Μια Ματιά στο «όμορφο αγγελικά πλασμένο» Κόσμο Σας #Κυκλοθυμικός

 

Γεννήθηκες στην ρωγμή του χρόνου, 1990, στο «τέλος της ιστορίας», τότε που η επανάσταση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μόνο ερείπια ενός μισογκρεμισμένου τοίχους, τότε που η ελευθερία –της αγοράς- είχε νικήσει, τότε που τέλειωνε οριστικά η τριλογία των παγκόσμιων πολέμων (πρώτος, δεύτερος, ψυχρός), στην εποχή των μεγάλων υποσχέσεων.

Ποτέ στην ιστορία του ο άνθρωπος δεν ήταν τόσο σίγουρος ότι βρήκε το κλειδί της ευτυχίας, ποτέ δε μπούκωσε με περισσότερες υποσχέσεις κι ελπίδες.

Υποσχέσεις πάνω στα ράφια των σουπερμάρκετ, στις διαφημίσεις πίτσας, στα πρώτα παγκοσμιοποιημένα σήριαλ, στις κάννες των όπλων, στους δείκτες των χρηματιστηρίων, στα σύνορα που άνοιγαν, στις υπογραφές των διευρυμένων ενώσεων. Έγραφε η τσούλα η ιστορία πως ξοφλήσαμε. Τα μαρξιστικά βιβλία σκονίζονται στις βιβλιοθήκες και τα τραπεζάκια γεμίζουν με τα περιοδικά του Κωστόπουλου.

Για 18 χρόνια δεν ήμασταν παιδιά κι έφηβοι, αλλά παράλληλα πρότζεκτ έτοιμα να μονομαχήσουν, ήμασταν άλογα κούρσας που τα προετοίμαζαν για τις πιο σκληρές αρένες, τα σχολεία δεν ήταν παρά γυμναστήρια ιπποδρόμου.

Ξεκοιλιασμένα στα παιδικά μας δωμάτια τα παιχνίδια, τα απογεύματα πέθαιναν στα μπαλκόνια μας χωρίς μια κλωτσιά στη μπάλα, χωρίς ένα ραβασάκι στο κορίτσι, χωρίς ένα κυνηγητό στην αλάνα, τα πολυδιαφημισμένα καλύτερα μας χρόνια ήταν μόνο βιομηχανικά απόβλητα και τοξικοί ρύποι, ανοιχτές πληγές.

Διάβασμα, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, δεξιότητες, ξανά διάβασμα, εξετάσεις, διαγωνίσματα, άγχος, κλάματα, φορτωμένες τσάντες.

Εκκολαπτήρια γιάπηδων τα σπίτια μας, η ενήλικη ζωή που θα ερχόταν ήταν η εταιρική στοχοθεσία για διεύρυνση κερδών κι ανάπτυξη του ζωτικού χώρου μέσω της κοινωνικής κινητικότητας.

Εμείς δε θα δουλεύαμε όσο οι γονείς κι οι παππούδες μας, δε θα υποφέραμε τόσο, μα πριν προλάβουμε να ονειρευτούμε, μας έχωναν ξανά το κεφάλι μέσα στο νερό.

Και γίναμε ενήλικες και μπήκαμε στα πανεπιστήμια, στα μεταπτυχιακά και στα προγράμματα. Στο πρώτο έτος ένας μπάτσος μας σκότωσε τον Αλέξη. Μας καθησύχαζαν πως το περιστατικό ήταν μεμονωμένο, μα το τραύμα ήταν διαμπερές, είχε περάσει και τα δικά μας σώματα, αγγίζαμε το αίμα, το νιώθαμε στο στόμα μας.

Κι ύστερα ήρθαν τα μνημόνια. Δεν είχαμε προλάβει να τελειώσουμε τις σχολές. Όλα τα μεγάλα λόγια που μας υπόσχονταν τα έτρωγαν οι δαγκάνες από τα σκουπιδιάρικα, όλες μας οι θυσίες ξάπλωναν τεμαχισμένες στις χωματερές.

