ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ "ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ" & ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΘΥΜΑΤΩΝ - ΣΥΓΓΕΝΩΝ

 

Πρόσφατα η ιστοσελίδα News 247 δημοσίευσε ένα ντοκιμαντέρ για τα εργατικά «ατυχήματα» με μαρτυρίες θυμάτων και συγγενών τους. 

Με αφορμή το ντοκιμαντέρ και ειδικά την μαρτυρία του λιμενεργάτη Τ. Πέττα, θύματος των ανύπαρκτων μέτρων προστασίας στο κάτεργο του λιμανιού, λάβαμε και αναδημοσιεύουμε επιστολή του Κώστα Κάρρα:

«Η μαρτυρία ενός τσακισμένου, σχεδόν σε ημιθανή κατάσταση εργάτη, σου προκαλεί ρίγος. Εργάτης στο λιμάνι του Πειραιά, στο κάτεργο της COSCO, πατώντας σε σαπισμένα κάγκελα, φεύγει στο κενό. 

Περιγράφει τη στιγμή της πτώσης του από ύψος 14 μέτρων, τον πόνο, τα τραύματα, την αίσθηση ότι το χτύπημα την ώρα του μεροκάματου τον φέρνει κοντά στο τέλος. Πλημμυρισμένος στα αίματα και κυριευμένος από το σοκ της πτώσης καταφέρνει και πιάνει το τηλέφωνο και ο πρώτος άνθρωπος που καλεί, αυτός που του έρχεται πρώτος στον νου την πιο δύσκολη ώρα της ζωής του, την ώρα που η ζωή του κρέμεται από μία κλωστή και τα δευτερόλεπτα μπορεί να κρίνουν αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει, είναι ο κομμουνιστής πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων. 

Και δύο λέξεις ήταν αρκετές: Μάρκο, πεθαίνω. 

Σημαίνει συναγερμός. Ένα αγωνιώδες σμήνος εργατών χτενίζει τον χώρο για να αναζητήσει τον τραυματία συνάδελφο. Αλληλεγγύη, συντροφικότητα, συναδέλφωση. Να βρεθεί ο τραυματίας, να σωθεί ο συνάδελφος.

Και εκείνες οι δυο λέξεις δεν ήταν απλώς μια κραυγή αγωνίας, ήταν μια πράξη εμπιστοσύνης. Γιατί όταν όλα καταρρέουν, δεν απευθύνεσαι σε τίτλους και αξιώματα, αλλά σε εκείνους που ξέρεις πως στέκονται δίπλα σου. Σε εκείνους που παλεύουν καθημερινά μαζί σου, που δε σε βλέπουν σαν αριθμό σε μια στατιστική εργατικών ατυχημάτων, αλλά ως άνθρωπο, ως ζωή που μετράει.

Το ότι στην πιο κρίσιμη ώρα, μέσα στα αίματα, ο πρώτος που σκέφτηκε ήταν ο συνάδελφος κομμουνιστής, λέει πολλά. Λέει τι σημαίνει αλληλεγγύη στην πράξη. Τι σημαίνει σωματείο ζωντανό. Τι σημαίνει να ξέρεις πως, αν πέσεις, κάποιος θα σκύψει πάνω σου όχι από υποχρέωση, αλλά από συντροφικό καθήκον. Γιατί εκεί, ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, φάνηκε καθαρά ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η συλλογική πάλη δεν είναι συνθήματα, αλλά νοήματα με βαθιά σημασία σε όσους μπορούν να τα νιώσουνε. 

Οι ρίζες του ΚΚΕ στην κοινωνία είναι ποτισμένες από το αίμα της εργατικής τάξης, αυτό τις φύτρωσε, αυτό τις πότισε, αυτό τις θέριεψε. Αυτό θα τις κρατήσει για πάντα ριζωμένες στη συνείδηση του λαού και της τάξης μας». 902.gr

Από

Εργατικά Ατυχήματα: Οι άνθρωποι πέρα από τους αριθμούς
Τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα παρουσιάζονται στην ειδησεογραφία διαρκώς ως στατιστικά. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή υποφωτίζονται από τα Μέσα αλλά και γιατί ο φόβος στους εργαζόμενους να μιλήσουν με το όνομα τους είναι μεγάλος.

Σε μια έρευνα που κράτησε περίπου έναν χρόνο, στην κάμερα του NEWS 24/7 μιλούν ο Τάκης Πέττας, που έπεσε από ύψος 14 μέτρων στη δουλειά του, στο λιμάνι του Πειραιά. Η σύζυγος του, Στέλλα, που εξηγεί πως το έζησε εκείνη αλλά και τι προκλήθηκε στο 2.5 χρόνων παιδί τους.

Ο Κώστας Χήτας που η δουλειά του είναι επιμεταλλώσεις και αναγομώσεις και αναγκάστηκε να νοσηλευτεί 31 μέρες στην εντατική και πλέον έχει μόνιμο πρόβλημα στους πνεύμονες.

Ο Στέλιος Αφράτης που παλεύει για τη δικαίωση του αδερφού του, Μανώλη, ο οποίος σκοτώθηκε στη δουλειά του, όταν έσπασαν τα φρένα του φορτηγού που οδηγούσε.

