Είναι Ιούλης του 1914, στην περιοχή Mene Grande στην βόρεια Βενεζουέλα, μια γεώτρηση της Caribbean Petroleum (θυγατρική της Shell) εξερράγη και ένας πίδακας πετρελαίου πετάχτηκε δεκάδες μέτρα ψηλά. Η Βενεζουέλα, που μέχρι τότε ήταν μια φτωχή αγροτική χώρα, μπήκε σε έναν νέο κόσμο. Αυτόν του πετρελαίου. Έναν κόσμο που πολλοί πιστεύουν ότι είναι ευλογία, αλλά στην πράξη στις περισσότερες περιπτώσεις είναι κατάρα για τον λαό. Από τη δεκαετία του 1920, αμερικανικές και βρετανικές εταιρείες έστησαν ένα δικό τους πετρελαϊκό κράτος μέσα στο κράτος της Βενεζουέλας. Η ανεξαρτησία του λαού χάθηκε για χάρη των κερδών του πετρελαϊκού κεφαλαίου...
Τότε κυβερνούσε ο στρατηγός Juan Vicente Gómez. Ένας κλασικός λατινοαμερικανός δικτάτορας, ο οποίος έδωσε στις πολυεθνικές άδειες εξόρυξης, φοροαπαλλαγές και στρατιωτική προστασία. Σε αντάλλαγμα πήρε χρήματα στους προσωπικούς του λογαριασμούς, όπλα και διεθνή προσωπική στήριξη της δικτατορίας του. H Βενεζουέλα έγινε μια πετρελαϊκή αποικία με εθνική σημαία.
Μετά από ένα σύντομο δημοκρατικό διάλειμμα, φτάνουμε στο 1948 όπου την εξουσία καταλαμβάνει ο στρατηγός Marcos Pérez Jiménez, αφού πρώτα έχει ανατρέψει τον πρόεδρο Rómulo Gallegos, τον πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο στην ιστορία της Βενεζουέλας. Ο Jiménez ισχυρίστηκε ότι προχώρησε σε πραξικόπημα με σκοπό την αποκατάσταση της τάξης και της σταθερότητας, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση του Gallegos οδηγούσε τη χώρα προς το χάος και τον κομμουνισμό… Ο νέος δικτάτορας βασανίζει, φυλακίζει και σκοτώνει πολιτικούς του αντιπάλους, ενώ δημιουργεί μια πλασματική ανάπτυξη για τους πλούσιους όσο οι φτωχός λαός ζει σε παραγκουπόλεις.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, οι ΗΠΑ οι οποίες αρχικά είχαν υποστηρίξει τη χούντα λόγω της αντικομμουνιστικής της στάσης, άρχισαν να αποστασιοποιούνται. Παράλληλα στο εσωτερικό της χώρας, η αντιπολίτευση συσπειρώθηκε σε έναν ευρύ συνασπισμό. Έτσι φτάνουμε στον Γενάρη του 1958, όπου μια σειρά από μαζικές διαδηλώσεις ανατρέπουν τον καθεστώς του Jimenez.
Όταν έπεσε η δικτατορία, τα κόμματα Acción Democrática και COPEI εναλλάσονται στην εξουσία. Είναι ένα δίπολο κάτι σαν τον ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το πολίτευμα θεωρητικά ήταν δημοκρατία, αλλά στην πράξη ήταν εμείς κυβερνάμε εναλλάξ και μοιραζόμαστε το πετρέλαιο με τις πολυεθνικές της Δύσης. Όσο για τον λαό; Παρά τον φυσικό πλούτο αυτός εξακολουθούσε να ζει σε παραγκουπόλεις δίπλα στους ουρανοξύστες των πολυεθνικών και τις πολυτελείς επαύλεις των ντόπιων μεγαλοαστών.
