ελλάδι σοσιαλιστικών ομάδων εις ένα ενιαίον κόμμα διοικούμενον ενιαίως και αντιπροσωπευόμενον εις την Διεθνή. Η έναρξις εγένετο εις τας 10 π.μ...»

(«Ριζοσπάστης» 5 (18) Νοέμβρη 1918)

Το Α' Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, Ιδρυτικό του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ), που το 1924 μετονομάστηκε σε ΚΚΕ, έγινε από 17 έως 23 Νοέμβρη στον Πειραιά, στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμόπλοιων.

Η επαναστατική θύελλα που ξεσήκωσε η Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση επέσπευσε την ίδρυση του ΣΕΚΕ, που ήταν συνέπεια μιας μακρόχρονης πορείας που ακολούθησε το εργατικό και το σοσιαλιστικό κίνημα στη χώρα μας. Ηταν το νομοτελειακό αποτέλεσμα της κοινωνικής εξέλιξης, ο ώριμος καρπός της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και της συνένωσής του με τις ιδέες του σοσιαλισμού.

Το Συνέδριο ενέκρινε με πλειοψηφία το Ιδρυτικό Ψήφισμα του ΣΕΚΕ, τις Αρχές και το Πρόγραμμά του, υπόμνημα για τα εξωτερικά ζητήματα, ψήφισμα για την ίδρυση Βαλκανικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας, το Καταστατικό του Κόμματος, ενώ εκδόθηκε χαιρετιστήριο ψήφισμα προς τη νεαρή Σοβιετική Ρωσία αλλά και «διαμαρτυρία διά την μελετωμένην επέμβασιν των συμμάχων κατά της νεαράς Σοβιετικής Δημοκρατίας».

Στο Ιδρυτικό Ψήφισμα σημειώνεται ότι το Κόμμα βασίζεται πάνω σε δύο θεμελιώδεις αρχές: Στην «πολιτική και οικονομική οργάνωση του προλεταριάτου σε ξεχωριστό κόμμα τάξεως διά την κατάκτησιν της πολιτικής εξουσίας και την δημοσιοποίησιν των μέσων της παραγωγής και ανταλλαγής, δηλ. την μεταβολήν της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας εις κοινωνίαν κολλεχτιβικήν ή κομμουνιστικήν». Και στη «διεθνή συνεννόηση και δράση των εργατών».

Στις Αρχές και στο Πρόγραμμα του Κόμματος τονίζεται η αναγκαιότητα της κοινωνικής επανάστασης για «την απελευθέρωσιν όχι μόνο των προλεταρίων αλλά και ολοκλήρου της ανθρωπότητος που υποφέρει σήμερον». Προστίθεται δε ότι ο αγώνας της εργατικής τάξης «είναι αναγκαστικώς και πολιτικός αγών, (επειδή) δεν δύναται να πραγματοποιήση την ιστορικήν της αποστολήν χωρίς να γίνη κάτοχος της πολιτικής εξουσίας, όπερ δύναται να κατορθώση μόνον δι' ενιαίας επαναστατικής δράσεως της παγκοσμίου εργατιάς, οργανωμένης σε ξεχωριστό εργατικό κόμμα».

Τα πρώτα χρόνια ήταν μια πορεία δύσκολης, σταδιακής ωρίμανσης με κομβικά σημεία τη μετονομασία του ΣΕΚΕ σε ΚΚΕ (3ο Εκτακτο Συνέδριο, 26 Νοέμβρη - 3 Δεκέμβρη 1924), τον καθορισμό του «Ριζοσπάστη» ως οργάνου της ΚΕ (1 Αυγούστου 1921), την ίδρυση της ΟΚΝΕ (τέλη Δεκέμβρη 1922) και της Εργατικής Βοήθειας Ελλάδας (28 Νοέμβρη - 5 Δεκέμβρη 1924).

«ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!»

Η φετινή απόδοση τιμής στην ίδρυση, ευρύτερα στην ιστορική παρακαταθήκη του Κόμματός μας γίνεται στον δρόμο προς το 22ο Συνέδριο (29 - 31 Γενάρη 2026) και συσχετίζεται άμεσα με τη συμβολή για την επιτυχία του, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα για «ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!».

Το κεντρικό θέμα του 22ου Συνεδρίου άλλωστε, όπως παρατίθεται και στις Θέσεις της ΚΕ, είναι το Κόμμα:

«Το Κόμμα που όλη η λειτουργία του, η κατάσταση των δυνάμεών του, πρέπει να εναρμονιστεί πλήρως και με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς με το επαναστατικό του Πρόγραμμα και το Καταστατικό του, να είναι πραγματικά "κόμμα παντός καιρού", "κόμμα έτοιμο για όλα", όχι ως σύνθημα ή ως ένας γενικός στόχος, αλλά στόχος που θα αποτυπώνεται στην καθημερινή του δράση και προσφορά, συνεγείροντας τις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις, καθοδηγητής της πάλης του λαού μας για τον σοσιαλισμό. Η ικανότητα και προετοιμασία του Κόμματός μας αφορά και την ανάλογη στρατηγική προγραμματική ετοιμότητα, αλλά αφορά και την τρέχουσα οργανωτική του πολιτική και δράση στις σημερινές συνθήκες σε μια αδιάσπαστη ενότητα.