Ακόμη, στην κάμερα του NEWS 24/7 μιλά ο Μιχάλης Καλκάνης που υπηρέτησε για δεκαετίες ως ειδικός επιθεωρητής στην Επιθεώρηση Εργασίας και ο Ανδρέας Στοϊμενίδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομενων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας.

Έρευνα-Συνεντεύξεις-Σενάριο: Μάνος Φραγκιουδάκης
Σκηνοθεσία – Μοντάζ: Δημήτρης Κουλελής
Κάμερα (Θεσσαλονίκη): Αλέξανδρος Αβραμίδης
22 Δεκεμβρίου 2025, 11:40

Ο Μίκης για το έργο Ρωμιοσύνη του Γιάννη Ρίτσου

 

Φίλοι Μίκη Θεοδωράκη/Mikis Theodorakis' friends

7 ώρ. ·

Απόσπασμα κειμένου του Μίκη Θεοδωράκη για το έργο Ρωμιοσύνη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΛΙΤΡΟΧΟΣ το 1995.
Ρωμιοσύνη 1966
Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος
Σύνθεση: 1966, Αθήνα
Ηχογραφήσεις:
1966, Γρηγόρης Μπιθικωτσης, Studio Columbia, ηχολήπτης ο Νίκος Κανελοπουλος.
1977, Χορωδία Τρικάλων υπό την διεύθυνση της Τ.Παπαστεφανου, Olymbia
(Απόσπασμα από κείμενο του συνθέτη που γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1995 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΛΙΤΡΟΧΟΣ)
… Μετά μπήκαμε ορμητικά στη θύελλα… Χρόνια αντίστασης. Παρανομία, συλλήψεις, μάχες, συλλαλητήρια…
Ο Γιάννης Ρίτσος, τυλιγμένος και αυτός στους ίδιους ανέμους, να ταξιδεύει τις ίδιες τρικυμίες… Τον πρωτοείδα στη Λέσχη της ΕΠΟΝ. Ακαδημίας και Κριεζώτου, την Άνοιξη του 1945. είχα αναλάβει να ανακαλύψω και να συγκεντρώσω του άξιους νέους ποιητές και συγγραφείς, τον Κώστα Κοτζιά, τον Τάσο Λειβαδίτη, τον Μιχάλη Κατσαρό και τόσους άλλους, που το όνομά τους θα το γνώριζε κάποτε όλη η Ελλάδα.

Ο Ρίτσος, ο Βρεττάκος, ο Ρώτας ήταν αυτοί, που ακούγοντας τα κείμενά τους και συζητώντας μαζί τους μια φορά την εβδομάδα, θα βοηθούσαν ώστε να γεννηθεί μια νέα γενιά ποιητών και συγγραφέων, η γενιά της Αντίστασης. Αυτή που δεν θα έβλεπε τα τραγικά δρώμενα απ΄έξω, σαν θεατής, αλλά από μέσα, σαν συμπάσχον, οργανικό τμήμα του μαρτυρικού μας λαού στο δρόμο προς το Γολγοθά, όπως τον είχε καταδικάσει η σκληρή του μοίρα.

Ήταν η Σχολή του Γιάννη Ρίτσου… Όπως την δίδαξε με το έργο του και με το παράδειγμά του. Αυτή ακριβώς, που με το θρίαμβο της αντεπανάστασης απ΄τη Χούντα έως σήμερα, προσπαθούν να φιμώσουν και να κατεδαφίσουν με κάθε μέσον, με κύριο όπλο την συνομωσία της σιωπής, διάφορα κέντρα και όργανα θλιβερά των νέων εξουσιαστών, που χτίζουν τη δύναμή τους επάνω στην ανοιχτή πληγή, επάνω στα ερείπια των Μύθων, που πέτυχαν να γίνουν έστω και για μια στιγμή φωτεινή πραγματικότητα.

Σκέπτομαι τώρα πως το πρώτο κοινό χαρακτηριστικό μας με τον Γιάννη Ρίτσο είναι αυτή ακριβώς η <<φωτεινή πραγματικό-τητα>>, που βιώσαμε με όλους τους πόρους της ψυχής και του κορμιού μας, γνωρίζοντας και πλάθοντας συγχρόνως τους Νέους Ελληνικούς Μύθους.

Ένα δεύτερο κοινό χαρακτηριστικό υπήρξε η εργατικότητα. Πόσες φορές ο ποιητής, σα να ΄θελε να <<απολογηθεί>> για την παραγωγικότητά του, μου ΄λεγε για την απίστευτη εργατικότητα του Ευριπίδη, του Σοφοκλή και του Αισχύλου, που άφησαν πίσω τους κολοσσιαία εργασία, όχι μόνο σε ποιότητα αλλά και σε ποσότητα (άλλο αν χάθηκαν τα πιο πολλά)…

Κι εγώ επικροτούσα επαυξάνοντας με τα παραδείγματα των Μπαχ, Μότσαρτ, Σούμπερτ, Μπετόβεν, Βάγκνερ και Βέρντι, που για την αντιγραφή και μόνο των έργων τους χρειάζονται δεκάδες χρόνια συνεχούς εργασίας…

Όταν βρισκόμασταν στην Αθήνα, επικοινωνούσαμε τηλεφωνικώς την ώρα του διαλείμματος, γύρω στις δώδεκα με μία το μεσημέρι.