Το 1989 όμως οι τιμές του πετρελαίου πέφτουν και το κράτος, το οποίο στηριζόταν μόνο στην παραγωγή του μαύρου χρυσού χρεοκοπεί. Και όπως συμβαίνει σε κάθε καλή χρεοκοπία, το ΔΝΤ μπαίνει στο παιχνίδι… Αυτό επιβάλλει νέες ιδιωτικοποιήσεις, μείωση των ήδη πενιχρών κοινωνικών δαπανών, μείωση μισθών και λιτότητα. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ο στρατός για ακόμα μια φορά πυροβολεί με σκοπό να προστατεύσει τους αστούς και το εξωτερικό κεφάλαιο των πετρελαϊκών. Εκατοντάδες δολοφονούνται από τις κρατικές σφαίρες. Εκεί γεννήθηκε ο Τσάβες…
Ο Ούγκο Τσάβες ήταν ένας αξιωματικούς που είδε τον στρατό να δολοφονεί τους φτωχούς. Έχοντας σαν πρότυπο του τον Σιμόν Μπολιβάρ που είχε παλέψει για την ανεξαρτησία των λαών της Λατινικής Αμερικής, αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμά του και να κάνει την Βενεζουέλα πραγματικά ανεξάρτητη. Και από εκεί ξεκινά η επόμενη πράξη της ιστορίας.
Ο Τσάβες ξεκινά με ένα αποτυχημένο πραξικόπημα το 1992, μετά το οποίο φυλακίζεται. Όταν βγαίνει από την φυλακή γίνεται σύμβολο εξέγερσης και το 1998 εκλέγεται πρόεδρος της χώρας με ποσοστό 56%. Το 1999 διεξάγει δημοψήφισμα για ένα νέο Σύνταγμα και ο λαός λέει ΝΑΙ με 71%. Αυτό ήταν μια επανάσταση με κάλπες. Το νέο Σύνταγμα καθιέρωσε κοινωνικά δικαιώματα, έδωσε δικαιώματα σε ιθαγενείς και έδωσε στο κράτος τον έλεγχο στο πετρέλαιο. Για πρώτη φορά το πετρέλαιο πηγαίνει για τις ανάγκες του λαού και όχι των πολυεθνικών. Έτσι παλιά ελίτ (τραπεζίτες, ΜΜΕ, στελέχη των πετρελαϊκών) χάνουν την εξουσία. Και όταν η ελίτ χάνει την εξουσία κάνει αυτό που έχει μάθει καλύτερα. Ένα παραδοσιακό πραξικόπημα. Αυτό συνέβη το 2002. Ο Τσάβες συνελήφθη και τα ΜΜΕ πανηγυρίζουν. Είναι ένα μιντιακό πραξικόπημα που έχει διοργανώσει η ελίτ της χώρας. Τι πιο σύνηθες θα πεις. Έλα μου όμως που ο λαός εξαγριώνεται και δεν αφήνει και αυτή την φορά να χαθεί η ευκαιρία για πραγματική δημοκρατία. Κατεβαίνει στους δρόμους, μαζικές διαδηλώσεις συμβαίνουν στο Καράκας και ο στρατός διασπάται. Μέσα σε 48 ώρες ο Τσάβες απελευθερώνεται και επιστρέφει στην δημοκρατικά εκλεγμένη θέση του. Αυτή του προέδρου της χώρας.