Κρίσιμο ζήτημα είναι ο συνδυασμός του επαναστατικού Προγράμματός μας με την καθημερινή επαναστατική δράση, σε όλους τους τομείς, σε κάθε κρίκο της καθοδηγητικής δουλειάς. Αλλωστε, και σε μη επαναστατική κατάσταση, όπως η σημερινή, οφείλουμε να κάνουμε επαναστατική δουλειά προετοιμασίας με προοπτική. Οφείλουμε να κάνουμε συστηματική δουλειά, να πείθουμε όλο και περισσότερους εργάτες και εργάτριες, εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αλλά και ευρύτερα λαϊκά στρώματα να ξεκόβουν οριστικά από την αστική ιδεολογία και κάθε εκδοχή της (φιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική κ.λπ.), τον οπορτουνισμό, από όλα τα αστικά κόμματα, με όποιον μανδύα και αν αυτά εμφανίζονται, να πυκνώνουν, να δυναμώνουν με όλες τους τις δυνάμεις τους αγώνες, τις διεκδικήσεις, τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τις διαδηλώσεις, το επαναστατικό κίνημα, χωρίς να λυπόμαστε θυσίες, χωρίς όρια στην προσφορά μας, οργανώνοντας μακροχρόνια, επίμονη προετοιμασία.

(...) Το ερώτημα που τίθεται και πρέπει να είναι διαρκώς στην προσοχή μας είναι το πώς κατακτιέται στην πράξη και μέσα στην κομματική λειτουργία ο πρωτοπόρος, επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος. Εστιάζουμε στο ζήτημα της λειτουργίας των ΚΟΒ, γιατί σε αυτό το επίπεδο εκφράζονται όλες οι καθοδηγητικές αδυναμίες. Η ετοιμότητα, η ικανότητα, η θέληση και η γεμάτη αυταπάρνηση δουλειά του κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστριας, όπου κι αν βρίσκεται, κάτω από όλες τις συνθήκες, αποδεικνύονται ως γενικά, υποχρεωτικά, ενιαία στοιχεία. Είναι απαραίτητο να αναδεικνύονται σε λαϊκούς ηγέτες στον χώρο τους, στο περιβάλλον τους, να αφήνουν το αποτύπωμά τους παντού, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάθε δυσκολία.

(...) Το ΚΚΕ δρα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην ευρύτερη περιοχή, σε συνθήκες πολύ δύσκολες, συνολικού αρνητικού συσχετισμού, στον αγώνα για την οριστική ανατροπή του καπιταλισμού, για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, του μόνου συστήματος που μπορεί να βάλει τέρμα στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στη φτώχεια, στην εκμετάλλευση, στην προσφυγιά, στην καταπίεση».

Εκ γενετής αντιμέτωπο με την καταστολή και την προσπάθεια ενσωμάτωσης

H αστική τάξη έκανε εξαρχής προσπάθεια να χειραγωγήσει το Κόμμα, να το ενσωματώσει ή να το καταστείλει. Η διττή αυτή προσπάθεια αποτυπώθηκε στον αστικό Τύπο της περιοχής, ο οποίος ασχολήθηκε με τις εργασίες ίδρυσης του ΣΕΚΕ και τη δράση του νεαρού κόμματος είτε με περιφρόνηση, απαξίωση και αντισοβιετισμό, είτε με ανησυχία, αναπτύσσοντας ιδεολογική και πολιτική πολεμική.

Από τις πολιτικές δυνάμεις της εποχής, ο Ελ. Βενιζέλος θεωρούσε ότι ο προσεταιρισμός των σοσιαλιστών θα ήταν πιο εύκολος σε περίπτωση συνένωσής τους σε ενιαίο κόμμα. Συνολικότερα, πως ήταν κρίσιμη η ύπαρξη σοσιαλιστικού κόμματος για την ενσωμάτωση της εργατικής τάξης στις αστικές επιδιώξεις, αλλά και για την προώθηση των εγχώριων αστικών διεκδικήσεων στα συνέδρια των Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών. Ετσι στον βαθμό που η ίδρυση κόμματος ήταν αναπότρεπτη, επιδίωκε να βρίσκεται υπό την επιρροή του.

Η μεγάλη απήχηση των κινητοποιήσεων για την Εργατική Πρωτομαγιά του 1919, η ριζοσπαστικοποίηση των θέσεων του ΣΕΚΕ, αλλά και η κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά την απόβαση του Ελληνικού Στρατού στη Μ. Ασία, όξυναν τη διαπάλη στο εσωτερικό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και την επίθεση στο Κόμμα από το αστικό κράτος σε συνεργασία και με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Τα παραπάνω αποτυπώνονται και στις εφημερίδες της εποχής. Χαρακτηριστικό είναι το πρωτοσέλιδο της «ΕΣΤΙΑΣ» στις 19 Απρίλη 1919, που επιτίθεται στο ΣΕΚΕ για τον ταξικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς στις 18 Απρίλη 1919: «Διά ποιόν Σοσιαλισμόν της Ελλάδος γίνεται λόγος; Πού είνε τα γραφεία του; Ποίος ή ποίοι είνε οι αρχηγοί του; Ποία τα όργανα του; Το πρόγραμμα του, οι σκοποί του, ποία;».

Απαντώντας την ίδια μέρα, ο «Ριζοσπάστης» έγραφε: «Είμεθα αι 30 χιλιάδες τίμιοι εργάτες που δεν ειργάσθησαν χθες, είμεθα οι δέκα χιλιάδες που συγκεντρώθησαν εις τον Ρέντη. Τα γραφεία μας είναι εκείνα προ των οποίων εστήσατε τα πολυβόλα σας και αι εφημερίδες μας εκείναι που έχουν την μεγαλυτέραν κυκλοφορίαν. Είμεθα οι τίμιοι και θαρραλέοι αγωνιστές, τους οποίους δεν επτόησαν τα μέτρα σας, αλλ' ούτε και παρέσυρεν ο θρίαμβος, διότι αποβλέπομεν εις σκοπούς ευγενείς και ηθικούς. Ολος ο κόσμος εις την Ελλάδα μας εγνώρισε πλέον. Σεις μας εγνωρίσατε;».

(Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»)