2 ώρ. ·
Το πουλάκι μου, μόνο στην αγκαλιά μου ησύχαζε. Ήτανε παγωμένο και έτρεμε σύγκορμο το κορμάκι του. Μόνο μάμι μάμι έλεγε, ούτε να κλάψει δεν είχε κουράγιο πια.
Είναι σε σοκ, μου είπε η κοπελιά με την άσπρη ρόμπα, που το είχε βάλει πριν από λίγα λεπτά στον αξονικό τομογράφο. Σε μεγάλο σοκ. Για αυτό δεν κούνησε καθόλου, ήτανε σαν μαρμαρωμένο στον αξονικό και τελειώσαμε γρήγορα. Έχει τραυματιστεί στον αυχένα. Κρατήστε το, αν θέλετε, να το παρηγορήσετε, αφού μόνο στην αγκαλιά σας ηρεμεί.
Το κράτησα, τι να έκανα.
Το πουλάκι μου
Εγώ βρέθηκα εκεί από τύχη. Μια ξαφνική αδιαθεσία με έστειλε στα επείγοντα εκείνη τη νύχτα. Εβδομηνταδύο χρόνων γυναίκα είμαι, φοβήθηκα, μένω και κοντά στο νοσοκομείο. Πήγα να με κοιτάξουνε. Έχω πάει κι άλλες φορές και ξέρω πόσο καλοί και εξυπηρετικοί είναι οι άνθρωποι εκεί. Με ηρεμούνε και φεύγω.
Προχτές όμως δεν πρόλαβαν να με εξετάσουνε. Ξαφνικά, εκεί που περίμενα τη σειρά μου, αρχίσανε να καταφτάνουνε τα φορεία.
Το ένα μετά το άλλο.
Τα σπρώχνανε άνθρωποι με τα ρούχα τους τα σπιτικά, όχι με ρόμπες.
Στην αρχή δεν κατάλαβα τι είχε γίνει, νόμιζα πως γινήκανε πολλά τρακαρίσματα μαζεμένα. Μετά είπανε για ναυάγιο.
Γέμισε στο λεφτό το νοσοκομείο. Άσπρες ρόμπες, πράσινες ρόμπες, πασούμια, φορεία, ανθρώπους που τρέχανε, ανθρώπους που βογγούσανε και κλαίγανε, παιδάκια πολλά, αχ τα πουλάκια μου. Ήτανε όλα τραυματισμένα και κλαίγανε τα ματάκια τους και φωνάζανε μάμι μάμι.
Πώς βρέθηκε άξαφνα μέσα στην αγκαλιά μου αυτό το μικρό αγοράκι, ούτε που το κατάλαβα.
Μου είχε περάσει η αδιαθεσία. Την είχα ξεχάσει δηλαδή. Σηκώθηκα μέσα σε όλον αυτόν τον μαύρο χαμό, για να βοηθήσω κι εγώ. Να κάνω ό,τι μπορούσα. Βοηθούσανε κι άλλοι άνθρωποι που ήταν εκεί. Άλλωστε και αυτοί που σπρώχνανε τα φορεία δεν ήξερες αν ήτανε νοσοκομιακοί ή άλλοι ανθρώποι που ήρθανε για βοήθεια. Με τα ρούχα τους, σαν που είχανε έρθει μέσα στη νύχτα από τα σπίτια τους, σπρώχνανε.
Πού είναι η μανούλα σου αγάπη μου, το ρωτούσα. Ποια είναι η μανούλα σου ψυχή μου;
Δεν καταλάβαινε το πουλάκι μου. Μονάχα με κοιτούσε με τα υγρά του ματάκια και ψέλλιζε μάμι μάμι.
