Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εργατικά "Ατυχήματα-Εγκλήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εργατικά "Ατυχήματα-Εγκλήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026

ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

Από Semina Digeni
15 ώρ.
Κυβερνητικά θρασίμια, μαζί με δημοσιογράφους - βουβουζέλες της εργοδοσίας, κουνούν το δάχτυλο και κατηγορούν για «υπερβολές» και «τυμβωρυχία» όποιον καταγγέλλει το έγκλημα στη «Βιολάντα», που έγινε τάφος για 5 εργάτριες.
Οι άθλιες επιθέσεις βάζουν στο στόχαστρο κυρίως το ΚΚΕ και τις δυνάμεις του στο συνδικαλιστικό κίνημα, που πρωταγωνιστούν στην αποκάλυψη του στυγερού εγκλήματος, αλλά και στην οργάνωση της πάλης των εργαζομένων για την υπεράσπιση της ζωής.
Ακόμα και τώρα που επιβεβαιώνεται ότι το έγκλημα ήταν προδιαγεγραμμένο, οι άθλιοι κάνουν πως δεν βλέπουν, στη μανία τους να υπερασπιστούν τα ιερά και όσια της επιχειρηματικότητας και του κέρδους.
Γιατί αυτή είναι η πραγματική αγωνία τους:
Να μη γίνει συνείδηση σε περισσότερους εργάτες και εργάτριες ότι στο σαφάρι του κέρδους το θήραμα είναι αυτοί. Και ότι δεν υπάρχει έγκλημα που να διστάζει να διαπράξει το κεφάλαιο για το κέρδος.
Απάντηση δίνει η μαρτυρία - κόλαφος μιας εργάτριας που δούλευε στο εργοστάσιο και στο προχτεσινό μακελειό έχασε την κόρη και συναδέλφισσά της.
Το θάρρος και η αξιοπρέπεια που μιλάει σε κάνουν να λυγίζεις. Τα λόγια της συγκλονίζουν... Ειδικά αν συγκριθούν με το εμετικό ξέπλυμα που κάνουν στην εργοδοσία άνθρωποί της μέσα από το εργοστάσιο, στελέχη της Τοπικής Διοίκησης και υπουργοί, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τα θύματα.
Λέει η χαροκαμένη εργάτρια, που δουλεύει 28 χρόνια στην πρωινή βάρδια του εργοστασίου:
«Εδώ και έναν μήνα και παραπάνω τους λέγαμε "μυρίζει υγραέριο, μυρίζει υγραέριο", αλλά δεν έδινε κανένας σημασία. Εκεί πέρα όλο καλώδια πεταμένα κάτω, δεν συντηρούνταν τίποτα, τίποτα! Να μας πετάει το ρεύμα πέρα. Πολύμπριζα κάτω στο δάπεδο να είναι, να μην ξέρουμε τι να κάνουμε και να λέμε, και να μην κάνουν τίποτα, να μην κάνουν τίποτα! Έχασα την κόρη μου εκεί, 13 χρόνια είχε η κόρη μου εκεί πέρα. Εγώ 28 χρόνια δουλεύω και έλεγα, θα αφήσω τα κόκαλά μου εγώ στη "Βιολάντα", αλλά άφησε το παιδί μου τα δικά της. Και έχω το εγγονάκι μου... Τι θα κάνω τώρα; Πού θα σταθώ; Το παιδί μου δεν γυρίζει πίσω, αλλά κανένας δεν έκανε τίποτα. Και τους τα λέγαμε κάθε μέρα, εδώ δεν δουλεύει, αυτό δεν δουλεύει. Μύριζε μέσα, είχε διαρροή εδώ και καιρό. Και η φωτιά δεν ήρθε από τον φούρνο. Οι κοπέλες που ήταν δίπλα στον φούρνο βγήκαν σώες. Η κόρη μου και τα άλλα κορίτσια που ήταν 30 μέτρα πέρα από τον φούρνο, αυτές σκοτώθηκαν. Μόνο αυτό έχω να πω... Όπου ήσουν εκεί μέσα μύριζε. Πήγαινες στα μπάνια, πήγαινες στη λάντζα, παντού μύριζε. Τους λέγαμε, αλλά δεν έκαναν τίποτα...».