Φταίγαμε, μας είπαν. Ήμασταν τεμπέληδες και γουρούνια, κλέβαμε και τρώγαμε μαζί, ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας. Γεννήθηκες Έλληνας θες θέρμανση, διακοπές και σπίτι; Πού ακούστηκε; Ο Ελβετός τι να ζητήσει δηλαδή;

Έσωσαν τουλάχιστον τις τράπεζές τους κι ύστερα μας τιμωρούσαν για 10 χρόνια για παραδειγματισμό, να μας μαστιγώνουν να ακούνε τα ουρλιαχτά μας οι άλλοι Ευρωπαίοι και να παραμένουν καλά παιδάκια, να βγάζουν τον σκασμό να μην έρθει κι η σειρά τους.

Βγήκαμε σαν τρομαγμένα παιδιά από τις σχολές μας και συναντήσαμε

υποκατώτατους μισθούς, διαλυμένα νοσοκομείο, ξεπουλημένο εθνικό πλούτο, σκισμένα εργασιακά δικαιώματα, φασίστες να γυρίζουν στους δρόμους και να σκοτώνουν αδέρφια μας, ρημαγμένη αγορά εργασίας, ανεργία, φοροληστείες και χαράτσια, αστέγους, μισθούς που καταβάλλονταν αν κι εφόσον, ένα κίνημα ξεπουλημένο από την πρώτη φορά Αριστερά.

Οι παρέες μας διαλύθηκαν, άλλος στην Αμερική, άλλος στην Αγγλία, άλλος στην Σλοβακία, άλλος στην Τσεχία, άλλος στην Γερμανία, άλλος στην Σουηδία, άλλος στα καράβια.

Και μόνο μιαν ερώτηση ακούνε όλη την ώρα

Αν θα γυρίσουν κάποτε ή τώρα

Παγώνει τότε η φωνή και η στιγμή που ζούμε

Μέχρι να βγει απ' το στόμα το θα δούμε

Κι ύστερα η πανδημία.

Τα νιάτα μας κλειδώθηκαν μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα. Τα λεφτά για νοσοκομεία και ΜΜΜ φαγώθηκαν, οι νεκροί αυξάνονταν, αλλά ήμασταν καλύτερα από το Βέλγιο, για λίγο, μετά δεν ήμασταν καλύτερα από κανέναν.

Ο ιός περνούσε όταν ήταν να πάμε στις δουλειές μας κι όταν έρχονταν οι τουρίστες κι εμφανιζόταν ξανά όταν γυρίζαμε σπίτι, όταν θέλαμε να δούμε τον άνθρωπό μας, όταν θέλαμε να χαιρετίσουμε τους γονείς μας.

Στα περιφερειακά νοσοκομεία δε σώθηκε κανείς, δεν έβαλαν ούτε ένα λεωφορείο παραπάνω, οι διάδρομοι έγιναν εντατικές κι η αστυνομία γύριζε στους δρόμους να σπάσει στο ξύλο όποιον έβγαινε να πάρει μια ανάσα. Όσοι δεν χάθηκαν από τον ιό, χάθηκαν από την ψέκα. Βυθίστηκε ο κόσμος στο σκοτάδι, τυφλώθηκε.

Τέλειωσε κι η πανδημία κι ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τα σπασμένα.

Η μια κρίση ενωνόταν με την άλλη από το 2008 σε ένα ιδιότυπο γαϊτανάκι γύρω από το λαιμό μας. Τώρα πληθωρισμός, καρτέλ και φτώχεια. Τώρα που η πραγματική ανάπτυξη παγώνει, ο πλούτος συγκεντρώνεται πιο άπληστα, πιο γρήγορα, πιο βίαια σε δέκα τσέπες και για εμάς δε μένει ψίχουλο, τώρα οι ανταγωνισμοί κορυφώνονται, η Αμερική έχει ισχυρούς εχθρούς κι ο θρόνος της έχει πιτσικάρει.

Είδαμε νέους πολέμους, είδαμε νέα προσφυγιά, είδαμε εμφυλίους, είδαμε απειλές για πυρηνικά ολοκαυτώματα, είδαμε και βλέπουμε σε live εικόνα την γενοκτονία και το πετσόκομμα ενός ολόκληρου λαού. Η μια χώρα μετά την άλλη είτε βυθίζεται στο χάος του πολέμου είτε μεταφέρεται –με δημοκρατικές διαδικασίες βεβαίως βεβαίως- στο νεοφασιστικό τόξο.