Εκείνος ξεκινούσε την εργασία του κάθε πρωί, ό,τι και να συνέβαινε. Το ίδιο κι εγώ. Η διαφορά μας ήταν η ώρα που ξεκινούσαμε. Πολλές φορές τον ξεπερνούσα, όταν η έμπνευση με ξυπνούσε απ΄τις έξι και μερικές φορές στις πέντε το πρωί, όταν έξω ήταν ακόμα σκοτάδι. Τότε, το μεσημέρι, του διηγόμουν, πόσο συνταρακτική ήταν η αίσθηση, καθώς έβλεπα την Ακρόπολη με τον Παρθενώνα να αναδύεται μέσα απ΄τη νύχτα, λες κι εκείνη τη στιγμή να έβλεπαν το φως για πρώτη φορά.

Η ελληνολατρεία στον Ρίτσο δεν ήταν εγκεφαλική αλλά βιωματική. Με το ταλέντο και τη συνεχή άσκηση είχε πετύχει να ενώσει μέσα του τους μύθους και τα τραγικά πρόσωπα του χθες με του σήμερα.

Άλλωστε η σχέση του με το κύριο υλικό της εργασίας του, τη γλώσσα, δείχνει ότι τον σαγήνευε και τον χάλκευε η βεβαιότητα ότι σμιλεύει την ίδια γλώσσα, την ελληνική από τον Όμηρο έως σήμερα. Πως όμως μπορούσε να γίνει άξιός της; Δίνοντάς της αντάξιο περιεχόμενο, που μόνο ένας ποιητής, φωνή του λαού και του καιρού του, μπορούσε να της προσφέρει.

Έτσι εξηγείται ο βαθύς και επώδυνος δεσμός του με το Λαό και τον Καιρό. Η συνέπειά του, η πίστη του και η απόφασή του να ζήσει – ακόμα και με κίνδυνο να καταστραφεί- όλα τα πάθη του Λαού, καθώς σφάδαζε μέσα στη δίνη των καιρών.

Ήθελε να γίνει αντάξιός τους, όχι απλώς με ένα ΜΕΡΟΣ, αλλά με το ΟΛΟΝ του εαυτού του. Έπρεπε να εισέλθει στην κάμινο της Δοκιμασίας ολόκληρος, όχι μόνο με το πνεύμα αλλά και με το σώμα, όχι μόνο με την φαντασία αλλά με την ευαισθησία και τον πόνο ακόμα και της τελευταίας φλέβας, ακόμα και του τελευταίου αιμάτινου αγγείου του σώματός του. Και γι΄αυτό ο Ρίτσος έγινε ΕΡΓΟ και ΣΥΜΒΟΛΟ άξιο να σταθεί πλάι στον Ανώνυμο Μάρτυρα, την ψυχή της Ελλάδας, αυτόν που τον οδήγησε στη θυσία η πεμπτουσία της συλλογικής μας συνείδησης, τα άγια των αγίων της Ρωμιοσύνης.

Στα δύο κορυφαία μου έργα στον τομέα της έντεχνης λαϊκής μουσικής, τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ και τη ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ, είχα την αίσθηση ότι η μελωδία ξεπήδησε –όπως ακριβώς περιέγραψα και πριν- σαν αρτεσιανό νερό μέσα από τους στίχους. Τι να συνέβαινε άραγες;

Νομίζω ότι αυτή η ταύτιση μου με τον ποιητή, που ξεπερνούσε τα σύνορα της ποίησης και απλωνόταν σε όλο το χώρο της ζωής, της εργατικότητας, της δημιουργικότητας, της ιδεολογίας, της στάσης ζωής, της κοινής πίστης σε μια κοινή κλίμακα αξιών, στην ταυτόσημη αντιμετώπιση του χρέους, τέλος στην κοινή μας στράτευση στο στρατόπεδο της Αριστεράς, της Εθνικής Αντίστασης, της Ελευθερίας και της αφοσίωσης στο ιδεώδες της Εθνικής Αναγέννησης, όλα αυτά δημιούργησαν μια ταυτότητα θα έλεγα, στις δύο ευαισθησίες μας. Γίναμε συγκοινωνούντα δοχεία, απ΄όπου ποίηση και μουσική περνούσε η μια στην άλλη, ώσπου να πάρουν μια Τρίτη διάσταση: το τραγούδι.

Στη γιορτή των Φώτων στα 1966, κάποιο άγνωστο χέρι τοποθέτησε το χειρόγραφο του Ρίτσου πάνω στο αναλόγιο του πιάνου μου στη Νέα Σμύρνη.

Τη ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ μου την είχαν φέρει στο σπίτι γυναίκες κρατουμένων πολλά χρόνια πρίν. Είχαν περάσει πρώτα από τον Ρίτσο, που διάλεξε ο ίδιος τα αποσπάσματα από τη ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ γα να μου τα εμπιστευθεί. Όμως τα χειρόγραφα σκεπάστηκαν από άλλα. Χάθηκαν. Ξεχάστηκαν. Ώσπου εκείνη ακριβώς τη στιγμή κάποιο χέρι (χωρίς να ξέρει κανείς το πώς και το γιατί) τα ανέσυρε και τα ακούμπησε στο πιάνο. Είχαν προηγηθεί συγκρούσεις στον Πειραιά με την Αστυνομία. Ο άγριος ξυλοδαρμός και η κακοποίησή μου, γεγονότα που με επηρέασαν βαθειά. Τόσο που, μόλις διάβασα τον πρώτο στίχο <<Αυτά τα δέντρα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό…>>, κάθισα, όπως ήμουν λερωμένος με λάσπη και αίματα, και συνέθεσα μονορούφι τη ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ.