Τα λόγια είναι περιττά...
Οι μαρτυρίες κι άλλων εργαζομένων επιβεβαιώνουν όσα έχει αποκαλύψει ο «Ριζοσπάστης» τις προηγούμενες μέρες και συνεχίζει σήμερα, με νέα αμείλικτα ερωτήματα. 
Το μεγαλύτερο είναι:
Αφού η εργοδοσία ήξερε, γιατί δεν πήρε μέτρα;
Ήθελε να αποφύγει το κόστος; Δεν ήθελε να σταματήσει την παραγωγή, επειδή ο χρόνος είναι κέρδη; Τόσο κοστολογείται η ζωή των εργαζομένων; Μερικές χιλιάδες ευρώ;

Μαζί με το εργοστάσιο της «Βιολάντα», που προβαλλόταν ως πρότυπο, κατέρρευσε και ο μύθος της «υγιούς επιχειρηματικότητας», που δημιουργεί «πολλές και καλές» θέσεις εργασίας. Τόσο «καλές», που μανάδες αναγκάζονταν να δουλεύουν βράδυ, μέσα σε ναρκοπέδια, για να μπορούν να βλέπουν και να φροντίζουν τα παιδιά τους τη μέρα.
Έτσι εννοούν την ...«εναρμόνιση της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», που με θράσος διαφημίζουν τα υπουργεία Εργασίας και Κοινωνικής Συνοχής.

Η έκρηξη το ξημέρωμα της περασμένης Δευτέρας ανατίναξε και το αφήγημα της «αυτοδημιούργητης επιχείρησης», όπου εργαζόμενοι και αφεντικά είναι «μια οικογένεια». Τόσο ...στοργική είναι η εργοδοσία, που αγνοούσε προκλητικά τις ανησυχίες των εργαζομένων ότι θα αφήσουν τα κόκαλά τους μέσα στο εργοστάσιο. Όπως και έγινε...
Ο σάπιος κόσμος τους είναι γεμάτος «Βιολάντες».
Είναι ο καπιταλιστικός κόσμος της εκμετάλλευσης των πολλών για τα κέρδη των λίγων. Αυτόν τον κόσμο υπερασπίζονται η κυβέρνηση και όλα τα άλλα κόμματα, με τους αντεργατικούς νόμους, τις διευκολύνσεις και τις επιδοτήσεις στους ομίλους.

Αυτός ο κόσμος δεν εξανθρωπίζεται. Γκρεμίζεται συθέμελα με την πάλη των εργαζομένων και όλου του λαού. Και αυτό είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου...
#ΆρθροτουΡιζοσπάστη
                                            *********************
Περί δολοφόνων και εγκληματιών
(δανεισμένο από τον W.B.)
Φαστ τρακ η επιχειρηματικότητα.
Φαστ τρακ στο θάνατο.
* «Οταν ένα άτομο προκαλεί σωματικές βλάβες σε ένα άλλο άτομο, με αποτέλεσμα να προκληθεί ο θάνατός του, ονομάζουμε την πράξη αυτή ανθρωποκτονία. Οταν ο δράστης γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο τραυματισμός θα είναι θανάσιμος, ονομάζουμε την πράξη του αυτή δολοφονία. Αλλά όταν το αστικό κράτος (η αστική τάξη) βάζει εκατοντάδες ανθρώπους σε έναν τέτοιο κίνδυνο που αναπόφευκτα οδηγεί σε έναν πολύ πρόωρο και αφύσικο θάνατο, έναν θάνατο που είναι τόσο θάνατος όσο ένας θάνατος που προκαλείται με ένα σπαθί ή από μια σφαίρα, όταν στερεί από χιλιάδες τη ζωή τους, ή όταν τους θέτει σε συνθήκες στις οποίες κινδυνεύει η ζωή τους, όταν τους αναγκάζει, μέσω του σιδερένιου βραχίονα των αστικών νόμων, να εκτείθονται σε τέτοιες συνθήκες που οδηγούν στον θάνατο ως αναπόφευκτη συνέπεια - και όταν ξέρει ότι αυτές οι χιλιάδες των ατόμων θα πεθάνουν υπό αυτές τις συνθήκες, και παρ' όλα αυτά επιτρέπει να παραμένουν αυτές οι συνθήκες, η πράξη του είναι φόνος εξίσου με την πράξη του μεμονωμένου ατόμου. Είναι ένας μεταμφιεσμένος, ύπουλος φόνος, φόνος εναντίον του οποίου κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ένας φόνος που δεν φαίνεται αυτό που είναι πραγματικά, γιατί κανείς δεν βλέπει τον δολοφόνο, γιατί ο θάνατος των θυμάτων, το αδίκημα αυτό φαίνεται περισσότερο σαν μια παράλειψη, παρά σαν διάπραξη. Αλλά ο φόνος παραμένει»
- Φρ. Ενγκελς, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία», 1845.
////////////////
Ερχεται αργα η γρηγορα η ωρα που δε μπορεις να μιλησεις πολιτισμενα σαν Ανθρωπος γιατι το αδικο που βιωνεις σε πνιγει.
Και τοτε θες να ουρλιαξεις να βρισεις να εκραγεις και να στειλεις στο διαολο ολους αυτους που σημερα μας σκοτωνουν.
Να στειλεις στο διαολο και ολους αυτους τους κ@λογλυφτες που ταχθηκαν να τους υπηρετουν πιανοντας στασιδι διπλα στην εξουσια ελπιζοντας σε μια καλυτερη μοιρα.
-Βγηκε σημερα στο καναλι ενας προεδρος ομοσπονδιας υπαλληλων Πυροσβεστικου σωματος να μας πεταξει στα μουτρα ενα σωρο ψεμματα ξεδιαντροπα.
Μιλησε για αυτοψιες για τακτικους ελεγχους για εκτακτους ελεγχους και ολα αυτα τα ωραια σαπια και τρισαθλια καπιταλιστικα.Για ποιες αυτοψιες και ελεγχους μιλας βρε μ@λακα?Σε μια επιχειρηση που δεν ειχε δηλωμενο το υπογειο δεν ειχε δηλωμενες τις δεξαμενες προπανιου τι στο διαολο μας λες βρε καθαρμα?
Ποιους ελεγχους λες κι εμεις κατεβηκαμε απο το φεγγαρι και δε ξερουμε τι συστημα μπουρδελο εχουμε.
-Καλεσε ο εισαγγελεας τον επιχειρηματια τον μηχανικο ασφαλειας και τον υπευθυνο ασφαλειας της βαρδιας και αφου συνομιλησε μαζι τους για 4 ωρες τους αφησε ελευθερους μεχρι να ολοκληρωθει η ερευνα παροτι ηδη υπαρχει το πορισμα της πυροσβεστικης και δεκαδες μαρτυριες που αναφερονται σε εντονη μυρωδια.
Οχι ο κυρ εισαγγελεας δε πεισθηκε να φορεσει χειροπεδες στους εγκληματιες αυτους.Πες μου λοιπον τωρα εσυ κι εσυ και οι παραδιπλα και οι επομενοι τι ειδους δικαιοσυνη περιμενετε (και) εδω περα?