Κι έρχονται αυτοί που όταν ήμασταν παιδιά μας προετοίμαζαν για άλογα κούρσας, που όταν γίναμε φοιτητές μας σκότωσαν το μέλλον, που όταν βγήκαμε στην δουλειά μας έστειλαν στο εξωτερικό και μας έκαναν σκλάβους σε σύγχρονες φάμπρικες, που όταν τριανταρίσαμε μας πέταξαν σε μια φτώχεια που δεν τελειώνει, σε μια πείνα που απλώνεται σαν χολέρα, αυτοί ντε που μας πατάνε το κεφάλι με το πόδι τους, που μας αρμέγουν όσο τριγυρνάμε ζωντανοί νεκροί σε μποντιλιαρισμένους δρόμους, αυτοί που ζούνε σε βίλες εκατομμυρίων, που κινούνται με υπερπολυτελή αμάξια και κότερα, που κάνουν πάρτι εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, που ένα γεύμα τους κοστίζει όσο ο ετήσιος προϋπολογισμός μας, που πνίγονται στις κόκες και στις βίζιτες με τα κουστουμάκια της τελευταίας λέξης της μόδας να μας πουν τι;

Τι γαμώ τον καπιταλισμό τους;

Να πεθάνουμε λέει, να εθιστούμε στους τάφους λέει, να φάμε σφαίρες στο κεφάλι, λέει, για να κάνουμε πολέμους, λέει. Και μετά να μας βάλουν μια σημαία στο φέρετρο, την ελληνική ή της ΕΕ. Δίνουν κι επιλογή. Να πεθάνουμε για να μοιράσουν τα πετρέλαια και τα φυσικά τους αέρια κι αν δεν πεθάνουμε μετά να γίνουμε ξανά σκλάβοι στα εργοστάσια και στη βιομηχανία τους. Τόσο ξεδιάντροπα το είπαν, τόσο ανοιχτά.

Και δεν είναι τίποτα σεξιστές. Όχι. Ισότητα. Να πεθάνουν τα αγόρια, να πεθάνουν και τα κορίτσια. Εθνικό καθήκον. Περισσότεροι τάφοι, περισσότερα κέρδη, περισσότερα ταρατατζουμ ταρατατζουμ για πατρίδες, σημαίες, θρησκείες, προγόνους. Καραμέλα που δε λιώνει ποτέ.

Ακούστε, όμως, τι γίνεται.

Όντως η ιστορία πολλές φορές έχει γραφτεί έτσι, άλλα κάποιες φορές έχει γραφτεί κι αλλιώς. Κι αν όντως έχουμε φτάσει σε αυτό το τέλμα που πρέπει να πάρουμε τα όπλα και να εθιστούμε στα φέρετρα υπάρχει κι άλλος τρόπος, κι άλλος δρόμος.

Αντί να σκοτωνόμαστε εμέις στο ριπίτ για να γίνεστε πιο πλούσιοι κι ισχυροί μέχρι να κάνετε ένα οικολογικό ολοκαύτωμα και να πεθάνει όλος ο πλανήτης, να σκοτώσουμε εσάς, ό,τι σας έχει γεννήσει, ό,τι σας διατηρεί, όποιο σκυλί γαυγίζει για πάρτη σας, όποια γλώσσα σας γλείφει, όποια αρχή κι όποιο νόμο σας προστατεύει.

Γιατί όσους πολέμους κι αν υπόσχεστε, ο πραγματικός πόλεμος είναι ήδη εδώ, είναι ο ταξικός, κι είμαστε όλοι θύματά του, πραγματικός εχθρός μας είναι το Κεφάλαιο, κι αδέρφια και σύντροφοι μας δεν είναι όσοι έχουν την ίδια γλώσσα και την ίδια ταυτότητα, αλλά όσοι έχουν την φωτιά των κολασμένων στην καρδιά τους.

Εσείς έχετε να χάσετε τα πάντα, εμείς μόνο τις αλυσίδες μας. Θα σας σαρώσουμε και θα λευτερωθούμε. Το έχουμε ορκιστεί στα παιδιά μας, στους αγέννητους, στα ζώα, στα φυτά, στις θάλασσες, στους προγόνους μας, στους αντάρτες και στους ποιητές μας.