Όταν την άλλη μέρα την άκουσε ο Ρίτσος, έμεινε άφωνος. Ποτέ άλλοτε δεν τον είδα τόσο χαρούμενο, τόσο συγκλονισμένο, όσο τη μέρα που στο Κεντρικό, που ήταν γεμάτο με αντιστασιακούς, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγούδησε τη ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ.

Θυμάμαι τον Χατζιδάκι στα παρασκήνια να του λέει : << Είσαι ο μεγαλύτερος τραγουδιστής του αιώνα μας>>. Ήταν η μεγάλη στιγμή που αποδέχτηκε τη φωνή του και ο Ρίτσος, που από την εποχή του ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ τον βασάνιζε η ιδέα πως έπρεπε να τον τραγουδήσει γυναίκα με λαϊκή φωνή.

Το καλοκαίρι του ΄66 αποφασίσαμε να κάνουμε το μεγάλο άλμα : Συναυλία σε γήπεδο, μιας και δεν μας χωρούσαν πια οι μικρές αίθουσες. Διαλέξαμε την ΑΕΚ στη Ν. Φιλαδέλφεια. ήταν η πρώτη Λαϊκή Συναυλία σε ανοιχτό χώρο. Περάσαμε με το αυτοκίνητο και πήραμε απ΄το σπίτι τους τον Γιάννη και τη Φιλίτσα. Μπροστά στο γήπεδο, καθισμένοι στα καφενεία οι ηλικιωμένοι άντρες και γυναίκες, όλοι τους αντιστασιακοί, περίμεναν να μπουν πρώτοι.

Τι δεν έκανε η αντίδραση τότε, για να εμποδίσει το Λαό να ρθει να μας ακούσει! Εκατοντάδες με στολές γύρω γύρω, σαν μπαμπούλες, για να φοβίζουν. Άλλες εκατοντάδες χαφιέδες, για να αναγνωρίζουν και να τρομοκρατούν. Ως και το ηλεκτρικό ρεύμα σταμάτησαν, με αποτέλεσμα να μείνουν στο τούνελ οι συρμοί του ηλεκτρικού.

Εμείς με τον Ρίτσο βγαίναμε απ΄τα αποδυτήρια στο γήπεδο, που ήταν ακόμα άδειο. Κοιτάζαμε τον ουρανό και σαν μέλη κάποιου φανταστικού αρχαίου χορού φωνάζαμε μισοαστεία-μισοσοβαρά:

- Έλα Λαέ! Νίκησε Λαέ! Λαέ, δείξε τη δύναμή σου!

Και από μέσα οι γυναίκες μας να μας μαλώνουν, μήπως και μας ακούσει κανείς και μας περάσει για τρελούς… φαίνεται όμως πως οι προσευχές μας εισακούσθηκαν, γιατί αιφνιδίως το στάδιο γέμισε. Λες και ήταν συνεννοημένοι, όρμησαν όλοι μαζί, γυναίκες, άντρες, παιδιά. Ξεχύθηκαν απ΄τα σοκάκια και τα στενα…

Παραμέρισαν τη φανερή και τη μυστική τρομοκρατία και έγιναν στην αρχή ένα χαρούμενο, πολύβουο πλήθος, που μας γέμισε αγαλλίαση και αμέσως μετά ένα σιωπηλό, παλλόμενο εσωτερικά εκκλησίασμα.

Διηύθυνα πρώτα το Μαουτχάουζεν με τη Μαρία Φαραντούρη και μετά τη Ρωμιοσύνη με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Ο Γιάννης Ρίτσος, καθισμένος ακριβώς πίσω μου, ρουφούσε τη συγκλονιστική στιγμή με όλους τους πόρους της ψυχής του.

Δεν ήταν μόνο η μουσική, η ποίηση, το τραγούδι. Ήταν προπαντός αυτή η μυστική μέθεξη όλων αυτών των χιλιάδων, που μέσα απ΄τη Ρωμιοσύνη ξαναζούσαν μέσα τους και ξαναδημιουργού-σαν ιδεατά το μέγα όνειρο που είχαν όλοι μαζί ζήσει, αφού οι ίδιοι το είχαν πρώτα δημιουργήσει…

Σταματώ ως εδώ την αφήγηση… Ίσως να θέλω στο βάθος να μείνουμε σ΄αυτή τη θεία και μοναδική στιγμή, που Ποίηση και Μουσική συλλειτουργούσαν με το Λαό, ενώ γύρω τους, γύρω απ΄το περικυκλωμένο γήπεδο, στριφογύριζαν απειλητικά οι σκιές των τσακαλιών, που ένα χρόνο αργότερα θα υποχρέωναν την πατρίδα μας να μπει σ΄αυτό το Μεγάλο Ταξίδι μέσα στη Νύχτα, που δεν έχει ακόμα τελειωμό…

Πηγή κειμένου: www.mikistheodorakis.gr

Εδώ μπορείτε να ακούσετε τα τραγούδια του έργου ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ:

Ενα «ζηλευτό» μέλλον υπαξιωματικού σε κάθε σημείο του πλανήτη, #για_τους_Πολεμικούς_ευρωΝΑΤΟικούς_Σχεδιασμούς.