Πες τε μου βρε τενεκεδες τι δικαιοσυνη περιμενετε απο ενα συστημα που το ιδιο δημιουργει τα αιτια για να εχουμε αυτα τα αποτελεσματα (τα αιτια για να εχουμε Τεμπη να εχουμε εργατικα εγκληματα κλπ) εσεις περιμενετε αυτο το ιδιο συστημα να αποδοσει και δικαιοσυνη για τα αποτελεσματα.
Κι εσυ κυρια μου που αποφασισες να παλεψεις για δικαιοσυνη στο ονομα του παιδιου σου το προδιδεις δευτερη φορα γιατι ηλιθιωδως θεωρεις πως αυτη η σαπιλα η αστικη μπορει να δικασει και να καταδικασει υπερ του λαου.
Γελιεσαι λοιπον.

Ειστε ολοι εσεις οι κατασκευασμενοι δουλοι οι εκπαιδευμενοι απο τα γεννοφασκια σας να υπηρετειτε αυτη τη σαπιλα που λεγεται καπιταλισμος να αγαπατε το συστημα που μας σκοτωνει με πολλους τροπους.
Να το αγαπατε τοσο πολυ που νομιζετε πως του λειπει λιγο μεικ απ λιγη μασκαρα ισως για να γινει ομορφοτερο.
Καποια στιγμη ο λαος το κομματι αυτο του λαου που αγωνιζεται παραγει μοχθει πρεπει να σας στειλει στο διαολο και αργα η γρηγορα θα τον κερδισει αυτο το πολεμο!

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2025

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ "ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ" & ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΘΥΜΑΤΩΝ - ΣΥΓΓΕΝΩΝ

 


Πρόσφατα η ιστοσελίδα News 247 δημοσίευσε ένα ντοκιμαντέρ για τα εργατικά «ατυχήματα» με μαρτυρίες θυμάτων και συγγενών τους. 

Με αφορμή το ντοκιμαντέρ και ειδικά την μαρτυρία του λιμενεργάτη Τ. Πέττα, θύματος των ανύπαρκτων μέτρων προστασίας στο κάτεργο του λιμανιού, λάβαμε και αναδημοσιεύουμε επιστολή του Κώστα Κάρρα:

«Η μαρτυρία ενός τσακισμένου, σχεδόν σε ημιθανή κατάσταση εργάτη, σου προκαλεί ρίγος. Εργάτης στο λιμάνι του Πειραιά, στο κάτεργο της COSCO, πατώντας σε σαπισμένα κάγκελα, φεύγει στο κενό. 