Δημοσιεύσεις στη Ροή

Κυκλοθυμικός

18 ώρ. ·

Η φράση «όμορφο, ηθικό, αγγελικά πλασμένο» προέρχεται από το ποίημα «Ο Κρητικός» του Διονυσίου Σολωμού

Να το Πάρουμε από την Αρχή...Τι Λέτε;

 

Είμαστε μια χώρα βαθιά τραυματισμένη.

Δεν ξέρω αν έχουμε αποφασίσει να μπούμε σε μια συλλογική απώθηση, αν είναι ένας μηχανισμός άμυνας ή αν είναι ξανά ένα μπάζωμα της ιστορίας για να προστατευθούν οι ηθικοί αυτουργοί μιας ακόμα εθνικής καταστροφής, άλλωστε αν σε κάτι είμαστε καλοί σίγουρα είναι αυτό.

Πάντως η Ελλάδα πέρασε πολύ πρόσφατα μια αδιανόητη κρίση που κράτησε σχεδόν μια δεκαετία και την πετσόκοψε σε κάθε της τομέα ξεχωριστά. Κι ύστερα κερασάκι οι καραντίνες να καταπιούν και την τελευταία ρανίδα υγείας στο ανθρώπινο σώμα και μυαλό. Ναι ξέρω, σωθήκαμε, αλλά αυτό το «σώσιμο» επί της ουσίας δημιούργησε συνθήκες καταστροφής, στο παρόν και κυρίως στο μέλλον. Τα μνημόνια ήταν βομβαρδισμός στις συνθήκες ζωής μας αλλά ταυτόχρονα έγιναν κι η σκουριά στα θεμέλια της χώρας. Μιας χώρας που διαρκώς διαβρώνεται κι αν την κοιτάς με απόσταση κάθε 5 χρόνια μοιάζει και με άλλη.

Τα μνημόνια άφησαν πίσω τους 600 με 700 χιλιάδες λιγότερους νέους ανθρώπους. Φυσικά ούτε όσοι έφυγαν ήταν όλοι διάνοιες ούτε όσοι έμειναν είναι άχρηστοι και καθάρματα. Όμως πιάνουμε λίγο το νούμερο; Είναι συνθήκη πολέμου. Οι πόλεμοι δεν ξεκληρίζουν τους πληθυσμούς μόνο με τις σφαγές, αλλά και με την προσφυγιά. Η Ελλάδα ξέμεινε από νέους κι έχασε ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που είχε δουλέψει σκληρά για να τους μορφώσει, να τους δώσει προσόντα, να τους καλλιεργήσει και στην πιο παραγωγική τους ηλικία τους έχασε για πάντα, μαζί έχασε και με τις οικογένειες που θα δημιουργήσουν.

Την ίδια ώρα η Παιδεία λαβώθηκε όσο λίγοι τομείς. 36% μείωση στα έξοδα στην εκπαίδευση, 30 χιλιάδες αποχωρήσεις εκπαιδευτικών, που αντικαταστάθηκαν, όσοι αντικαταστάθηκαν με το απαράδεκτο μοντέλο των αναπληρωτών, μισθοί στα τάρταρα, που ντρέπεσαι και να τους πεις, συνθήκες εργασίας που μοιάζουν με εξορία, χιλιάδες συγχωνεύσεις, κλείσιμο σχολείων, απαξιωμένη ειδική αγωγή, 30% λιγότερο προσωπικό στα πανεπιστήμια, 50-60% μείωση στην χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, κλείσιμο ερευνητικών προγραμμάτων, παντελής αδιαφορία για τις υλικοτεχνικές υποδομές.

Συνολικά, η χώρα έχασε το 26% του ΑΕΠ της σε ελάχιστο διάστημα, η ανεργία υπερπολλαπλασιάστηκε, στους νέους ξεπέρασε το 60%, οι μισθοί –όταν δίνονταν όπως δίνονταν- έπεσαν πάνω από 25% μέσο όρο, 35% του πληθυσμού βρέθηκε σε άμεσο κίνδυνο φτώχειας. Αυτά είναι νούμερα πολέμου και κατοχής, όχι «σωσίματος».