 

Ανέστης Τσουκαράκης

42 λ. ·

Διαβάζοντας το πολυνομοσχέδιο

Οι διαρροές, η διαβούλευση, μέχρι και η κατάθεση του πολυνομοσχεδίου, όλα αυτά συνέπεσαν με ένα κρεσέντο ανακοινώσεων του νέου δόγματος πολέμου από τον ΥΕΘΑ. Ετσι, διαβάζοντας το ένα δεν αποφεύγει κάποιος να το συνδέει με το άλλο ζήτημα.

Εστω και χωρίς βαθιές ειδικές γνώσεις, δεν μπορεί παρά να προβληματίζεσαι! Οι φρεγάτες, λέει, όντας «πολύ ακριβές» κατά τον υπουργό, με πλήρωμα κατά κύριο λόγο ανθρώπους που σύμφωνα με το νομοσχέδιο θα είναι μια ζωή υπαξιωματικοί, δεν θα αμύνονται στο Αιγαίο, «γιατί είναι επικίνδυνο» και «έχουν δουλειές αλλού».

Πάντως δεν φαίνεται να εξετάζεται από την κυβέρνηση και τον υπουργό της «άμυνας» με τι ηθικό θα ταξιδεύουν και θα πολεμούν αυτοί οι υπαξιωματικοί αν χρειαστεί!

Είναι τελικά σαφές ότι η κυβερνητική πολιτική επιδιώκει την αλλαγή της φιλοσοφίας του στρατιωτικού, από εκείνη του πατριώτη σε αυτήν του μισθοφόρου! Ετσι!

Γιατί για να επιχειρεί όπου Γης, χρειάζεται μισθοφόρους!

Αλλωστε δεν μπορεί να θεωρηθεί ασύνδετη με τα προηγούμενα η πρόβλεψη για «εθελοντική» (προς το παρόν) στράτευση των γυναικών.

Τους δίνονται μάλιστα, ως κίνητρο, «προνόμια» για τη σταδιοδρομία τους ως ΕΠΟΠ!

Ενα «ζηλευτό» δηλαδή μέλλον υπαξιωματικού σε κάθε σημείο του πλανήτη, με βάση τους πολεμικούς ευρωΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς.

Να διευκρινίσουμε ότι για την αποζημίωση του προσωπικού που εκτελεί «ειδικές» αποστολές συνεχίζεται το πλαφόν στα 16.000.000 ευρώ ετησίως.

Πλαφόν όμως τίθεται μόνο σε ό,τι αφορά την πατρίδα, γιατί το ποσό αυτό μπορεί να προσαυξάνεται μόνο στις περιπτώσεις αποστολών στο εξωτερικό στο πλαίσιο ευρωΝΑΤΟικών «υποχρεώσεων της χώρας».

Συγχωρήστε μου «… τις υποχρεώσεις τους μέσα», μέρες που είναι, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και βαφτίζονται «εθνικά», γιατί απλά …δεν είναι λαϊκά!

Μιλά και ο επικεφαλής της Μεσογείων με ύφος δέκα καρδιναλίων για κουλτούρα θυσίας και φέρετρα με σημαία μάλιστα «ευρωπαϊκή».

Ολα τούτα ξεστομίζονται σε μέρες που συμπληρώνονται 70 χρόνια από τα άλλα φέρετρα και τους ανάπηρους του πολέμου στην Κορέα!

Υπόψιν όμως ότι οι υπαξιωματικοί του νομοσχεδίου που θα πέσουν στη μάχη δεν θα λάβουν μετά θάνατον, ούτε καν τιμητικά, βαθμό αξιωματικού! Με βάση το πολυνομοσχέδιο, το πολύ – πολύ θα λάβουν τον ανώτερο δικαιούμενο βαθμό του ανθυπασπιστού, όπως προβλέπεται! Μάλιστα! Τους υπαξιωματικούς που κατά την ύψωση της σημαίας στον «Κίμωνα» προσφωνήθηκαν απλά ως «ναυτικοί» (!) η ηγεσία τούς καλεί να δώσουν το αίμα τους! Τους στερεί όμως τους βαθμούς αξιωματικού, τους οποίους χορηγεί αφειδώς σε «έχοντες και κατέχοντες», που …της φτιάχνουν πολλαπλώς την «πρόσοψη»!

Με ύφος διαλαλεί πως σε ό,τι αφορά την απουσία από το Αιγαίο των φρεγατών (ή μήπως και όλου του στόλου;) θα φορτώσουμε, λέει, με πυραυλικό πυροβολικό τα νησιά και άμα «κοτάει» ο εχθρός, ας επιχειρήσει!

Αμυνα λοιπόν – ή, ακριβέστερα, «κατενάτσιο», που θυμίζει τα λεγόμενα Γεραπετρίτη για τα «έξι ν.μ.».

Τακτική απάντηση (κάπως σαν «έξοδος» των πολιορκημένων) σε τυχόν επιτιθέμενο, και μάλιστα με κάθε διατιθέμενη ισχύ, φαίνεται να αποκλείεται, ή τουλάχιστον αυτό «περνάει» σαν μήνυμα.

