Από Τατιάνα
Στους δρόμους της πόλης, εκεί που οι τοίχοι κρατούν ακόμα την υγρασία της νύχτας, οι λέξεις δεν ψιθυρίζουν· φωνάζουν με το κόκκινο της φωτιάς και του αίματος. «Πολλά κόμματα, δύο πολιτικές». Ένα σύνθημα που δεν γεννήθηκε στα γραφεία των αναλύσεων, αλλά σφυρηλατήθηκε στην ίδια την αλήθεια της ζωής, εκεί που η καθημερινότητα συγκρούεται με την ψευδαίσθηση.
Η πολιτική σκηνή μοιάζει με ένα απέραντο θέατρο σκιών. Πίσω από τα φώτα της ράμπας, πίσω από τις διαφορετικές μαρκίζες, τα κοστούμια και τις δήθεν άγριες κοκορομαχίες των εδράνων, κρύβεται μια βαθιά, μονολιθική συμφωνία. Από τη μια μεριά, στέκεται η πολιτική του κεφαλαίου, των κερδών, των μνημονίων και των συμμαχιών που δένουν τον λαό χειροπόδαρα. Σε αυτή την όχθη, όλοι τους —δεξιοί, κεντρώοι, σοσιαλδημοκράτες και «αριστεροί» της διαχείρισης— πίνουν νερό στο ίδιο όνομα. Αλλάζουν οι διαχειριστές, αλλά η μήτρα της εκμετάλλευσης παραμένει η ίδια.
Και από την άλλη πλευρά; Η πολιτική της εργατικής τάξης. Η πολιτική που λέει ότι ο πλούτος ανήκει σε αυτόν που τον παράγει. Μια μοναχική, αλλά περήφανη γραμμή σύγκρουσης.
Στο μεγάλο παζάρι της εξουσίας, οι αποχρώσεις είναι απλώς το προπέτασμα καπνού. Η ουσία είναι μία: ή με τα κέρδη των λίγων, ή με τις ανάγκες των πολλών.
Όταν όμως οι μάσκες πέφτουν και το σύστημα νιώθει την παραμικρή απειλή, τότε η βιτρίνα της αστικής ευγένειας ραγίζει. Εκεί αποκαλύπτεται ο κοινός τους παρονομαστής: ένας διάχυτος, λυσσαλέος αντικομμουνισμός.
Είναι το σημείο όπου όλα τα κόμματα της άρχουσας τάξης δίνουν τα χέρια. Γίνονται μια γροθιά, μια ενιαία φωνή που επιστρατεύει το ψέμα, τη διαστρέβλωση της ιστορίας και τον φόβο. Γιατί ο αντικομμουνισμός τους δεν είναι απλώς ιδεολογική εμμονή· είναι ο βαθύς, υπαρξιακός τρόμος του συστήματος απέναντι στον μοναδικό πραγματικό του αντίπαλο. Φοβούνται την αλήθεια που κουβαλάει το ΚΚΕ, φοβούνται τη στιγμή που ο εργάτης θα συνειδητοποιήσει τη δύναμή του και θα αρνηθεί να γίνει η τροφή στις μηχανές τους.
Έτσι, το σύνθημα στους τοίχους παραμένει ζωντανό, σαν φάρος μες στο σκοτάδι της συναίνεσης. Θυμίζει πως όσο κι αν πληθαίνουν οι φωνές της υποταγής, η επιλογή στο τέλος της ημέρας παραμένει αδυσώπητα απλή: Ή με το σύστημα, ή με την ανατροπή του