Ευτυχώς, το τραύμα του στον αυχένα δεν ήτανε βαρύ. Εγώ το πήγα το πουλάκι μου στην Παιδιατρική κλινική. Εγώ το έβαλα στο κρεβατάκι που του δώσανε. Μου το άφησε η κοπελιά, η γιατρίνα, έξω από τον αξονικό τομογράφο και έφυγε τρέχοντας για να βάλει ένα άλλο παιδάκι μέσα, για ακτίνες. Μου είπε αφού σας λέει μαμά, κρατήστε το λίγο να το παρηγορήσετε. Το κράτησα, τι να κάνα. Σαν το εγγονάκι μου να 'τανε. Αλλά τότε θα ήξερα ποια είναι η μανούλα του και θα της το πήγαινα. Ο εγγονός μου είναι δεκαπέντε χρονών αλλά όταν ήτανε μικρός, έτσι τον είχα κι αυτόνε στην αγκαλιά μου όταν έλειπε η κόρη μου στη δουλειά της.
Μόλις άδειασε η αναπηρική καρέκλα, που φέρανε το άλλο παιδάκι για τις ακτίνες, είπα στον νοσοκόμο να κάτσουμε πάνω το πουλάκι μου και να το πάμε στην Παιδιατρική. Το έκατσα στην καρέκλα και του κρατούσα σε όλη τη διαδρομή το χεράκι του. Του έλεγα μη φοβάσαι αγάπη μου, μη φοβάσαι ψυχή μου, θα τη βρούμε τη μανούλα σου. Ο νοσοκόμος έσπρωχνε την αναπηρική με βήμα ταχύ, κι εγώ λάφαξα. Δεν μπορούσα όμως να μείνω πίσω. Έπρεπε να του κρατώ το χεράκι του και να του λέω πως θα τη βρούμε τη μανούλα του, για να είναι ήσυχο. Με κοιτούσε μέσα στα μάτια το πουλάκι μου συνέχεια.
Μόλις το βάλαμε στο κρεβάτι το σκέπασα με τα σκεπάσματα. Του τα κλείδωσα σφιχτά κάτω από το κορμάκι του, το πήρα μια σφιχτή αγκαλιά, του χάιδεψα τα μαλλάκια του και το φίλησα στο μέτωπο. Είπα την προσευχή μου και τρεξανε τότε για πρώτη φορά και τα δικά μου τα μάτια. Του εβρεξα τα μαγουλάκια του με τα δάκρυά μου. Θεέ μου μεγαλοδύναμε βοήθησε το κορμάκι Σου αυτό. Δεν έχει φταίξει σε τίποτα. Και όλα τα άλλα παιδάκια Σου Θε μου βοήθησέ τα απόψε.
Κοιμήθηκε το πουλάκι μου εξαντλημένο αμέσως. Ησύχασε η πνοούλα του.
Έφυγα από το νοσοκομείο ράκος
Αλλά η ψυχή μου ήτανε και είναι ακόμα στον ουρανό. Έτσι θα ναι και η ψυχή των γιατρών και των νοσοκόμων, σίγουρα. Θα πετάει στον ουρανό περήφανη για όλα αυτά που προσφέρανε.
Έμαθα πως ήτανε δώδεκα τέτοια αθώα παιδάκια μέσα στη βάρκα και δύο μες στην κοιλιά των μαμάδων τους που δεν άντεξαν. Από τα δώδεκα ζωντανά, ένα σκοτώθηκε και ένα το ψάχνουνε ακόμα, μέσα στην παγωμένη θάλασσα. Η μαμά του είναι στην εντατική, χαροπαλευει. Τι θα γινουνε αυτοί οι άνθρωποι; Τι θα γίνουμε όλοι μας Θεε μου;
Μα πώς έγινε αυτό το κακό; Δεν είναι άνθρωποι με ψυχή αυτοί που το κάνανε.
Έκανα δύο μέρες να συνεφέρω από την υπερένταση και να κατέβει η ψυχή μου από τα ουράνια. Χτες τηλεφώνησα στο νοσοκομείο και έμαθα πως είναι καλύτερα το πουλάκι μου. Τη μαμά του γυρεύει, μου είπε η νοσοκόμα.
Μάλλον σκοτώθηκε η μανούλα του. Σήμερα θα βάλω τα δυνατά μου, θα πάρω στα χέρια την ψυχή μου, ένα κουτάκι γλυκά, αναψυκτικά και ένα παιχνίδι, ένα αεροπλανάκι που έπαιζε μαζί του πριν λίγα χρόνια εγγονος μου και θα πάω στο νοσοκομείο, να το ξαναδώ το πουλάκι μου.