Αλλά, σκέφτεται ο αδαής, πόσοι πύραυλοι θα διατίθενται σε κάθε νησί;

Τεράστια τα νούμερα που απαιτούνται και μεγάλο το κόστος, θαρρώ!

Αντίστοιχα, οι φρεγάτες πόσους πυραύλους θα χρειαστεί να διαθέτουν ώστε τα «στρατηγικά» πλήγματα στο εχθρικό έδαφος να θεωρηθούν …επαρκώς αποτρεπτικά;

Ασε που από τους μακρινούς ωκεανούς όπου θα βρίσκονται …«τρέχα γύρευε»!

Μα, για τον όποιο θεό πιστεύουν εκεί στη Μεσογείων, μελέτες γίνανε; Ποιοι τις εκπόνησαν; Προσομοιώσεις σεναρίων μήπως; Συγκλήθηκαν τα όργανα; Παραιτήσεις δεν είδαμε πάντως, παρά μόνο από πολλούς χαμηλόβαθμους, για λόγους επιβίωσης.

Στις γιορτές των ΕΔ των προηγούμενων ημερών οι εν ενεργεία ελπίζω να κοίταζαν τον υπουργό με μισό μάτι, για το νέο δόγμα, και μαζί με τους απόστρατους, για το πολυνομοσχέδιο και τόσα άλλα.

Διαβάζοντας το νομοσχέδιο διαπιστώνεις ότι οι προβλέψεις του για τα μετοχικά ταμεία είναι κατάφωρα σε βάρος των στελεχών.

Με Προεδρικά Διατάγματα και Υπουργικές Αποφάσεις – άρα αποφασίζομεν και διατάσσομεν – θα ρυθμίζεται π.χ. το ύψος του εφάπαξ και του μερίσματος που θα πάρει το στέλεχος με την αποστρατεία του, όπως και το ύψος του βοηθήματος οικονομικής και επαγγελματικής αυτοτέλειας (ΒΟΕΑ) των παιδιών του!

Ολα αυτά τα αρνητικά, για τις οικογένειες των στρατιωτικών, εννοείται χωρίς προηγούμενη μελέτη, έστω για τα μάτια του κόσμου!

Σε ό,τι αφορά τους μισθούς, φαίνεται να δίνει κάποια ψίχουλα, αλλά κόβει μέχρι και έξι βαθμούς, άρα και τους αντίστοιχους μισθούς.

Εννοείται ότι κουβέντα δεν γίνεται για 13ο και 14ο μισθό και συντάξεις!Εκεί όμως που η κοροϊδία των υπαξιωματικών χτυπάει ταβάνι με το νομοσχέδιο είναι οι προβλέψεις για τις Σχολές Υπαξιωματικών!

Η υποτιθέμενη ανωτατοποίησή τους είναι εντελώς προσχηματική.

Προσπαθεί να ικανοποιήσει, χωρίς όμως αντίκρισμα, ένα πάγιο αίτημα των μόνιμων υπαξιωματικών.

Αν και οι Σχολές εννοείται ότι θα αποδίδουν πτυχία ισοδύναμα με τα πτυχία των ΑΕΙ, ωστόσο αν κάποιος απόφοιτός τους επιθυμεί να μεταταχθεί στο Σώμα των Αξιωματικών θα πρέπει να κατέχει πτυχίο άλλου ΑΕΙ!

Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να αποφοιτούν από «ανώτατες» σχολές αλλά να παραμένουν υπαξιωματικοί για μια ζωή, χωρίς παραπέρα εξέλιξη και, φυσικά, πάνω απ’ όλα με νοοτροπία μισθοφόρου! Είναι προφανές ότι απαξιώνονται οι Σχολές Υπαξιωματικών, ώστε να οδηγηθούν τελικά στο κλείσιμό τους και άρα να εξοικονομηθούν πόροι γενικά και για την ενίσχυση της πολεμικής οικονομίας της χώρας και της ΕΕ.

Τελικά τα προσβλητικά, απαράδεκτα σχόλια του υπουργού για τα στελέχη, όπως και οι περισσότερες από τις προβλέψεις του πολυνομοσχεδίου, δείχνουν μια αυταρχική – απολυταρχική νοοτροπία, κυριολεκτικά ένα μαστίγιο στην πλάτη του στρατιωτικού προσωπικού!

Ενα μαστίγιο που θρασύτατα παρουσιάζεται από τα παπαγαλάκια σαν «καρότο»! Ενα μαστίγιο, με υπογραφή κυβέρνησης ΝΔ και υπουργού Ν. Δένδια, που πάει …σύννεφο, καθώς το πολυνομοσχέδιο – ταφόπλακα έρχεται να συμπληρώσει την ευρύτερα αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης με την ανοχή και των λοιπών κομμάτων, πλην ΚΚΕ!

Η πολιτική αυτή περιλαμβάνει και τον νόμο που προηγήθηκε για τα στρατιωτικά νοσοκομεία της ιδιωτικοποίησης. Επίσης σε όφελος του ιδιώτη «κουρεύτηκαν» κατάλληλα όλες οι περιπτώσεις που κάτι κέρδιζαν τα ταμεία, προς όφελος του προσωπικού. Η ζωή της οικογένειας του στρατιωτικού είναι δύσκολη μέσα στην ακρίβεια. Σχέδια για κατοικίες είναι σταγόνα στον ωκεανό. Κατά τα λοιπά, όμως, ο κίνδυνος της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας του στρατιωτικού είναι θέμα «κουλτούρας» για τον υπουργό!