Περιγράφει τη στιγμή της πτώσης του από ύψος 14 μέτρων, τον πόνο, τα τραύματα, την αίσθηση ότι το χτύπημα την ώρα του μεροκάματου τον φέρνει κοντά στο τέλος. Πλημμυρισμένος στα αίματα και κυριευμένος από το σοκ της πτώσης καταφέρνει και πιάνει το τηλέφωνο και ο πρώτος άνθρωπος που καλεί, αυτός που του έρχεται πρώτος στον νου την πιο δύσκολη ώρα της ζωής του, την ώρα που η ζωή του κρέμεται από μία κλωστή και τα δευτερόλεπτα μπορεί να κρίνουν αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει, είναι ο κομμουνιστής πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων. 

Και δύο λέξεις ήταν αρκετές: Μάρκο, πεθαίνω. 

Σημαίνει συναγερμός. Ένα αγωνιώδες σμήνος εργατών χτενίζει τον χώρο για να αναζητήσει τον τραυματία συνάδελφο. Αλληλεγγύη, συντροφικότητα, συναδέλφωση. Να βρεθεί ο τραυματίας, να σωθεί ο συνάδελφος.

Και εκείνες οι δυο λέξεις δεν ήταν απλώς μια κραυγή αγωνίας, ήταν μια πράξη εμπιστοσύνης. Γιατί όταν όλα καταρρέουν, δεν απευθύνεσαι σε τίτλους και αξιώματα, αλλά σε εκείνους που ξέρεις πως στέκονται δίπλα σου. Σε εκείνους που παλεύουν καθημερινά μαζί σου, που δε σε βλέπουν σαν αριθμό σε μια στατιστική εργατικών ατυχημάτων, αλλά ως άνθρωπο, ως ζωή που μετράει.

Το ότι στην πιο κρίσιμη ώρα, μέσα στα αίματα, ο πρώτος που σκέφτηκε ήταν ο συνάδελφος κομμουνιστής, λέει πολλά. Λέει τι σημαίνει αλληλεγγύη στην πράξη. Τι σημαίνει σωματείο ζωντανό. Τι σημαίνει να ξέρεις πως, αν πέσεις, κάποιος θα σκύψει πάνω σου όχι από υποχρέωση, αλλά από συντροφικό καθήκον. Γιατί εκεί, ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, φάνηκε καθαρά ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η συλλογική πάλη δεν είναι συνθήματα, αλλά νοήματα με βαθιά σημασία σε όσους μπορούν να τα νιώσουνε. 

Οι ρίζες του ΚΚΕ στην κοινωνία είναι ποτισμένες από το αίμα της εργατικής τάξης, αυτό τις φύτρωσε, αυτό τις πότισε, αυτό τις θέριεψε. Αυτό θα τις κρατήσει για πάντα ριζωμένες στη συνείδηση του λαού και της τάξης μας». 902.gr


Από

Εργατικά Ατυχήματα: Οι άνθρωποι πέρα από τους αριθμούς

Τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα παρουσιάζονται στην ειδησεογραφία διαρκώς ως στατιστικά. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή υποφωτίζονται από τα Μέσα αλλά και γιατί ο φόβος στους εργαζόμενους να μιλήσουν με το όνομα τους είναι μεγάλος.

Σε μια έρευνα που κράτησε περίπου έναν χρόνο, στην κάμερα του NEWS 24/7 μιλούν ο Τάκης Πέττας, που έπεσε από ύψος 14 μέτρων στη δουλειά του, στο λιμάνι του Πειραιά. Η σύζυγος του, Στέλλα, που εξηγεί πως το έζησε εκείνη αλλά και τι προκλήθηκε στο 2.5 χρόνων παιδί τους.

Ο Κώστας Χήτας που η δουλειά του είναι επιμεταλλώσεις και αναγομώσεις και αναγκάστηκε να νοσηλευτεί 31 μέρες στην εντατική και πλέον έχει μόνιμο πρόβλημα στους πνεύμονες.

Ο Στέλιος Αφράτης που παλεύει για τη δικαίωση του αδερφού του, Μανώλη, ο οποίος σκοτώθηκε στη δουλειά του, όταν έσπασαν τα φρένα του φορτηγού που οδηγούσε.

Ακόμη, στην κάμερα του NEWS 24/7 μιλά ο Μιχάλης Καλκάνης που υπηρέτησε για δεκαετίες ως ειδικός επιθεωρητής στην Επιθεώρηση Εργασίας και ο Ανδρέας Στοϊμενίδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομενων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας.

Έρευνα-Συνεντεύξεις-Σενάριο: Μάνος Φραγκιουδάκης
Σκηνοθεσία – Μοντάζ: Δημήτρης Κουλελής
Κάμερα (Θεσσαλονίκη): Αλέξανδρος Αβραμίδης
22 Δεκεμβρίου 2025, 11:40