Να δω, θα με θυμηθεί;
Πιο καλά να μη με θυμηθεί.
Manos Saridakis
2 ώρ. ·
Πριν ένα χρόνο κάποιος μηχανικός φωτισμού ισχυριζόταν ότι η έκρηξη στα Τέμπη οφειλόταν σε μετατροπή της κινητικής ενέργειας των τραίνων σε θερμική, “εξήγηση” που αναπαράχτηκε από πολλά μεγάλα ΜΜΕ. Από χτες, ένα Ναύαρχος εν αποστρατεία ισχυρίζεται ότι η σύγκρουση των δυο σκαφών στη Χίο οφείλεται στην αρχή Bernoulli, και συνεπώς δύο ομοπλέοντα σκάφη σε υψηλές ταχύτητες έλκονται πλευρικά, “εξήγηση” που αναπαράγουν κάποια ΜΜΕ (αυτή πρέπει να είναι η πιο βλακώδης εξήγηση στην Ιστορία των βλακωδών εξηγήσεων από καταβολής κόσμου). Καταλάβατε γιατί η διδασκαλία της Φυσικής πρέπει να είναι υποχρεωτική σε όλες τις τάξεις του σχολείου; Για να μπορούν οι πολίτες να αναγνωρίζουν την επιστημονικοφανή ψεκασμένη παλαβομάρα από την επιστημονική ανάλυση..
*********************************************
"Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου."
Μια συγκλονιστική δήλωση από επιζώντα των Τεμπών που εκφράζει τον φόβο και την αγωνία του για τη ζημιά που έκανε στον αγώνα για δικαίωση και δικαιοσύνη η καπηλεία και οι ακροδεξιές θέσεις της Μαρίας Καρυστιανού.
"Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Αναφέρω, για τα τυπικά, πως είμαι ο Αντώνης Αντωνίου, επιζών και πολυτραυματίας του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών. Αναφέρω, για τα τυπικά, ότι η πληροφορία αυτή θα χρειαστεί παρακάτω.
Παρά τις απόψεις μου, πολιτικά και κοινωνικά, είμαι ένας πολύ μετριοπαθής άνθρωπος. Κρατώ τις απόψεις μου για τον εαυτό μου, και τις μοιράζομαι όταν είμαι απόλυτα σίγουρος για κάτι. Για όσα έχω γράψει, βάζω τα χέρια μου στη φωτιά, και το σπασμένο από το τρένο και το άθικτο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, παρατηρώ, καμιά φορά αμήχανα απραγής, τις κινήσεις του ανθρώπου που ο μέσος πολίτης έχει συνδέσει με τα Τέμπη. Της Μαρίας Καρυστιανού.
Είτε μ’ αρέσει είτε όχι (δε μ’ αρέσει), οι επιδιώξεις της έχουν φτάσει να ταυτίζονται με τις επιδιώξεις του κινήματος που ξεσήκωσαν τα Τέμπη. Κι εδώ είναι που βάζω τη δική μου κόκκινη γραμμή. Εδώ είναι που διαχωρίζω τη θέση μου. Όχι εξ ονόματός μου.
Όχι εξ ονόματός μου. Κανένας κρατικός θάνατος εξ ονόματός μου. Κανένας, καμία, τίποτα, δε θα φορτώσει σε μένα, έναν παραλίγο νεκρό του κράτους, άλλους δεκαπέντε νεκρούς του κράτους. Όχι εξ ονόματός μου.
Πριν σταθώ σε λέξεις και φράσεις από το χειρότερο, μέχρι το επόμενο, post της Μαρίας Καρυστιανού, να ξεκαθαρίσω κάτι, κάτι απαραίτητο και αδιαπραγμάτευτο. Ο αγώνας για τα Τέμπη δε σβήνει. Ο αγώνας φουντώνει. Οι άνθρωποι του αγώνα ανθίζουν. Έχω πεινάσει κι έχω χάσει ύπνο γι’ αυτό τον αγώνα. Έχοντας επίγνωση πόσο μικρή είναι η μάχη που έχω δώσει και δίνω μπροστά στη μάχη που έχουν δώσει άλλοι άνθρωποι των Τεμπών, δε γίνεται να επιτραπεί ο άθλος αυτός να καπηλευθεί, να αμαυρωθεί, να ποδηγετηθεί.