Με την θέση του ακόμα πιο ισχυρή ο Τσάβες στέλνει τα έσοδα από το πετρέλαιο σε δωρεάν υγεία, σχολεία, πανεπιστήμια, τρόφιμα και κατοικίες. Παρόλα αυτά κάνει και κάποια σημαντικά λάθη. Δεν δημιουργεί τοπική βιομηχανία και δεν αναπτύσσει τον πρωτογενή τομέα ώστε η χώρα να είναι πραγματικά αυτόνομη. Επενδύει μόνο στην εκμετάλλευση του πετρελαίου, πράγμα το οποίο δημιουργεί μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας…
Το 2013 πεθαίνει και με βάση το Σύνταγμα την θέση του παίρνει ο αντιπρόεδρος. Ο Νικολά Μαδούρο ο οποίος προχωρά σε εκλογές τις οποίες κερδίζει με ποσοστό 51%. Την ίδια περίοδο οι τιμές του πετρελαίου αρχίζουν πάλι να πέφτουν και η Ολλανδική ασθένεια κάνει την εμφάνισή της. Για όσους και όσες δεν γνωρίζετε, η Ολλανδική ασθένεια είναι ένας οικονομικός όρος που έκανε την εμφάνισή του το 1977. Αφορμή ήταν η πτώση της οικονομίας της Ολλανδίας μετά την ανακάλυψη ενός κοιτάσματος φυσικού αερίου, στο οποίο η χώρα έδωσε όλη της επενδυτική της δυναμική, αφήνοντας να παρακμάσουν οι υπόλοιποι τομείς της παραγωγής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η χώρα να εξαρτάται από έναν μόνο τομέα και να είναι ευάλωτη από τυχόν κρίσεις σε αυτόν τομέα. Το ίδιο έγινε και στην Βενεζουέλα…
Στην προσπάθεια του να ανακόψει την ασθένεια ο Μαδούρο τυπώνει χρήμα, το οποίο όμως αυξάνει τον πληθωρισμό και την μαύρη αγορά, μιας και οικονομία δεν παράγει τίποτα εκτός από πετρέλαιο και δεν έχει την δυνατότητα να εισάγει τρόφιμα. Επιπλέον, οι οικονομικές κυρώσεις από τις ΗΠΑ δίνουν την χαριστική βολή στην οικονομία. Παρόλα αυτά στις εκλογές του 2018 ο Μαδούρο κερδίζει και πάλι με 67%. Έτσι φτάνουμε στο 2019, όπου συμβαίνει μια ακόμα προσπάθεια ανατροπής της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβένρησης με τον Juan Guaidó να αυτοανακηρύσσεται σε… πρόεδρο και να αναγνωρίζεται από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο Μαδούρο να προσπαθεί να διατηρήσει την θέση του Προέδρου με την συγκέντρωση πολλών εξουσιών στο πρόσωπό του καθώς και σε μια κομματική γραφειοκρατία. Το σκεπτικό του είναι πως όσο πιο μεγάλο έλεγχο έχει, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να τον ανατρέψουν με ένα εσωτερικό πραξικόπημα. Πράγμα όμως που οδηγεί σε εκτεταμένο έλεγχο του κράτους και μείωση των δημοκρατικών διαδικασιών. Παράλληλα κάνει διπλωματική στροφή και συνεργασίες με την Κίνα η οποία δίνει ανάσα στην οικονομία της χώρας τα τελευταία 5 χρόνια.
Και κάπως έτσι φθάνουμε στο χθεσινό βράδυ όπου οι ΗΠΑ έχοντας χάσει την υπομονή τους και μην μπορώντας να περιμένουν να ανατραπεί ο Μαδούρο από μια αντιπολίτευση που χρηματοδοτείται από τους ίδιους, βομβαρδίζει το Καράκας και απαγάγει τον Πρόεδρο της χώρας. Σκοπός της είναι να βάλει και πάλι χέρι στα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου του πλανήτη και όχι να φέρει την δημοκρατία στην χώρα, να διαλύσει τα δίκτυα ναρκωτικών κλπ. Ειδικά με τα ναρκωτικά, είναι ένα απίστευτα αστείο επιχείρημα όταν στα νότια σύνορά της έχει το κράτος νακροβαρώνων του Μεξικό. Για ακόμα μια φορά ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επεμβαίνει σε ένα κράτος αυτού του πλανήτη και απαγορεύει σε έναν λαό να αποφασίζει ο ίδιος για τον εαυτό του. Αυτή είναι η δημοκρατία τους, αυτές είναι οι ελευθερίες τους, αυτές είναι οι αρχές τους. Αλληλεγγύη και ανεξαρτησία στον λαό της Βενεζουέλας. Μόνο ο λαός πρέπει να αποφασίζει για τον εαυτό του!