Πίσω του αυτό έχει αφήσει διάλυση των εργασιακών σχέσεων, κατάργηση των εργατικών νόμων, ακόμα και του 8ωρου, ενταντικοποίηση των σχέσεων εργασίας σε βαθμό κακουργήματος, κυριολεκτικά, εκατοντάδες εργοδοτικές δολοφονίες τον χρόνο. Περιοχές ρήμαξαν, νομοί ολόκληροι και περιοχές εξαθλιώθηκαν, λουμπενοποιήθηκε ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού. Εκτοξεύτηκαν ο αριθμός των ανθρώπων που είναι εθισμένοι στον τζόγο, στις ουσίες. Τεράστια αύξηση και στα ψυχοφάρμακα, στα ψυχικά νοσήματα. Άνοιξε ο δρόμος για την εγκληματικότητα, ναρκωτικά, λαθραία, τράφικινγκ, προστασίες, εκβιασμοί, νύχτα, μπραβιλίκια, μαφίες απλώθηκαν μέσα στην κοινωνία περισσότερο από ποτέ, άγγιξαν ένα τεράστιο κομμάτι του οικοδομήματος της χώρας, της οικονομίας της.

Ναζιστικοποιήθηκε -κι όχι τυχαία- ένα μέρος αυτού του λουμπενοποιημένου πληθυσμού, ριζοσπαστικοποιήθηκε στον ρατσισμό, στην απανθρωπιά, στο μισογυνισμό, στην ομοφοβία. Όχι μόνο λόγια κι οργισμένα μηνύματα, αλλά και συμμετοχή σε εγκληματικές πράξεις που ξεκίνησαν από «αγανακτισμένους» πολίτες που έκαναν πογκρόμ και κατέληξαν σε επίσημες δράσεις από το λιμενικό και την αστυνομία. Συνηθίσαμε την ακραία βία, το χυδαίο μίσος, την ανείπωτη οργή. Ψάχνουμε τον πιο αδύναμο να τον πατήσουμε στο λαιμό. Κάποιες φορές και κυριολεκτικά. Μετράμε νεκρούς, μεγαλώνουν οι λίστες, σε μια κοινωνία ξεχαρβαλωμένη, πτωχεύμενη, που το κοινωνικό συμβόλαιο έχει γίνει κομματάκια.

Κι όλα αυτά σε έναν κόσμο που καταρρέει. Από όταν ο καπιταλισμός έγινε μονοκρατορία και μεταλλάχθηκε πλήρως σε αυτό το νεοφιλελεύθερο τέρας ξεκίνησε ένα σχέδιο αυτοκαταστροφής χωρίς γυρισμό, με γεωμετρική πρόοδο. Ο ατομικισμός καταπάτησε κάθε ηθική αξία, έφαγε σα σκόρος όλη την περιουσία του ανθρώπινου πνεύματος, τον πολιτισμό, τις τέχνες, την φιλοσοφία. Ένα αγελαίο ζώο μετατράπηκε σε έναν άγριο λύκο της στέπας, έναν νταή κυνηγό που γύρω του βλέπει μόνο εχθρούς που πρέπει να κατασπαράξει με νόμους της ζούγκλας. Όλα έγιναν σχετικά κι όλα φυσιολογικοποιήθηκαν και σιωπηρά νομιμοποιήθηκαν. Δεν έχει αλλοτριωθεί ποτέ ο άνθρωπος όσο τώρα. Η τεχνολογία χρησιμοποιημένη με αυτόν τον τρόπο έφτιαξε ένα δυστοπικό περιβάλλον που σχεδόν βιομηχανικά γεννάει απληστία, ανταγωνισμό, μοναξιά, κακοποίηση, ημιμάθεια, σπατάλη, ματαιοδοξία, κατάρρευση.