Τελικά, διαβάζοντας το πολυνομοσχέδιο σκέφτεσαι ότι ως Κερκυραίος, ο Ν. Δένδιας μάλλον εζήλωσε τη φήμη του πρώτου Αγγλου ύπατου αρμοστή Επτανήσων, μετά τη Συνθήκη του Παρισιού της 5ης Νοεμβρίου 1815.

Ο περίφημος Μέιτλαντ (Sir Thomas Maitland) για πολλές δεκαετίες και έως πολύ αργότερα έμεινε ο φόβος και ο τρόμος του λαού των Επτανήσων, για την αυταρχική και δυσβάσταχτη διοίκησή του. Είναι γνωστό όμως ότι η επτανησιακή κοινωνία αντέδρασε σθεναρά στην ξένη κηδεμονία!

Οι ε.ε. και ε.α. συνάδελφοι αντιδρούν επίσης σθεναρά στο πολυνομοσχέδιο και δίνουν, μήνες τώρα, αγώνα πρωτοφανή!

Στηρίζονται και ανταποδίδουν τη στήριξή τους σε άλλες κατηγορίες συμπολιτών μας.

Δημιουργείται στην πράξη μια κοινωνική συμμαχία φορέων και λαϊκών δυνάμεων που αλληλοσυμπαραστέκονται!

Αυτή η συμμαχία είναι πραγματική κατάκτηση για όλους μας! Αυτήν την κοινωνική συμμαχία ας ενισχύσουμε και ας διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Το νομοσχέδιο – ταφόπλακα να μην ψηφιστεί!

Γιάννης ΝΤΟΥΝΙΑΔΑΚΗΣ

Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.

ΟΙ "ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ" ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ #ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ_ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

Γιώργος Μαργαρίτης
10 ώρ. ·
         Οικονομικά επιτεύγματα

                 (με αφορμή τον προϋπολογισμό)

Μερικοί αριθμοί

1.- Χρέος Γενικής Κυβέρνησης

2024: 364.965.000.000 ευρώ

2025: 362.800.000.000 ευρώ

2026: 359.300.000.000 ευρώ

2.- Στην περίπτωση που όλα πάνε καλά το δημόσιο χρέος θα επιστρέψει το 2026 στα επίπεδα όπου βρισκόταν στην αρχή της κρίσης (και των μνημονίων) σε σχέση με το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ)

3.- Στην περίπτωση που όλα πάνε καλά το δημόσιο χρέος θα φτάσει το επίπεδο του 100% του ΑΕΠ στα 2034!

4.- Το 2026 το ελληνικό δημόσιο (από την φορολογία των εργαζομένων) θα πληρώσει:

Για χρεωλύσια: 8.900.000.000 ευρώ

Για τόκους: 5.200.000.000 ευρώ

Συνολικά: 14.100.000.000 ευρώ

5.- Φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων (φόρος επί της εργασίας): 15.800.000.000 ευρώ

(Άντε βγάλαμε τοκοχρεωλύσια και τόκους....)

Φ.Π.Α. (τον πληρώνουν πλούσιοι και φτωχοί): 29.500.000.000 ευρώ (Άντε βγάλαμε και τις ....συμμαχικές υποχρεώσεις - και του Ζελένσκυ)

6.- Φορολογούμενοι (;;;) τους οποίους δεν γνωρίζει η ΑΑΔΕ: Εφοπλιστές, επενδυτές, κατασκευαστές, βιομήχανοι, ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ κλπ. κλπ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Α: Εάν περιμένετε άσπρη μέρα από τα θαύματα που γίνονται (κατά τις κυβερνητικές θεωρήσεις) στις οικονομικές επιδόσεις της χώρας, θα περιμένετε πολύ, πάρα πολύ. Θα περιμένουν και τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας και τα δισέγγονά σας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Β: Η μόνη ουσιαστική οικονομική ανακούφιση των εργαζόμενων και των φτωχών (το ίδιο είναι) θα προκύψει όταν οι αστοί κυβερνώντες τοποθετηθούν ως διαχειριστές του καλάθου αχρήστων της ιστορίας..... (Περιλαμβάνει και Τσίπρα η προτεινόμενη λύση....)

Αυτό το κόκκινο το τρένο, μάνα διαλέξαμε...

 

Κυκλοθυμικός

16 ώρ. ·

Σήμερα σιγοπαίζει κάπου στην άκρη του μυαλού μου το "Εμβατήριο της Σιωπής" του Λουκιανού Κηλαηδόνη, ένα τραγούδι που γράφτηκε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Φυσικά πρόκειται για ένα τραγούδι βυθισμένο στην αριστερή μελαγχολία και την πολιτική υποχώρηση, χαρακτηριστικά μιας αριστεράς που είχε αρχίσει να τα ενστερνίζεται ήδη από τη δεκαετία του 1980 και τις εμφανείς αποτυχημένες προσπάθειες του Γκορμπατζόφ για την περιβόητη "ανασυγκρότηση" αλλά και το πολιτικό αδιέξοδο των άλλων δρόμων, των "δεύτερων" και "τρίτων" δρόμων προς το σοσιαλισμό.