Είναι μια λυσσαλέα μάχη που δίνουμε με τον εαυτό μας, το κράτος, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που σκοτώνει παιδιά στις ράγες και στις ακτογραμμές. Απογορεύεται ρητά οι δικοί μας νεκροί να μετρήσουν περισσότερο από «τους άλλους». Απογορεύεται. Χωρίς ναι, μεν, αλλά. Απαγορεύεται.
Απαγορεύεται να ξεκινά μια δημοσίευση με δηλώσεις για «πόνο βαθύ», και η επόμενη λέξη που στέκεται δίπλα σε αυτές να είναι το «αλλά». Το ίδιο «αλλά» με το οποίο οι απολογητές της κυβέρνησης έντυσαν το συγχωροχάρτι που παλεύουν να χαρίσουν στην κυβέρνηση για 57 θάνατους και 150 και πλέον άδειες ζωές.
Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Απαγορεύεται ένας πολίτης που κατηγορεί ευθέως τους νόμους και τους νομοθέτες, ένα βράδυ που πεθαίνει κόσμος που, αυτή τη φορά, δεν έχει σχέση με μας, να ζητά να τηρούνται οι νόμοι, «χωρίς να χωρεί αμφιβολία».
Όπως είπε, πολύ σωστά, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης στην πιο πρόσφατη δημοσίευσή του:
«Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ.
Ανήκει στους νεκρούς μας και στους ζωντανούς που ζητούν δικαιοσύνη».
Και θα κλείσω εδώ.
Τα Τέμπη δεν ανήκουν σε κανέναν, καμία.
Οι νεκροί των Τεμπών κείτονται δίπλα από τις νεκρές της Βιολάντας, τα παιδιά και τις μανάδες της Χίου. Νεκροί από ένα σύστημα-φονιά.
Οι ζωντανοί και οι νεκροί δε θα δικαιωθούν μέχρι ο αγώνας για δικαιοσύνη να γίνει ο αγώνας για ισότητα. Μέχρι η τιμωρία να πάψει να είναι «παραδειγματική», αλλά ο τροχός της αλλαγής. Προς μια ζωή κι έναν κόσμο που θα μετρά τον άνθρωπο και θα βάλει σε δεύτερη μοίρα τα κέρδη. Χωρίς ημίμετρα, χωρίς ίσες αποστάσεις.
ΤΕΜΠΗ ΠΥΛΟΣ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Αντώνης Αντωνίου,
Βαγόνι 4 Θέση 65
"Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου."
Μια συγκλονιστική δήλωση από επιζώντα των Τεμπών που εκφράζει τον φόβο και την αγωνία του για τη ζημιά που έκανε στον αγώνα για δικαίωση και δικαιοσύνη η καπηλεία και οι ακροδεξιές θέσεις της Μαρίας Καρυστιανού.
"Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Αναφέρω, για τα τυπικά, πως είμαι ο Αντώνης Αντωνίου, επιζών και πολυτραυματίας του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών. Αναφέρω, για τα τυπικά, ότι η πληροφορία αυτή θα χρειαστεί παρακάτω.
Παρά τις απόψεις μου, πολιτικά και κοινωνικά, είμαι ένας πολύ μετριοπαθής άνθρωπος. Κρατώ τις απόψεις μου για τον εαυτό μου, και τις μοιράζομαι όταν είμαι απόλυτα σίγουρος για κάτι. Για όσα έχω γράψει, βάζω τα χέρια μου στη φωτιά, και το σπασμένο από το τρένο και το άθικτο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, παρατηρώ, καμιά φορά αμήχανα απραγής, τις κινήσεις του ανθρώπου που ο μέσος πολίτης έχει συνδέσει με τα Τέμπη. Της Μαρίας Καρυστιανού.