Κι όλο αυτό δεν είναι ένα φιλοσοφικό σχήμα, μια υπαρξιακή δυστοπία, είναι εφαρμοσμένη καταστροφή. Η κλιματική αλλαγή, η υπερθέρμανση του πλανήτη, το οικολογικό ολοκαύτωμα μοιάζουν πιο κοντά από ποτέ, μοιάζουν πιο αναπόδραστα από ποτέ. Και στην πιο κρίσιμη αυτή στιγμή δεν είναι ότι βουτάμε ακόμα πιο βαθιά το πρόσωπο στο πιάτο, είναι ότι είμαστε στην αυγή ενός παγκόσμιου πολέμου. Σκίζονται σιγά σιγά όλες οι παρθενορραφές που ράψαμε στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, πλέον μιλάει η «προσωπική ηθική» σύγχρονων Χίτλερ που σε προχωρημένα γηρατειά θέλουν να αφήσουν μια ανεξίτηλη στάμπα στην ανθρωπότητα, ακόμα και μια πυρηνική καταστροφή για να ταΐσουν τους αδηφάγους ανταγωνισμούς τους στις αδιέξοδες αρένες τους. Πύραυλοι πάνω από τα κεφάλια μας, νεκρά παιδιά στο χώμα, τεμαχισμένα κράτη, τεμαχισμένα κορμιά, κι όλα αυτά σαν ένα κύμα που υψώνεται καθώς φτάνει στην παραλία κι είναι έτοιμο να πνίξει και τον πιο ξέγνοιαστο λουόμενο.

Σε αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν σήμερα τα παιδιά, σε αυτές τις ηθικές αξίες, σε αυτήν την οικονομική κι υλική εξαθλίωση, σε αυτήν την έλλειψη κινήτρων κι ονείρων, σε αυτή τη διάβρωση, σε αυτή τη βία, σε αυτό το μίσος, σε αυτή την απαξίωση της ζωής, σε αυτήν την αρένα, σε αυτήν την τροφική αλυσίδα ανάμεσα σε ανθρώπους, κράτη και λυκοσυμμαχίες.

Και βλέπουν και την επόμενη εκδοχή του παρηκμασμένου καπιταλισμού, η Gen Z είναι έτοιμη να βουτήξει στο πιο απατηλό όνειρο της φρίκης που συνάντησε την αλαζονεία σε αυτήν την τέλεια νεροποντή. Πάει ο καπιταλισμός του «δούλεψε πολύ σκληρά και σπούδασε όσο αντέχεις και θα ζήσεις το αμερικάνικο όνειρο», είναι μπανάλ. Τώρα θα γίνεσαι πλούσιος ξεκούραστα, θα αγοράσεις κρύπτο, θα παράγεις κόντεντ στο ίντερνετ, θα ανοίξεις onlyfans, θα αγοράζεις χρηματοπιστωτικά σκουπίδια από το κινητό σου, θα διαφημίζεις αέρα κοπανιστό, θα μαρεκτάρεις το τίποτα, θα έχεις Airbnb διαμερίσματα, θα φτιάχνεις γκουρμέ αηδίες, θα κλωτσάς μια μπάλα, με ένα δάνειο θα γίνεσαι αφεντικό κι επιχειρηματίας κτλ.

Θα δουλεύουν κάτι ξωτικά σε κάποια μάλλον φανταστική πλευρά του πλανήτη για να έχεις όλα τα αγαθά, κι εσύ από τον καναπέ σου θα έχεις ψηφιακή περιουσία χωρίς να προσφέρεις τίποτα, χωρίς να κάνεις τίποτα, χωρίς να αξίζεις τίποτα.

Ωραίο;

Κι αν όλα αυτά είναι ένα μέρος της διαλεκτικής εξήγησης της κατάστασης που οδηγεί στην αύξηση όλων αυτών των προβλημάτων που αφορούν τα παιδιά και τους εφήβους και τα σχολεία και τους καθηγητές κι εν γένει την οικογένεια σήμερα πέφτουμε πάνω σε έναν ανείπωτο ναρκισσισμό κι ένα θυμικό σκαλισμένο στα υπόγεια των ΜΚΔ που μας συντρίβει.