Σε κάθε περίπτωση, η δική μου γενιά αναγκάστηκε να ζήσει χωρίς εκείνη τη "Γη της Επαγγελίας", χωρίς τη σοσιαλιστική πατρίδα που αποτελούσε τον κυματοθραύστη του καπιταλιστικού ρεαλισμού όχι μόνο στην πολιτική αλλά σε κάθε διάσταση του κοινωνικού. Από ένα σημείο και μετά, μάθαμε στην ωμότητα της δεοντολογίας πως "όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται", καθώς όλα έχουν μια τιμή και ιδίως η ίδια η ανθρωπότητα. Και παρά τα δεκάδες στραβά της, καμία ΕΣΣΔ δεν θα ερχόταν πια να μας σώσει από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η ιστορία είχε τελειώσει και ξεκινούσε χωρίς κανένα εμπόδιο, πια, το νεοφιλελεύθερο πάρτι.

Είδαμε τους μετανάστες της ΕΣΣΔ να φτάνουν στα πέρατα του κόσμου μέσα σε κρύα ψυγεία φορτηγών, παλιές δασκάλες και καθηγήτριες να γίνονται στην καλύτερη καθαρίστριες και σερβιτόρες στη χειρότερη θύματα trafficking, όσες επέζησαν από τα χέρια των διακινητών τους. Είδαμε παλιούς απόφοιτους του Πολυτεχνείου της Μόσχας να γίνονται εργάτες γης, μπετατζήδες, οδοκαθαριστές για λίγες δραχμές και μερικά μεταχειρισμένα ρούχα. Και μια στις τόσες, σε κάποιο διάλειμμα από την εργασία τους, να ψελλίζουν σε κάποιο ευήκοο αυτί κάποιον στίχο του Πούσκιν ή του Μαγιακόφσκι.

Είδαμε τα παράσημα και τις στολές εκείνων που κάποτε ισοπέδωσαν το Τρίτο Ράιχ και τον φασισμό, να πουλιούνται στις μαύρες αγορές του κόσμου για λίγα ρούβλια, η ιστορία του μεγαλύτερου αγώνα της ανθρωπότητας να δίνεται όσο-όσο για ένα καρβέλι ψωμί και λίγα μακαρόνια.

Αλλά κάποτε, σε εκείνο το βαθύ "κάποτε" του χρόνου, υπήρξαν και εκείνοι που αναφέρει ο Κηλαηδόνης στο σιωπηλό "Εμβατήριο" του, όχι ως ήρωες αλλά ως τα δρώντα υποκείμενα που τόλμησαν να ονειρευτούν έναν άλλον κόσμο, έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος δεν εκμεταλλεύεται τον άλλον άνθρωπο, όπου η χειραφέτηση αποτελούσε ένα ανοιχτό πεδίο ακαθόριστων και διαρκών επιλογών και δεν χωρούσε μέσα σε ορολογίες και σε καπιταλιστικές βολικές ταμπέλες, όπου εκείνο το κόκκινο τρένο χάραζε καινούριες πορείες, καινούριες αξίες και καινούριους στοχασμούς στο μπόι των ανθρώπων.

Έναν κόσμο όπου πολύ απλά, η εργατική τάξη μπορούσε να ζήσει και να πεθάνει αξιοπρεπώς, μνημονεύοντας ενίοτε τους στίχους του Πούσκιν ή του Μαγιακόφσκι που τους έμαθε σε μια δημόσια παιδεία που ήταν για όλους. Μια εργατική τάξη που δεν θα ήταν πια το προλεταριάτο της διαρκούς εκμετάλλευσης και υφαρπαγής της υπεραξίας του, αλλά ο κεντρικός μοχλός που κινεί την ιστορία της ανθρωπότητας για την ίδια την ανθρωπότητα, όπως πάντα ήταν έτσι και αλλιώς.

Εκατομμύρια άνθρωποι έκλαψαν πικρά εκείνη την ημέρα του 1991, ακόμα και ορισμένοι που είχαν διαχωρίσει δεκαετίες νωρίτερα τις πολιτικές τους γραμμές από το ΚΚΣΕ. Εκατομμύρια καρδιές βούλιαξαν στην αριστερή μελαγχολία εκείνη τη βραδιά, μια κατάρα που δεν λέει να φύγει από πάνω μας τριανταπέντε χρόνια.

Ήταν το τέλος μια μεγάλης εποχής, μιας γενναίας εποχής όπου το κόκκινο τρένο έκανε μια αόριστη παύση στην πορεία του μέχρι να ξαναμπεί με φόρα στις καρδιές και στις συνειδήσεις των ανθρώπων που θα θελήσουν να σπάσουν μόνοι τους τις αλυσίδες που τους βαραίνουν.

Αυτό το κόκκινο το τρένο, μάνα διαλέξαμε και εμείς, με το όνειρο μας φορτωμένο, που στις καρδιές βάζει φωτιά.

Αυτό το κόκκινο το τρένο, μάνα διαλέξαμε και εμείς, γιατί είναι από τη λευτεριά σταλμένο για το ταξίδι της ζωής.

Αυτό το κόκκινο το τρένο είναι για εμάς τίτλος τιμής.

Mika Agrafiotou