Είτε μ’ αρέσει είτε όχι (δε μ’ αρέσει), οι επιδιώξεις της έχουν φτάσει να ταυτίζονται με τις επιδιώξεις του κινήματος που ξεσήκωσαν τα Τέμπη. Κι εδώ είναι που βάζω τη δική μου κόκκινη γραμμή. Εδώ είναι που διαχωρίζω τη θέση μου. Όχι εξ ονόματός μου.
Όχι εξ ονόματός μου. Κανένας κρατικός θάνατος εξ ονόματός μου. Κανένας, καμία, τίποτα, δε θα φορτώσει σε μένα, έναν παραλίγο νεκρό του κράτους, άλλους δεκαπέντε νεκρούς του κράτους. Όχι εξ ονόματός μου.
Πριν σταθώ σε λέξεις και φράσεις από το χειρότερο, μέχρι το επόμενο, post της Μαρίας Καρυστιανού, να ξεκαθαρίσω κάτι, κάτι απαραίτητο και αδιαπραγμάτευτο. Ο αγώνας για τα Τέμπη δε σβήνει. Ο αγώνας φουντώνει. Οι άνθρωποι του αγώνα ανθίζουν. Έχω πεινάσει κι έχω χάσει ύπνο γι’ αυτό τον αγώνα. Έχοντας επίγνωση πόσο μικρή είναι η μάχη που έχω δώσει και δίνω μπροστά στη μάχη που έχουν δώσει άλλοι άνθρωποι των Τεμπών, δε γίνεται να επιτραπεί ο άθλος αυτός να καπηλευθεί, να αμαυρωθεί, να ποδηγετηθεί.
Είναι μια λυσσαλέα μάχη που δίνουμε με τον εαυτό μας, το κράτος, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που σκοτώνει παιδιά στις ράγες και στις ακτογραμμές. Απογορεύεται ρητά οι δικοί μας νεκροί να μετρήσουν περισσότερο από «τους άλλους». Απογορεύεται. Χωρίς ναι, μεν, αλλά. Απαγορεύεται.
Απαγορεύεται να ξεκινά μια δημοσίευση με δηλώσεις για «πόνο βαθύ», και η επόμενη λέξη που στέκεται δίπλα σε αυτές να είναι το «αλλά». Το ίδιο «αλλά» με το οποίο οι απολογητές της κυβέρνησης έντυσαν το συγχωροχάρτι που παλεύουν να χαρίσουν στην κυβέρνηση για 57 θάνατους και 150 και πλέον άδειες ζωές.
Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Απαγορεύεται ένας πολίτης που κατηγορεί ευθέως τους νόμους και τους νομοθέτες, ένα βράδυ που πεθαίνει κόσμος που, αυτή τη φορά, δεν έχει σχέση με μας, να ζητά να τηρούνται οι νόμοι, «χωρίς να χωρεί αμφιβολία».
Όπως είπε, πολύ σωστά, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης στην πιο πρόσφατη δημοσίευσή του:
«Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ.
Ανήκει στους νεκρούς μας και στους ζωντανούς που ζητούν δικαιοσύνη».
Και θα κλείσω εδώ.
Τα Τέμπη δεν ανήκουν σε κανέναν, καμία.
Οι νεκροί των Τεμπών κείτονται δίπλα από τις νεκρές της Βιολάντας, τα παιδιά και τις μανάδες της Χίου. Νεκροί από ένα σύστημα-φονιά.
Οι ζωντανοί και οι νεκροί δε θα δικαιωθούν μέχρι ο αγώνας για δικαιοσύνη να γίνει ο αγώνας για ισότητα. Μέχρι η τιμωρία να πάψει να είναι «παραδειγματική», αλλά ο τροχός της αλλαγής. Προς μια ζωή κι έναν κόσμο που θα μετρά τον άνθρωπο και θα βάλει σε δεύτερη μοίρα τα κέρδη. Χωρίς ημίμετρα, χωρίς ίσες αποστάσεις.
ΤΕΜΠΗ ΠΥΛΟΣ ΧΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Αντώνης Αντωνίου,
Βαγόνι 4 Θέση 65