Μα η κοινωνία μας είναι τέλεια, εδώ διαβάζουμε ότι εκατομμύρια άνθρωποι από την Μέση Ανατολή, την Ασία, την Αφρική, κτλ. μπαίνουν σε βάρκες, βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνο μόνο και μόνο για να μας διαβρώσουν τον γαμάτο πολιτισμό μας ζηλεύοντας τον τρόπο ζωής μας. Έχουν άλλη έγνοια στο Αφγανιστάν και στη Σομαλία από το πώς να σου πάρουν μια από τις 15 εκκλησίες που έχεις στο χωριό σου;

Νομίζουμε ότι είμαστε η συνέχεια του Μεγαλέκου, με ρωτούσαν στα σοβαρά κάτι Ελληναράδες, όταν ζούσα έξω, αν όταν τους λέω ότι είμαι από Ελλάδα αν κλαίνε, αν με προσκυνάνε, αν ανατριχιάζουν από συγκίνηση. Αυτοί πάλι με ρωτούσαν αν έχουμε εμβόλια. Άντε να απαντήσω ότι έχουμε, αλλά δεν τα χρησιμοποιούμε γιατί δε μας αφήνει ο παπάς της ενορίας μας.

Χώρια ο Κίσινγκερ που δεν τον ένοιαζε τίποτα άλλο από το να διαβρώσει την Ελλάδα, ο Τσόρτσιλ που έλεγε ότι οι Έλληνες πολεμάνε σαν ήρωες, άσε τα ελληνικά που για μια ψήφο δεν είναι η παγκόσμια γλώσσα.

Άρα ναι. Ποιος φταίει για τον σχολικό εκφοβισμό; Για την εγκληματικότητα στους εφήβους; Για την αύξηση της βίας; Για την κατάσταση στα σχολεία;

Τα κωλόπαιδα. Σωστή απάντηση κερδίσατε έναν λουκουμά.

Άρα λοιπόν τι προτείνουν οι διαδικτυακοί ψυχολόγοι με τις στρατιωτικές σχολές; ΕΞΟΝΤΩΣΗ. Ιδανικά θα ήθελαν όχι απλώς να επαναφέρουν την θανατική ποινή, αλλά να την επεκτείνουν και στο σχολεία. Τόσους τοίχους έχουν, να αξιοποιηθούν κάπως. Η βία, η απειλή, η τρομοκρατία, οι τιμωρίες, ο φόβος, η «πειθαρχία» είναι η απάντηση. Ίσως φτιαχτούν ξανά και δρόμοι έτσι, παράθυρα ανοιχτά κι ουδείς νεκρός στον χώρο του Πολυτεχνείου. Κρατάνε ένα σφυρί κι είναι έτοιμοι να λύσουν όλα τα προβλήματα.

Στα σοβαρά και κλείνω. Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας. Αν δε σ’ αρέσει αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη κι αποφασίσεις να τον σπάσεις για να το αποφύγεις, και τα χέρια σου θα γεμίσουν αίμα και θα συνεχίσεις να είσαι αυτό που σιχαίνεσαι. 

Να το πάρουμε από την αρχή, τι λέτε;

Από Κυκλοθυμικός

1 ώρ. ·

Κυκλοθυμικός

1 ώρ. ·




Είμαστε μια χώρα βαθιά τραυματισμένη.

ΜΑΡΙΑ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΔΡΟΜΟ #Καρυστιανου, #Τεμπη, #Κρατικηδολοφονια

Thanasis Mast
Συμφωνειτε κα. Καρυστιανου?

#Καρυστιανου, #Τεμπη, #Κρατικηδολοφονια

Οι ανθρωποι πανω απο τα κερδη.

Για να δουμε τελικα για ποιο λογο διασπασατε το συλλογο των τεμπων, γιατι εσεις τον διασπασατε ,προσπαθωντας να τον συρετε σε οργανο των προσωπικων πολιτικων θεσεων σας για τη δημιουργια κομματος, που κυμαινονται στον ακροδεξιο χωρο, απο το κομμα Νικη, μεχρι το Βελοπουλο, και που ο πολιτκος περιγυρος σας ειναι δηλωμενοι ακροδεξιοι, που φτανουν μεχρι την χρυση αυγη.

Που οταν τα μελη του δ.σ. σας ζητησαν να παραιτηθειτε αφου ειχατε αλλαξει ροτα, αφησατε υπονοιες για οικονομικα σκανδαλα στο συλλογο, και που δεν θα επαναλαβω εδω οσα εχετε κανει εναντιον των μελων του δ.σ. των τεμπων και που ειναι δημοσιευμενα.

Πρεπει η αριστερα να σας ακολουθει σε καθε επιλογη σας?

Οταν εσεις η ιδια πλεον γινεστε πολιτικο προσωπο, εμεις, οι αριστεροι, και καθε σκεφτομενος ανθρωπος, γιατι να σας δωσουμε λευκη επιταγη οταν εισαστε εναντιον μας.

Οταν ξεπλενετε την κυριαρχη πολιτικη και το μονο που τελικα κραυγαζετε, χωρις ουσιαστικα να δινεται καποιο συγκεκριμενο πολιτικο νοημα, ειναι μια γενικολογη επαναληψη για δικαιοσυνη, οταν διπλα μας καθε ημερα σκοτωνονται ανθρωποι ειτε σε εργοστασια, τυπου Βιολαντα, ειτε σε πολεμικες συγκρουσεις, ειτε πνιγονται μεταναστες στη θαλασσα , αυτοματως ακυρωνεται και το οποιο περιεχομενο προσπαθειτε για τη δικαιοσυνη.

Υπαρχει ουδετερη δικαιοσυνη τελικα κα.Καρυστιανου?

Οι νομοι ειναι ουδετεροι και ισοι για ολους κα.Καρυστιανου?

Πιστευετε οτι το καπιταλιστικο συστημα θα αρνηθει το, εαυτο του, και θα βαλει τον ανθρωπο πανω απο τα κερδη???

Για να μας δωσετε μια απαντηση, ετσι, για να γελασουμε και λιγο.

Την Ε.Ε. που εδωσε τις ντιρεκτιβες για τη διαλυση των σιδηροδρομων ποιος θα τη δικασει? Την καταγγειλάτε?

Ενοχληθηκατε που πετυχαν σε ολη την ελλαδα τα μαζικα συλλαλητηρια χωρις εσας, που οργανωσε ο συλλογος τεμπων,

και μαζι με εσας, και ολα τα παπαγαλακια που βλεπουν πλεον ενα κινημα για δικαιοσυνη να μπαινει σε ισχυρες και ταξικες βασεις, πλαισιωμενο με ολοκληρωμενα αιτηματα, που χτυπουν τη ριζα του προβληματος, και οχι επιδερμικα οπως κανετε εσεις, και που ειναι το μονο που φοβουνται.

Οχι εσας κα. Καρυστιανου. Δεν φοβουνται εσας. Μην μας παραμυθιαζετε.

Εσας σας θελουν να φτιαξετε τον αλλο πολο του γενικολογου τιποτα στο δικομματικο τους συστημα εναλλαγης, αφου δεν διαφερετε πολιτικα , που θα εξασφαλιζει μακροημερευση και σταθεροτητα στο συστημα της ελευθερης αγορας και αειφορου κερδοφοριας για το κεφαλαιο.

Αλλο φοβουνται. Το οργανωμενο και συνειδητοποιημενο κινημα αντιστασης στις πολιτικες του συστηματος φοβουνται, , και φοβουνται εν οψει ενος πολεμου στην περιοχη που θα μπλεξει και την ελλαδα, την συνδεση αυτου το συνειδητοποιημενου κινηματος με το ταξικο αντιπολεμικο κινημα, οταν θα ερχονται τα φερετρα των παιδιων μας, κα. Καρυστιανου.

Σας εδωσα λευκη επιταγη, και οχι μονο εγω, γιατι εισασταν μια οργισμενη μανα που ζητουσε τη δικαιωση για το παιδι της μαζι με 56 ακομα νεκρα παιδια, και ειμασταν μαζι σας.

Τωρα τραβηξατε το δρομο σας, διασπασατε το συλλογο, θελησατε να καπελωσετε το συλλογο των τεμπων, και να οικειοποιθείται αυτο το γνησιο λαικο κινημα, που πρωτοι οι αριστεροι και πριν την κρατικη δολοφονια στα Τεμπη, ειχαμε καταγγειλει και ειχαμε απο την πρωτη στιγμη κινητοποιηθειι για αποδωσε δικαιοσυνης. Ναι η Οχι κα. Καρυστιανου?

Με θλιψη και με δυσκολια πλεον σας παρακολουθω.

Δεν ειμαστε στον ιδιο δρομο.

Δεν εκφραζω κανενα πολιτικο κομμα, οτι εδω αναρτω εκφραζουν ξεκαθαρα τις προσωπικες μου θεσεις.

#Highlight